vrijdag 31 januari 2014

Carriacou Tyrell bay dag 202

" Wauw, zo zou ik wel willen wonen!" Hans meimert weg als we het huis van zijn dromen voorbij varen. Het ligt op een heuvel, de tuin ( inclusief prachtig gras tapijt) eindigt in een wit zand strand met palmbomen, uitzicht op een onbewoond eiland, azuur blauw water en de pelikanen duiken ondertussen als volleerde raketten in zee. Droppen ons anker in Tyrell bay. " Ik wil niet naar het dorp!!!" Seppe ga in staking, hij wil gewoon aan boord blijven en vissen vangen. Tuf alleen met ons Nautilusje naar de supermarkt. Iedereen dat ik tegen kom verwittig ik met de volgende zin: " I am a bad driver". Blijven ze een beetje uit de buurt. Hans verwacht een Pan Pan oproep van mij ( boot in nood oproep maar niet levensbedreigend anders is het Mayday) maar niets is minder waar, na een uurtje kom ik terug thuis en ...zit er een eenzame visser bij ons aan boord. Laat mijn bende ook eens alleen, zit er iemand extra aan boord. Hans en zijn vriend zijn samen vis aan het koken en in mijn was ton zit...een heel mooi schepseltje: pootjes, vleugels, vinnen, blauwe stippen en mega grote ( trietse ) ogen. Het is een vis, welke vis daar geraken we niet uit. De local bij ons aan boord zegt " when I catch that one I throw it back". Ikke blij, snel terug de zee in we eten wel een eitje deze avond, zo een mooi beestje! 

donderdag 30 januari 2014

Carriacou Hillsborough bay dag 201

“trrrrrrrrrrrrrrrrtrrr…trr…trrr, een touw, een mes…stop de schroef” roept Hans. Lima Alfa Papa ons anker zit vast achter een touw van een mooring en  dan 30 knopen wind (eigenlijk zijn we er uit, hier heb je altijd 20 tot 35 knopen wind minder is er niet) , een rif voor ons en achter ons en minstens 10 boten vlakbij inclusief een ferry. Veel speelruimte hebben we niet.  Plots zegt Hans :“varen!” oké we zijn los en we hebben het overleefd. Dit was de start van onze dag.

“ Het is eigenlijk wel fijn dat ons huis hetzelfde blijft maar ons uitzicht verandert” zucht ons Fien als we ons anker laten vallen aan het eiland Carriacou. Gelijk heeft ze. Verliefd… ben opslag verliefd op dit eiland. Het is een eiland dat leeft, daar bedoel ik mee dat er winkeltjes zijn voor de inwoners en niet alleen voor de toeristen. Genieten, winkel in winkel uit en geloof het of niet gisteren moest ik 10 EC$ (East Caraïben $) betalen voor 2 appelsienen nu heb ik 4 mango’s en 6 appelsienen voor 8 EC$. Wandelen door het stadje, genieten van de sfeer, de mensen en het uitzicht. Een pelikaan duikt naar een vis ( laat zich dus echt vallen als een BOM!). Vind een varkenshaasje, niet bij de beenhouwer maar in het vriesvak, en Hans zijn vishaak zit vast in de mond van een murene  ( soort onderwaterslang met vlijmscherpe tanden). Eten dus varkenshaasje en geen vis!!!

 

