dinsdag 31 december 2013

Atlantische oceaan dag 167- dag 172

26/12/2013 dag 167

De dagen vloeien in elkaar over, geen besef van uur, dag en datum. Tellen in stilte wel af, los van elkaar rekenen we af en toe uit hoe veel dagen we nog op zee gaan zitten. De wind wordt minder, dus de dagen op zee meer. Je kan niet alles hebben. Hans gooit zijn hengel nog eens uit en ik , ik ben heel blij dat hij niks vangt. Nog eten zat aan boord en zou het zonde vinden om dat weg te gooien. Vervangen een schoot van de genua die helemaal doorgesleten was ( 18mm dik touw, onvoorstelbaar ) en voor de rest lezen we strips, slapen, eten en emmeren we…wij douchen niet meer wij emmeren. Doe in een strand emmertje van de kindjes water en met een bekertje spoelen we ons af. Om de 2 dagen kunnen we zo douchen. Zalig !!!

 

27/12/2013 dag 168

De Bakkerij is open vandaag. De Nautilus inwoners reageren zo enthousiast op vers gebakken brood dat ik  vandaag ineens 2 boeren wit bak ( 1ste brood is binnen het uur op). Seppe: “ het brood dat jij in ons niet bewegend huis bakte ( België) had betere korstjes”. Het is een rustige dag. Fien en Seppe toveren het living bed om tot hun bureau en zijn uren aan het kleuren en knutselen. Lui word je er van heb ik de indruk. Ondertussen kennen we de oceaan en zijn veranderingen zo dat we weten wanneer we moeten reageren en wanneer we rustig kunnen blijven zitten. De laatste dagen kunnen we rustig blijven zitten. Je zet je zeil en dat blijf zo staan 24u lang, 48u lang en soms 3 dagen lang. ’S Avonds zitten Hans en ik een uurtje samen in de kuip te keuvelen over van alles en nog wat. Het is gek, zo dicht bij elkaar leven en maar een uurtje per dag echt samen zitten. Schemeren, tijd voor de volgende shift. Iedereen krijgt eten en dan bed tijd voor mij.

 

28/12/2013 dag 169

Woelige nacht met veel wind shifts,  weinig wind overdag. Regelmatig een zware plensbui. Uren kijken we naar de golven, de wolken, de zon en de prachtige sterrenhemel. Wat is de oceaan mooi. Vertelde deze morgen aan de kinderen dat we 30 december niet gaan halen, dat het 31 december zal worden. Fien is vooral ongerust dat we het vuurwerk gaan missen. Wij vinden het spijtig dat we de geplande bijeenkomst met al onze vrienden in Mayreau gaan missen, maar na 20 dagen gelijk voor anker gaan en geen winkels in de buurt is praktisch en fysiek niet haalbaar. Hopelijk komen we elkaar nog tegen op 1 of andere idyllische ankerplaats.

Lig in bed en de jongste deelt mee dat hij Fien haar schildpad oorbelletjes wel eens wil aan doen. “Dan moet jij maar gaatjes prikken bij mij” zegt hij stoer. Slik, “ Als jij dat echt wil maar dan gaan we naar een juwelier en die prikt gaatjes” vertel ik hem. Dan hoeft het niet meer maar “mag ik dan wel nagellak morgen?”. “Tuurlijk dat vriend, slaap lekker”. Tijd dat we aan land komen denk ik.

 

29/12/2013 dag 170

7u30 s morgens , een boot, na 17 dagen zien we onze eerste boot, een tanker. Oef we zijn dan toch niet alleen op de wereld!

Beetje later, 3 vogels. “ Ah dan is het land dichtbij” Fien gaat gelijk op zoek naar land, het is een teleurstelling als we haar vertellen dat het nog wel een dag of 2 kan duren voor we iets zien.  De zin “ als we aan land zijn” wordt hier dagelijks een aantal keer gebruikt.

Ondertussen gaan de kinderen rustig verder met Kerstkaartjes maken en kerstballen knippen en kleuren ( Tekenen ze sneeuwmannen en sneeuw op! Past niet echt in het scenario waar wij nu inzitten).

Tellen, we beginnen te tellen hoeveel uur we nog moeten varen. Willen niet in het donker aan komen aan land dus in het slechtste geval moeten we trager gaan varen. Stel je dat voor 19 dagen op zee zitten en trager moeten gaan varen om met licht aan te komen. Het idee alleen al vind ik frustrerend.

 

30/12/2013 dag 171

Laatste dag, het is onze laatste volle dag op de oceaan. Wat doe je dan zo al? Poetsen. Al wat ik nu doe moet ik niet meer doen als we vast liggen en we hebben nog water genoeg. Van onze tank van 400liter hebben we maar 185 liter water gebruikt! Hebben we netjes gedaan ( al zeg ik het zelf) en niemand heeft er gestonken. Laten de Nautilus wat trager lopen, niet met Hans zijn volle zin ( hij ruikt land denk ik!) maar ik wil het risico niet lopen om in het donker aan te komen. Hebben dan wel een oceaan over gestoken maar het moeilijkste van deze reis blijft het aankomen. Visnetten , ondieptes, wat voor soort haven, druk, onverlichte boeien, … zo veel factoren die mee spelen.

 

31/12/2013 dag 172

0u, mijn wacht begint. Kom boven “ oh nee dat land is veel te dicht bij!” Als we zo verder varen zijn we om 3u ’s nachts in de haven. Niks euforie, gelijk oplossingen beginnen zoeken om onze tijd op zee wat te rekken. Er sta 30 knopen wind, behoorlijke golven en 2 knopen stroming, een rondje varen is geen optie. Alleen met 1m2 zeil en de buiskap lopen we zo 5 knopen. Oplossing gevonden. Varen een stuk richting St Lucia om dan te gijpen en richting Martinique te varen. Het werkt.

Fien doet haar ogen open “ is er al land te zien?”. Als ze een bevestigend antwoord krijgt, springt ze uit bed en dondert Seppe zijn kamer in. Beiden verschijnen ze buiten in bikini en zwembroek. Door het dolle heen zijn ze. Varen de baai van Cul de Sac le marin in. Onwezenlijk: de kleuren, palmbomen, witte stranden, azuur blauwe zee, water skiërs, surfers, ….het is een droom. ‘WE DID IT!!!!’ 10u we leggen ons aan de tank ponton in de jachthaven Le marin. 30 liter diesel hebben we verbruikt, 36 motor uren en dat op 19 dagen, onze motor heeft alleen maar gedraaid om de batterijen op te laden en om te vluchten voor de bliksem.

Klaren ons is en zetten ons op een terrasje om de blog te plaatsen en ontzettend veel lieve mailtjes te beantwoorden. Dank u aan iedereen die zo met ons mee heeft geleefd en fijne oudejaarsavond. Maak er een spetterend feest van gaan wij ook doen!

 

Atlantische oceaan dag 159- dag 166

18/12/2013 dag 159

Doe mijn ogen open, heb het  gevoel dat er iets veranderd is. Zie naar buiten, Hans is naar de lucht aan het kijken ( nog donker dus heel veel zie je niet), kruip uit bed en bekijk de wind meter, 44 knopen wind (storm )!!! Handschoenen aan ( zijn we zeer consequent in) en reddingsvest ( gaat alleen uit om te slapen) en klik vast aan de safety line (ook heel consequent in). Hans zit al klaar om de genua ( groot zeil vooraan) in te rollen en ik laat het zeil vieren. Loopt vlot. “Hoeveel wind staat er nu?” vraag ik, “ 47 knopen ( Zware storm)”deelt Hans heel rustig mee. Starten voor de veiligheid de motor en vliegen met een zakdoek groot zeil tegen 7 knopen door de storm. Angst? Nee, niet ik en niet Hans. Gek had ik niet verwacht maar wel blij dat we zo reageren. Na 40 minuten terug 30 knopen wind ( harde wind). Laten het zeil even klein staan om te bekomen. Hans kruipt in bed. Kijk achter me, een donker grijze wolk met paarse gloed komt op ons af… daar gaan we, weer 45 knopen wind. 2 keer krijgen we hetzelfde over ons heen alleen deze keer met regen, heeeeel veel regen.  Fien kruipt haar kamer uit met haar regenjas onder de arm. “ Wat ga je doen pop?” “ Ik ga naar buiten voel me niet lekker” zegt ze. Ja daar gaan we niet mee akkoord, vandaag geen kindjes in de kuip, dus in de living met een emmer naast haar.

Sms je ( via satelliet ) van de Smiles “Klote golven, Aren is gevallen ligt te huilen van de pijn aan zijn schouder, pijn medicatie gestart”. Heel emotioneel word ik er van. 1 van de grootste angsten als ouder op een oversteek is dat er iets mis ga met de kinderen. Ons kinderen worden gelijk vast gekleefd aan de zetels van de living.

Zit in de kuip en de Nautilus kruipt om hoog op een golf, nog hoger, nog hoger…ik krijg een kriebel buik als we achteruit van de golf glijden. Op de kermis betaal je voor dat gevoel, wij krijgen het gratis. 100% prettig vind ik het niet. De wind daar passen we onze zeilen aan aan maar de golven en de deining( er zitten er tussen van 8meter hoog) dat moet je over je laten komen. Bah!

Alles loopt vlot, dat zeker maar we hadden ons een oversteek rustiger voor gesteld. Geen boeken lezen, geen brood bakken, niet relax genieten van een ondergaande zon en van de prachtige sterrenhemel maar heel actief met de boot, de zeilen en het weer bezig zijn.

 

19/12/2013 dag 160

Zware nacht, wasmachine stond op het hoogste toerental en bleef hangen bij het centrifugeren. Meeste van de tijd 40 knopen wind ( stormachtig).  Alles kraakt en piept aan boord en regelmatig slaagt er een golf over de Nautilus. Angst heb ik tot nu toe niet gehad maar als zo een golf over ons heen komt voel ik me heel klein. Frustrerende van heel het verhaal vind ik persoonlijk: zoveel wind en dan ga je zo traag voorruit ( bij gewone wind zetten we volle zeilen en gaan we vlot 8 knopen, bij storm verkleinen we de zeilen om zo een comfortabel mogelijk gevoel te hebben en gaan we 5 knopen). Vandaag nog steeds kinderen niet toegelaten buiten. De donkere wolken, genaamd squelsh, blijven ons achtervolgen. Volgens mij zitten we in een squelsh zone of zo. De laatste had ons goed te pakken. Ons voor zeil was net wat groter gezet om een beetje meer snelheid te krijgen, komt er uit onverwachte hoek een donker wolk af maar zo 1 waar je van onder de indruk bent. Willen reven ( zeil verkleinen), op dat moment raast er 60 knopen wind over ons. 60 knopen dat staat omschreven in mijn windtabelletje als ‘zeer zware storm’! Wil dat zeil niet meer verder in rollen  (stond gelukkig wel klein maar niet klein genoeg naar onze zin) !!! Starten de motor en hopen op het beste.  Zo blij dat wij in der tijd de beslissing hebben genomen om alle verstagingen ( stalen kabels die onze mast recht houden en onze genua zit ook op zo 1 gespannen) te vernieuwen. Ik weet dat er nog steeds iets kan gebeuren maar het is een zorg minder, meer dan vernieuwen konden we niet doen en ze doen het geweldig onze verstagingen…onze mast inclusief genua staat er nog altijd netjes op.

Kleine omschrijving van 60 knopen wind: de oceaan veranderd van kleur, hij gaat naar heel intens donker blauw, de deining en de golven zijn weg ( de moment dat je de deining en de golven terug voelt is het ergste voorbij), je krijgt bakken regen over je en de wind blaast liters zeewater aan boord (zoute regen). Wat doen Fien en Seppe ondertussen? Binnen op hun living bed verder spelen met de Playmobil en mee zingen met de MP3 speler. Zalig toch!

Als je denkt dat je ongeveer alles gehad hebt : “Schatti kom eens, dit hebben we nog niet gehad!”. Kijk met slaperige ogen naar buiten en pats gelijk weg de slaap oogjes….’BLIKSEM’. Er bestaat  natuurlijk geen twijfel over wat het hoogste punt is op deze onmetelijke plas water, onze mast natuurlijk! Hans blijft volgen hoe de bliksem trekt ( als we een vluchtweg vinden nemen we die) en ik steek de laptop, de I Pad, de satelliet telefoon, de handheld VHF en de handheld gps in de oven. Fien en Seppe bekijken mij vanuit hun living bedje en dan “ mama, ik snap niet waarom jij onze navigatie spullen in de oven steekt, doet dat iets anders als het warm gemaakt wordt?” vraagt Seppe. Tijd om uit te leggen van de kooi van Faradey en bliksem. “Oef” zegt Fien “ nu dacht ik ‘ ons mama is gek aan het worden’!”

 

20/12/2013 dag 161

“Mama, jullie zouden ons eens wat meer over de boot moeten leren hé, want als jij en papa overboord vallen dan vaar ik en Fien alleen verder.” Dat deelt onze 7 jarige zoon mij deze morgen mee. Gelijk heeft hij, alleen is het nu niet het geschikte weer om in de kuip te zitten met hen. Fien gaat niet akkoord “ wij varen niet alleen verder, wij gaan eerst mama en papa zoeken!”

“Zijn jullie aan het schaken?”. Fien en Seppe hebben een schaakbord in de spelletjes kast gevonden en de spelregels. Ze hebben zichzelf leren schaken en “kijk mama ik heb een anti slip matje over het schaakbord gelegd” zegt de jongste “ zo blijven de pionnetjes staan”. Ze vervelen zich niet onze 2 bengels. Denk dat ze eigenlijk de tijd van hun leven hebben. 24u lang bepalen ze zelf hoe ze hun dag vullen en geen I pad, Nintendo of Tv. Op 10 dagen tijd hebben we ze terug zien evolueren naar een team, naar 2 kinderen die genieten van elkaars gezelschap.

Hans heeft macaroni gemaakt!  Alleen het opscheppen en de afwas is voor mij. Zo lang kan hij nog niet binnen blijven ( of zou het een uitvlucht zijn?!? nee ik weet dat hij het echt niet kan).

Bijna, bijna had ik kunnen schrijven dat het een rustige dag was en toen …donder en bliksem vlak naast ons. Gaan lopen doen we. Hoe ziet dat er uit met een boot? Zeil over de andere kant trekken en haaks op je vorige koers. Kinderen moeten hun zeilpakjes aan doen en hun reddingsvesten. Ik prop de oven weer vol en Hans kijkt angstvallig of we de onweerswolk kunnen ontlopen. 30 minuutjes later varen we nog steeds de foute kant uit ( zijn nu onderweg naar de Bahama’s in plaats van Martinique) maar de laptop mag terug uit de oven en de gezelschap spelletjes worden terug uit de kast gehaald alleen de zeilbroeken blijven aan. Je weet maar nooit wat de rest van de nacht brengt. Hopelijk veel rust.

 

21/12/2013 dag 162

Deze morgen was er zon! Lopen al 6 dagen dag en nacht in ons zeilpakken rond, zon is ademen. Zacht briesje en plots…daar is de vermoeidheid. Kookwekkertje loopt terug om de 10 minuten af, ik beef en al mijn gewrichten doen pijn. Kruip tot 2 keer toe in bed overdag, kom er alleen maar uit om iedereen van eten te voorzien. 20u ’s avonds, het beven is gestopt, mijn batterijen zijn terug opgeladen. Voor het eerst zitten ik en Hans een uurtje samen na te praten in de kuip. Onze eerste 9 dagen op de oceaan waren niet niks maar ‘we did it’ en eigenlijk nog best goed ook.

 

22/12/2013 dag 163

Eindelijk de kinderen kunnen terug buiten en Seppe kan vissen. “Ik heb de Maya in gegooid.” deelt hij mee.  2 vis aasjes had hij gekregen van Wie en Maya, de ene is groot en wat molliger , dat is ‘ De Wie’, de andere is klein en fijn en dat is ‘ zijn Maya’. Benieuwd of wij morgen vis gaan kunnen eten dankzij de Maya. Lopen allemaal in ons ondergoed rond. Zo kan een oversteek dus ook zijn. Genieten van strips lezen, wat lummelen, beetje keuvelen, het uitzicht…in 1 woord ‘Zalig!’ Kook voor het eerst aardappeltjes met mijn zeilbroek aan ( zou eens kokend water over mij heen moeten gaan, waar zo een zeilbroek allemaal goed voor is!). Avond: geen vis gevangen met de Maya.

 

23/12/2013 dag 164

Harmonie, alles is in harmonie. Goede wind, zalige temperatuur, slapen genoeg, eten lekker en we gaan vandaag onze laatste 1000 nm in. Hebben er dus al 1600 gezeild. Onvoorstelbaar toch, wij, wij 4en!

Tijd om te aperitieven. Tover de laatste zak paprika chips ( verkopen ze al niet meer van in Spanje) op tafel, de kinderen een blikje Fanta en voor ons een alcohol vrij biertje. Nemen een lang verwachte slok…” bah” het smaakt walgelijk ( had er voor alle dagen 1tje bij, die gaan nog lang in de kelder van de Nautilus steken denk ik)! Misschien is het de smaak van bier, kan ook, we leven volledig alcohol vrij. Moeilijk? Absoluut niet, is wel het laatste waar we nu behoefte aan hebben aan alcohol, maar wacht maar de dag dat we vast liggen in een haven, zetten we ons op een terrasje met een fris biertje en een mega grote ijs voor de kinderen.

 

24/12/2013 dag 165

De oceaan heeft een rustige deining, een heel klein beetje meer wind en plots overal golven met brekers en de hoogte van de deining is ineens heel indrukwekkend. Onstuimige nacht, de Nautilus vliegt alle kanten uit en zijn inwoners dus ook. 1u, kijk naar de sterren en de onstuimige oceaan “Woef” de Nautilus helt helemaal naar stuurboord, een golf slaat in vooraan en rolt door tot achter in de kuip. Liters zout water gaan er door de kuip en… over mij! Besluit aan de andere kant te gaan zitten. 10 min later “ woef” een zelfde soort golf langst de bakboord kant. Nu is het genoeg! Ik kruip in het kleine gangetje en maak een bolletje van mezelf. Dit valt onder de categorie ‘niet leuk’.

Bak brood, doe de bijzondere koekjes open die we gespaard hadden voor Kerst en Fien en Seppe mogen een filmje kijken.  “ Zalige Kerst “ een smsje van onze ouders. Gek wij zitten op een immens grote plas water met ons 4 en zij bij een Kerstboom met de familie. Toch even een traantje. Zou geen minuut van dit avontuur willen missen en ben heel blij met onze keus maar heel even 5 minuten onze grootmoeders en ouders een Zalige Kerst kunnen wensen en een dikke knuffel geven ….

Och het is ook een beetje de vermoeidheid.

 

25/12/2013 dag 166

Spannend, ineens vind ik het spannend. Hier op de oceaan kan je nergens tegen varen en nu zie je ineens op de grote overzeese kaart ( mega grote zeekaart waar ja alle dagen 1 keer je positie op zet, moest je het meer doen zou dat alleen maar frustrerend zijn, op zo een grote kaart lijkt het of je niet vooruit ga) land dat dichter bij komt. Wat gaat het geven, gaat het zijn wat we er van verwachten…hopelijk nog veel meer dan dat. De oceaan met zijn onmetelijke diepte lijkt ineens veiliger dan in de buurt van land varen.

Bak krentenbollen. Meng alle ingrediënten en zet me op de grond om het deeg te kneden. Blijven schommelen van links naar rechts en van boven naar onder. Jo deelt via sms mee dat vandaag om 14u de golven (zij die ons van links naar rechts laten gaan) zouden verdwijnen…eerst zien dan geloven! Het gevolg is dat Hans niet meer zeeziek is maar meer dan in de kuip hangen en af en toe een snelle douche nemen binnen zit er niet in en dat al heel de trip lang. Weegt het door? Goh we hadden het liever anders gezien alle 2 maar vinden onze oplossingen en ik moet een hele maand niet meer afwassen als we aan land komen. Alles positief bekijken.

Atlantsiche oceaan dag 153 tot dag 158

12/12/2013 dag 153

Het voelt juist.  Arend ( van de Maris) roept nog van op de steiger "trek een zeil in de haven, is de boot gelijk stabieler." Volgen zijn raad op en doen nog een extra rondje in de haven om ons zeil te zetten. Haven uit en onmiddellijk 25 knopen wind ('krachtige wind', er was een tijd, nog niet zo heel lang geleden dat wij dan niet buiten gingen met zo veel wind ). Genieten, het was de perfecte dag om te vertrekken, het voelt goed. Varen richting EL Hiero (laatste eiland van de Canarische ) tegen een mooie snelheid ( 8 knopen), hopen het laatste stukje land voorbij te zeilen voor het donker en dan is er…regen, regen, regen en niks wind meer. Irritant het klapperen van de zeilen (geen wind dan slaan ze alle kanten uit), dat is een understatement, knettergek word je daarvan! Door het dobberen slaan we van links naar rechts en van achter naar voren en soms in de andere volgorde. 1 voor 1  worden ze ziek. Eerst Seppe dan Fien en als laatste, wie anders Hans. Daar liggen we dan in het donker te dobberen met naast ons een eiland. Na een uurtje prutsen ( lijken wel 5 uren) zeilen we El Hiero voorbij vlinderend ( aan elke kant van de boot een zeil ). Iedereen slaapt, in de verte bliksemt het en de maan schijnt. Laat maar komen die oceaan.

 

13/12/2013 dag 154

Seppe is heel ziek. Fien is terug de oude en Hans voelt zich ellendig. Ik , ik ben oké. Plots " Schatti, de neerhouder ( zit onderaan de giek en de giek zit horizontaal op de mast en heeft het grootzeil er op zitten)  is los geschoten!"  roep ik.  Hans kruipt uit bed, doet zijn reddingsvest aan, haakt zich vast met een safety line en ga vooraan kijken: "dat kan ik maken maar eerst moet ik even overgeven." Ik deelde ooit mee dat ik de oceaan over wilde zeilen, Hans stond daar niet voor te springen en nu staat hij kokhalzend vooraan op een boot in het midden van de Atlantische Oceaan iets te herstellen. Volgens mij is dat liefde en is Hans een held!!!

100de dolfijnen komen uit de meters hoge deining gesprongen. Wild enthousiast sta ik en Fien te dansen en te juichen. Het blijft spectaculaire elke keer opnieuw. Seppe doet zijn ogen open en vraagt " mag ik paprika chips?" Oef hij komt er door.

Het wordt donker. De maan houdt ons gezelschap. De oceaan is onrustig. Zitten golven tussen van minstens 6 meter hoog, ze breken voor, na of onder de Nautilus. Zo moet het volgens mij voelen in een wasmachine.

 

14/12/2013 dag 155

Waarom hebben wij zo veel geld uit gegeven aan zeilen! Gebruiken er 1/5 van. Denk dat als je een laken spant vooraan de boot je nog voorruit vliegt. En waarom hebben wij zo veel eten gekocht! Buiten chips, koeken en Cola wordt er hier niet gegeten. De wasmachine staat op het wol programma overdag. Een iets tragere stand golven maar dan nog is binnen bezig zijn met iets geen optie. Rondlopen in ons ondergoed zit er ook niet in, onze zeilpakken  ja die gaan rot versleten zijn na deze reis. Het is gewoon ijskoud 's nachts. Ga wel 2 keer checken of we wel echt naar de Caraïben aan het zeilen zijn en niet per ongeluk naar de Noordpool. De wachten beginnen vorm te krijgen, de eerste dagen zit er geen ritme in bij ons, daarvoor is Hans veel te ziek. We doen alle 2 wat we kunnen. Nu begint het door te wegen. Zit met een kookwekkertje op mijn schoot en om de 10 minuten loopt het af, val gewoon in slaap waar ik sta of zit. Doorlopen ook weer alle wasprogramma's die er bestaan, deining komt van achter ons en extra golven slaan in aan de stuurboord kant. Kwestie van af en toe een zout water douche te krijgen en weer 30 minuutjes verder te kunnen zonder in slaap te vallen. Er blijft een stevige oceaan bries staan. Heel veel vallende sterren en tot nu toe wens ik nog heel verschillende dingen. Af en toe zit het volgende zinnetje er tussen 'veilig aankomen ' maar liefde en geluk  enz…winnen nog steeds. Het gevoel dat het oké is allemaal is er zeker, de angsten die de maanden er voor af en toe plaats namen in ons hoofd zijn helemaal verdwenen.

 

15/12/2013 dag 156

" Ik wed dat we er 16 dagen over gaan doen" deelt onze oudste mee. "Ah nee" zegt de jongste "15 dagen!!!". Dankzij de kinderen vergeten we de dagen niet. Voor mij en Hans rijgt de ene dag zich aan de andere. Slapen, zeilen zetten, eten ( niet veel ) en heel het vorige opnieuw, 24u aan een stuk. Onze 2 bengels doen het gewoon fantastisch. Ze slapen de volle 12u of er nu 35 knopen wind (stormachtig) over ons komt  en wij zeilen moeten reven ( dat klein lapje dat er dan al maar sta) , of er een alarm af ga ( niks ergs maar de gps moet af en toe over gaan op een andere satelliet en dan piept alles wat kan piepen), ze slapen gewoon verder. Zij zitten heel de dag in de kuip vast gelijnd, kijken rond, vertellen mopjes en houden rekening met hoe Hans en ik ons voelen. Rijk zijn wij met 2 zo een pracht kinderen!

Zet de pan op het vuur, hou ze heel de tijd vast en dan denk ik aan iets laat de pan los en…"Sierra Hotel India Tango"  kippenfilet door heel de keuken.

Hans neemt het grootste gedeelte van de nacht voor zijn rekening, ik ben stik kapot.

 

16/12/2013 dag 157

Douchen ons voor de eerste keer. Zaaaaaaaaalig! Zo iets simpel en zo genieten en dat met maar 2 liter water! Fien en Seppe beginnen al heel wat leven te vertonen. De gezelschapspelletjes belanden in de kuip ( ben nog steeds de enigste die zich vlot binnen kan begeven). De oceaan krijgt een zachtere uitstraling. Gaan naar 15 knopen wind ( matig briesje ) en een leuke snelheid (6 knopen). De zon schijnt maar 1 tip voor zij die ooit het zelfde plannen: handschoenen, mutsen en ski kousen zijn zeker geen overbodige attributen op een trip zoals deze. 'S nachts slaapt de jongste bij ons in bed en daar profiteren de 2 partijen van. Hij omdat hij graag bij ons ligt en wij omdat we in een lekker warm bed kruipen na onze wacht. Proberen de blog te plaatsen…lukt niet. Dorie!  Na 3 pogingen ( 30€ verder, satelliet telefoon kost niet niks)  geven we het op. Hebben onze belminuten te hard nodig voor in nood.

Haal het weer binnen ( met de satelliet telefoon) en de volgende dagen geen gebrek aan wind. Vinden onze draai op onze ini mini boot op deze mega oceaan. Gek eigenlijk als je er over nadenkt. Voelen ons gewoon thuis en drijven met ons huis voortgeduwd door de wind over een onmetelijke plas water…we doen het gewoon! Eten Yum Yum's ( aiki noedels of zo iets) en pasta waar je wat warm water bij doet en klaar is kees. Uitgebreid koken hoort er nog niet bij. Niemand klaagt hier aan boord, vooral de jongsten niet en Hans zijn eetlust verdwijnt nog regelmatig.

"Mama, denk jij ook dat wij dat vlot niet gaan moeten gebruiken?" ik volg Seppe zijn blik en zie dat hij naar ons reddingsvlot kijkt "Ja jongen, ik denk ook dat we dat vlot niet gaan moeten gebruiken." Wat gaat er toch allemaal om in onze kinderen…

 

17/12/2013 dag 158

Voorbij zacht briesje, we gaan over naar 28 knopen wind ( Harde wind) proberen ons zeil eens over stuurboordkant ( rechts ) te zetten om te zien of het comfortabeler is. Vergeet het. Probeer het je in te beelden: al 5 dagen leven we met een helling naar links en af en toe een diepe duw naar links en dan plots helt alles naar rechts en zijn de diepe putten ook rechts. Handig als je een bord uit de kast wil nemen, het valt er gewoon uit, alleen spijtig dat er dan ineens 10 uitvallen en niet 1 bord! Tegen de avond aan tussen de 28 en 36 knopen wind ( stormachtig). "Wat gaan we eten vanavond?" vraagt ons Fientje. Ja dat laten we niet passeren, eten krijgen ze als ze honger hebben. Wat schaft de pot 'Spaghetti'. Het is kunst en vliegwerk om alles klaar te maken in een keuken die maar niet wil stoppen met bewegen maar het lukt en voor het eerst in dagen eet iedereen gewoon.

dinsdag 31 december

Marine traffic laat zien dat ze er bijna zijn!!!
3 minuten geleden aan een snelheid van 5,2 knopen en echt nog maar een heel klein stukje en ze zijn er!
Groetjes, een overenthousiaste Kathelijne! :-D

Het volgende bericht zal van Katrien zelf zijn!

maandag 30 december 2013

maandag 30 december

Ik weet niet hoe jullie hierop reageren, maar ik stuiter bij dit bericht! En tranen in mijn ogen...
Lees maar:

Positie 14°24'N 59°29'W
Morgenvroeg (5u verschil) onze tijd, aankomst in le marin Martinique. Deze nacht vertragen want anders komen we aan in het donker. Spannend!
Laatste dag op de oceaan.

zondag 29 december 2013

zondag, 29 december

Positie 15°02N 56°58'W
Lekker warm, beetje wind.
Hopen op de 31ste.

Echt waar: zeker naar de positie kijken verderop de blog! Ze zijn er bijnaaaaa!!! Toch knap allemaal hé. Zo trots op hun alle vier!

zaterdag 28 december 2013

zaterdag, 28 december

Positie 15°00N 54°49'W.
Weinig wind.
30 ste halen we niet.
Alles ok met ons

Hopelijk halen ze de 31 ste wel...gelukkig hebben ze een paar uur extra speling tegen dat het daar nieuwjaar is!

vrijdag 27 december 2013

vrijdag, 27 december

Positie 14°57'N 52°38'W
Alles ok. Rustig weer.
Nog 500 nm.
Aftellen is begonnen!

500 nautische mijlen...dwz 926 km
Om dan te vergelijken met het leven aan land: wij zijn net terug uit Wenen, een goeie 1000 km rijden en deden er zonder file 11uur over. Ben superbenieuwd wanneer de bemanning van de Nautilus voet aan wal zal zetten! Ik vrees dat ze er iets langer over zullen doen :-D

donderdag 26 december 2013

donderdag 26 december

Het tijdsverschil valt op: de smsjes komen steeds later toe. :-)

Positie 15°58'N 50°23'W
Alles ok.
Lekker warm, wind en mooie snelheid!

woensdag 25 december 2013

woensdag 25 december

Merry christmas!
Positie 16°42'N 48°00'W
ETA Martinique 30/12/13!
Alles ok

dinsdag 24 december 2013

dinsdag 24 december

Zalige kerst iedereen!
Positie: 17°10'N 45°22'W
Onstuimige zee. Alles ok hier

maandag 23 december 2013

maandag, 23 december

De crew van de Nautilus meldde om 15u20:
Iedereen ok hier. Mooi weer. Genieten!
Positie 18°02'N 42°50'W

zondag 22 december 2013

zondag, 22 december

Zon, rustige zee, genieten.
Positie: 19°09'N 40°44'W


zaterdag 21 december 2013

zaterdag, 21 december

Kijk, zo'n berichtje is leuk om te lezen:

Alles heel goed op de Nautilus.
Zon. Goede wind. We zijn in de helft!
Positie: 20°02'N 38°35'W

vrijdag 20 december 2013

vrijdag, 20 december

13u27:
eindelijk rustiger weer. Alles ok met ons.
Positie 20°56'N 36°15'W

donderdag 19 december 2013

donderdag, 19 december

Katrien laat weten dat ze om 15u46 hier zaten:
21°51'N 34°16'W

En dat het met iedereen aan boord ok was. (Gelukkig, want ziek zijn en moeten zeilen lijkt me erg zwaar.)
Nog steeds 35 knopen wind, dat wel. Eén voordeel van die wind: ze zullen er veel sneller zijn dan verwacht. Wie weet kunnen ze toch nog oud en nieuw samen vieren met hun vrienden. Ik hoop het voor hun.
Even iets anders: ik krijg regelmatig de vraag de groetjes te doen aan Katrien en co. (Doe ik natuurlijk met veel plezier) maar als jullie zelf iets kort of iets lang willen sturen naar de crew, een leuke anekdote of opmerking, dan kan dat ook he! Ik weet dat het hun deugd doet elke keer ze iets horen van jullie.
Hoe? heel eenvoudig: onder elk bericht kan je het icoontje van de mail aanklikken. :-)

Groetjes, Kathelijne

woensdag 18 december 2013

woensdag 18 december

Als jullie graag eens "zien" waar ze zitten, ik heb na elke sms de positie op de kaart getekend.
Gewoon bij de pagina "position" kijken.

Vandaag om 13u23 het volgende berichtje:
Alles ok op de Nautilus
Positie 22°40'N 31°45'W
30-40 knopen wind. Zwaar weer maar iedereen ok

dinsdag 17 december 2013

dinsdag 17 december

Oh jee...een ontspannen oversteek is het precies niet! Ik denk dat er heel hard gewerkt wordt aan boord:-) aan dit tempo zullen ze er wel rap zijn.

De Nautilus liet om 13u22 dit weten:
Alles ok op de Nautilus, 25-30 knopen wind.
Woelige zee.
Positie:23°19' N  29°04'W

maandag 16 december 2013

maandag 16 december

En de crew van de Nautilus liet om 13u14 weer even van zich horen:

Alles ok op de Nautilus.
Positie 24°16' N  26° 27' W

Kort maar krachtig ;-)

zaterdag 14 december 2013

zaterdag 14 december

Hoi allemaal,
De komende weken ben ik, Kathelijne, verantwoordelijk voor het nieuws op de blog. Om de paar dagen zal Katrien me laten weten waar ze zitten en kort vertellen hoe het leven is op de oceaan.

Vanmiddag omstreeks 14u15 kreeg ik het eerste smsje met het volgende bericht:
Alles oké op de Nautilus
Positie 26°11' N  21°36' W
We gaan als een speer vooruit

Oef, ik ben weer gerustgesteld! De eerste uren na hun vertrek vanuit La Gomera kon ik ze volgen met Marine traffic en zag dat ze op een bepaald moment flinke wind hadden. (met een snelheid van 8.4 knopen varen, is niet niks) Gelukkig ging het naar 6.8 knopen enkele uren later. Sindsdien is het contact verbroken. Je kan je voorstellen dat ik blij was met de sms van deze middag :-)

Ik hoop dat zij die een gevoelige maag hebben snel wennen aan de golven zodat heel de bemanning van de Nautilus kan genieten van dit bijzondere avontuur.

donderdag 12 december 2013

La Gomera vertrek dag 153

Doen mijn ogen open: “ben je er klaar voor?” vraagt Hans. Klaar zijn we er voor, afzien gaan we, dat weten we maar dat nemen we erbij. 11 u30 het stopt met regenen. Kinderen worden van de andere boten geplukt (nog even gaan spelen bij hun vrienden). Het is zo ver, trossen los. Geen weg terug. Een traan, een lach,  het avontuur lonkt. Tot snel iedereen.

woensdag 11 december 2013

La Gomera dag 152

Skype met Moeke. De laatste keer aan deze kant van de wereldbol. Ze heeft aangegeven dat ze liever niet weet wanneer we oversteken…ik begrijp het wel maar het is ook moeilijk. “ Ik zie je graag Moems, vanaf dat ik terug beter internet heb bel ik je terug”…ik vertel haar dus dat we heel slecht internet hebben ( is ook wel een beetje waar) en hoop heel hard dat we snel aan de overkant zijn dat ze niet te lang beseft dat we de grote oceaan aan het over steken zijn. Winkelen, poetsen, havengeld betalen, ondertussen zijn we het al gewoon om ons voor te bereiden op een vertrek alleen deze keer is het voor echt. Ik voel het en ik weet het. Morgen zijn we weg. Spreken met alle cruisers, die hier in de haven liggen, af om samen te komen in een barretje aan het strand ( je moet je hier geen idyllisch tafereel bij inbeelden we hebben al 3 dagen regen en zitten dus binnen!). De Smiles en wij zijn de eerste die morgen vertrekken, vrijdag en zaterdag de andere boten. Positieve is dat er altijd boten achter ons komen moest er iets gebeuren... Hele leuke en lieve mensen leren kennen en ja morgen nemen we afscheid van hen. Och wie weet waar komen we elkaar de volgende keer misschien tegen ….

 

dinsdag 10 december 2013

La Gomera dag 151

Aan de ontbijt tafel. Fien haar ogen daar is precies iets mis mee. Ze ziet mij kijken en “ ja mamaaaaaaaaaa, ik heb een beetje oogpotlood gebruikt!” Hoog tijd dat we de oceaan op gaan, wil mijn kleine meid terug!
“ Gaan de Kerst boom zetten” mailt Kathelijne  “ en jullie?. Potjandrie waar heb ik die kerstmutsen nu weer gestoken. Hang 2 slingers op en laat de kinderen een kalender maken. Ben ik ook ineens zeker dat we kerst niet overslaan want heel eerlijk… we zijn te fel bezig met andere dingen, genaamd het weer. Bovendien word je hier niet zo geconfronteerd met Kerst als bij ons. De winkels puilen niet uit van de kerst accessoires en er staat niet op elke hoek een kerst man “ How how how, Merry Christmas “ te roepen. Ben ik daar treurig om? Eigenlijk niet, ik besef dat Kerst voor heel veel mensen een eenzame periode is, hoe sfeervol de straten en winkels dan ook versierd zijn. Maar de dag dat ik onze kerstboom terug kan versieren zal Kerst nog nooit zo uitbundig gevierd zijn met in mijn achterhoofd dit leven, een leven van gastvrijheid en intense en simpele vriendschappen. Even terzijde. Oh ja en het is bijna zo ver, ons vertrek, even deze storm voorbij laten razen, de golven terug de normale hoogte laten krijgen en hup met die geit.

maandag 9 december 2013

La Gomera dag 150

Het waait hard. Perfecte dag om met ons tuuteke het eiland rond te rijden. Deze keer geen koe op de weg maar een losgerukte boom. De stenen, struiken en palmtakken vliegen (letterlijk) met momenten rond onze oren. Soms kunnen we de deuren van ons blikken doosje zelfs niet open doen van de wind. Slaan weggetjes in waar je in stilte hoopt dat het enkelrichting is ( dat is dus niet zo!). Roos, geel, oranje, appelblauw zeegroen, paars,…zo zijn de huisjes hier geschilderd en niet 1 dorp heeft dit kleuren pallet maar allemaal. “Dit is het mooiste eiland dat ik al heb gezien” fluistert Seppe. Ook voor ons is La Gomera geen teleurstelling. Prachtige bossen, 1000 tinten groen, rode rotsen en adembenemende uitzichten. Terug in de haven stoppen we bij de supermarkt. Dat is wat minder, een echte grote supermarkt kan je het niet noemen en het aanbod is eerder beperkt. Je kan niet alles hebben!

zondag 8 december 2013

La Gomera dag 149

Fien deelt tijdens de wiskunde les het volgende mee :" Ik ga straks een terrasje doen met Anne-Mei oké mama?". 'Slik' kleine meisjes worden groot zeker. Voelt toch even gek. Kom haar tegen op het strand (ze ligt daar met 3 vriendinnen), ik pols even of ik in de buurt mag liggen of liever wat verder weg..."jah mama liever een beetje verder weg " gevolgd door een draai met de ogen. 'Slik' heel groot worden die kleine meisjes. Laten ze even doen binnen 4 dagen is ze weer onze kleine meid dat weten we, laat ze nu maar even genieten van het groot zijn. " Ik doe geen school vandaag" kleine jongens die groot willen doen. Tot 12 u houdt Seppe deze stelling vol. Resultaat: alle kinderen van de andere boten hebben gedaan om 12 u, bij ons blijft de school open tot 14u. Kleine jongens weten terug wat de regels aan boord zijn van de Nautilus.

zaterdag 7 december 2013

La Gomera dag 148

Grote glimlach, met een hele grote glimlach lopen we hier rond en af en toe doen we een vreugde dansje. Het Hoge druk gebied dat normaal boven de Azoren zit begint terug richting de Azoren te kruipen (Hoge druk gebieden geven wind dat met de wijzers van de klok mee draait en Lage geven wind in de tegenovergestelde richting, het is dus de wind van dat Hoog dat we nodig hebben om aan de overkant te geraken. Nog niet zo heel lang geleden kende ik niks van deze materie dus niet in paniek slagen als je van de vorige zin niet veel begrijpt) kort samengevat we kunnen ons vertrek beginnen plannen. De tijd dat we nog hier gaan zijn vullen we op met school, strand, aperitieven en maandag het eiland onveilig maken met zoals steeds een mega grote auto ( Nissan Micra). “Bonjour, vous êtes plongeur?” een mede zeiler ziet Hans zijn duik flessen op de steiger liggen …30 minuten later doet Hans zijn eerste duik klusje! Fien verdwijnt met Anne-Mei ( 13 jaar) naar het strand. Ze geniet van de grote meisjes dinges doen: samen nagels lakken ( vinger nagels zijn een beetje mislukt, drogen van nagellak eist geduld en dat bezitten ze nog niet!), haartjes netjes maken, uren liggen dollen op het strand met 2 en dan 2u later terug dat kleine meisje dat met Lego en Barbie speelt. Geweldig toch!

vrijdag 6 december 2013

La Gomera dag 147

“Hij is geweest, hij is geweeeeeeeeeeeeeeeeeest, Fien hij heeft ons gevonden de Sint!!!” 6u deze morgen, Seppe kruipt uit bed en maakt met kleine oogjes zijn zus wakker. Dolgelukkig zijn ze alle 2. Een fuik voor Seppe, Lego Friends voor Fien, chocolade, marsepein…alles er op en er aan. De Sint was hun niet vergeten, wat wil je zo een brave kindjes!!!

La Gomera dag 146

Kon Tiki was niet meer, de brokstukken lagen verspreid over het strand. Alle kinderen, van de verschillende boten, verzamelen het hout en maken een kamp. “Kom jongens we maken een kampvuur” zegt Hans aan de kinderen. Wijn, bier, vruchtensap, chips, taart, marshmallows, pepernoten, …worden aangevoerd naar het strand. Half litertje benzine, een lucifer en ….het kampvuur brandt ( Hans heeft wel het volgende jaar geen haar meer op zijn benen!!!). Heel gezellig. Stinken wel een beetje, kleren moeten uitgedaan worden in de kuip en echt koken zit er niet meer in ( veel te laat ) maar een boot dat gebunkerd heeft voor een oversteek van 30 dagen heeft altijd wel een snelle hap ergens zitten.

woensdag 4 december 2013

La Gomera dag 145

Minstens 20 kano’s liggen er hier in de haven. Vandaag beginnen zij aan hun Atlantische oversteek. Bewondering echt hopen bewondering heb ik daarvoor. Er zijn kano’s met 2 mannen, met 2 vrouwen, 2 mannen en 2 vrouwen , de jongste jongen van 16 jaar ( ja vanaf wanneer zeg je man?), oorlogsveteranen en ook mensen alleen!!! Seppe deelde gisteren mee dat hij dat ook ooit ga doen, “ mama, mama, met die groene steek ik over.” Binnen een aantal jaar staan wij hier dus terug… om onze jongste uit te zwaaien ( en dat ga ik vol overgave doen, dat zwaaien )! Strand vandaag. Jo neemt zijn gitaar mee, Hans bouwt met de kinderen het vlot van Kon Tiki na ( zij die het verhaal niet kennen: 6 mannen zijn op 4 maanden tijd van Peru overgestoken naar Frans Polynesië met een balsa vlot, dan valt het bij ons allemaal nog mee hé). We are back on track ( dan wel niet de bestemming dat we dachten maar de sfeer zit er terug in).

dinsdag 3 december 2013

La Gomera dag 144

Terug de oceaan op, zalig! We waren het gevoel even kwijt. “Waarom doen we dit allemaal?” is een zinnetje dat af en toe door mijn hoofd is gegaan de laatste dagen. Las Galletas , dat meer weg heeft van een vervallen Benidorm dan van een pittoreske haven, waar meer Nederlands wordt gesproken dan Spaans, is niet bepaalt een droom bestemming. Niet verkeerd begrijpen, we hebben super fijne herinneringen aan Tenerife. Hele bijzondere mensen die ons daar hebben bezocht en hele leuke mensen die we daar hebben leren kennen maar in onze lijst van top locaties krijgt Tenerife geen plaatsje. Het was echt de hoogste tijd om daar door te gaan en terug te  voelen wat we er zo leuk aan vinden. Starten met geen wind, een zonnetje en een oceaan dat bijna een spiegel is, gaan over naar een beetje wind en eindigen met 25 knopen wind en serieuze golven. Typisch aan zeilen tussen de Canarische eilanden van niks naar alles in 2  minuten. Draaien de haven in en voor ons vaart…een kano met 2 mannen in, zo een kano waar ze de oceaan mee over roeien. Doet je alles relativeren. Wij steken de oceaan over met een villa, zij met een plastieken doos!!! Wij doen er 30 dagen over, zij 3 maand!!! Draaien nog verder de haven in en …het ligt hier vol met boten die aan het wachten zijn om over te steken. De sfeer in de haven, de omgeving…dat hebben we gemist, nu weten we terug waarom we reizen.

La Galletas - La Gomera dag 144

Vertrekken doen we vandaag maar ….naar La Gomera. Mijn vader, Ludo, heel de wereld is bezig geweest met het weer voor ons maar dat heeft de wind niet op andere gedachte gebracht! Het was een moeilijke keus maar als we zouden vertrekken , is dat ongeveer 1 van de domste dingen die we ooit hadden kunnen beslissen, is ons gevoel ( zij die ons kennen weten dat we al veel domme dingen in ons leven gedaan hebben dus dat kan tellen). Jo belt met een vriend van ons die 22 november vertrokken is met ARC en die gisteren Kaapverdië is binnen gelopen. Sven neemt al onze twijfels weg. Het was te doen maar zo veel dagen geen wind is enerverend en vermoeiend. Beseffen dat we geen spijt moeten hebben van deze keus en met de glimlach varen we naar La Gomera.

maandag 2 december 2013

las Galletas dag 143

Heel even overwegen we om naar La Gomera te varen ( eens een ander uitzicht)  maar …het regent belletjes en dat heel de dag. Na de middag komt er nog donder en bliksem bij. Een beeld schetsen van hoe de gesprekken hier lopen. “ Kom we vertrekken nu naar La Palma” zegt Hans. Mijn repliek “ ben je gek, in de gietende regen alles is nu al doorweekt en het is begot 16°c, niks droogt nog.” Ondertussen zien we op internet dat de 1ne na de andere ARC boot ( begeleide rally voor overstekende cruisers) Kaapverdië binnen loopt. Wat is de beste keus, blijven we wachten op de juiste wind ( dan liggen we hier misschien nog tot 12 december of langer ) of vertrekken we met het risico dat heel onze voorraad diesel ( 6 dagen motoren) er door gaat op de eerste 8 dagen. Daar komt bij dat Fien en Seppe ’s avonds maar moeilijk in slaap vallen. Ook zij zijn een beetje zenuwachtig.

zondag 1 december 2013

Las Galletas dag 142

De laatste groenten worden gekocht, Hans maakt de boot klaar en we gaan nog eens allemaal in de douche(kwestie dat fris er aan beginnen hé). Dan halen we nog een weerbericht binnen en …ja heel eerlijk we zouden anders nooit met zo een weerbeeld vertrekken, waarom nu wel. Het is even moeilijk om op je stappen terug te komen maar voor zij die er iets van kennen 15 knopen wind tegen op papier, wat in realiteit steeds meer is, ja daar valt echt niks aan te veranderen.  Monopolie wordt uitgehaald, ik haal om de 3u een weerkaart binnen en we blijven in de start blokken zitten. 15u het begint pijpenstelen te regenen…Leg terug 2 biertjes fris in de ijskast (die was volledig alcohol vrij ), ik denk dat we het wel gaan kunnen gebruiken.

Las Galletas dag 141

Vrienden van ons die vorige week vertrokken zijn van Grand Canaria naar St Lucia hebben op 6 dagen 250nm afgelegd, normaal hadden het er 720 moeten zijn. Andere hebben de motor bij gezet en maken een tussen stop in Kaapverdië. De Passaat winden  ( zijn de winden die er elk jaar zijn maar ja niet het jaar dat wij oversteken! ) zijn er nog niet. Met een beetje geluk begint het juiste weer op 12 december. Daar gaan wij dus niet op wachten. Vertrekken morgen of maandag en rekenen op een oversteek van 30 dagen. Als het tegen slaagt gaan we voor anker in een lagune bij Marokko of stoppen in Kaapverdië. Weer eens gebunkerd en de Nautilus zit echt nok vol. Meer kan er niet in. Heb zelfs een gebraadje gevonden dat goed blijft tot 04/01/2014, met oudjaar op zee of voor anker we gaan niet dood gaan van de honger!