dinsdag 28 januari 2014

Union island clifton harbour dag 200

" Wat doen we, nog een nacht hier of gaan uitklaren op Union?" vraag ik aan Hans. "Trrrrrrr" ankerketting op halen dus. 4 nautische mijl veder, zelfs niet de moeite om je zeil open te doen, ligt Union. Oceaan golven hebben een redelijk formaat en alles vliegt van links naar rechts. Draaien Clifton harbour in ( de haven heeft toch wel 1 steiger ). Spotten onmiddelijk de Maris, hadden niet verwacht hen hier te zien, nog voor ons anker de bodem raakt zien we hen wegvaren. Slagen er in hun aandacht te trekken ( varen er achter aan, dansen, roepen, fluiten,... ), Fien en Anne Mei praten nog even over de marifoon. Onze wegen gaan niet meer kruisen, raar gevoel voor ons alle 4. Ocean Rainbow ( James en Claire ) horen onze stemmen op de marifoon en roepen op " we have a fish, we have a fish, where are you now?" Overmorgen zien we elkaar terug op het volgende eiland. Kijken er nu al naar uit. Union heeft iets bijzonder. Het water heeft zo een mooie kleur dat het pijn doet aan je ogen, kiters schieten over het rif heen en weer, er liggen een massa boten en de vliegtuigen landen zo dicht bij dat je denkt dat ze boven op je boot gaan belanden.

Mayreau Saline Bay dag 199

Verlaten Tobago cays, 30 knopen wind soms vlagen van 35 knopen wind, smal geultje, 3 meter diep, heel veel boten en wij halen ons anker op. Makkelijk is dat niet. “ Goed anker manoeuvre schat” zegt Hans. Ikzelf denk daar heeeeeeeeeeel anders over, sta te shaken van de adrenaline, heb geen andere boten geraakt maar toch. “ Goh mama we kwamen dicht bij de stenen hé” Seppe was ook niet onder de indruk van mama haar kunsten. Eindigen in Saline Bay, maakt deel uit van het eilandje Mayreau. 3 hectaren groot, een weg, een kerkje, een schooltje en een ini mini supermarktje. Even iedereen uit zijn illusie helpen; de kans dat je de supermarkt buiten komt met …niks is groot. Heb al  dagen geen vers fruit en verse groenten kunnen kopen, vlees is hier niet te vinden, brood bak je zelf en we eten uit blik ( meer vind je ook niet in zo een supermarkt).  Het wordt tijd dat er hier op de Nautilus vis wordt gevangen. Toch blijft het hier het paradijs!

 

maandag 27 januari 2014

Tobago cays dag 198

"Good morning, there is a bottle of champane in your open locker" roept onze buurman. Een fles Veuve Cliquot, zalig toch! Doen de zeekaart en onze blije boeken en nee de lat is nog steeds verdwenen maar opruimen gaat iets vlotter. Blijven hier nog een extra nachtje, liggen goed vast en eigenlijk zijn we een heel klein beetje verliefd op dit aards paradijs. Gaan snorkelen bij de schildpadden en op bezoek bij de leguanen. Hans doktert een beter systeem uit ( volgens hem ) om te ankeren met ons Nautilusje. Resultaat, alles nat, klets nat, voor de duidlijkheid het werkte niet. " 't is allemaal wat uitzoeken hé schat" deelt hij mee. Gelukkig is het water hier warm en zat mijn fototoestel in een geseald zakje. 

Tobago Cays dag 197

"Waar is de lat?!?" zeg ik boos. Leven klein en toch slagen onze 2 kinderen er in van alles kwijt te spelen. Vandaag was er geen les gepland maar...geen lat, geen lijn op onze zeekaart en geen blije boek ( boekje waar we alle leuke herinneringen in opschrijven ). In de plaats: spelling en tijd voor taal. De volgende keer zal de lat en al de rest wel liggen waar het moet liggen vermoed ik. Sleuren een klein ankertje in ons Nautilusje, maken de snorkel spullen klaar en gaan de onderwaterwereld verkennen. Turtle bay is de naam van het baaitje waar we naar toe varen en schildpadden zitten er!  Ze blijven rustig verder grazen terwijl wij er boven hangen, komen lucht happen naast ons en duiken terug onder zonder zich iets van ons aan te trekken. Als we de baai uitvaren moeten we zelfs 2 keer uitwijken voor een zeeschildpad. Zetten ons op een ander strandje. Putten worden er gegraven, stenen in het water gegooid, strandtennissen er op los maar bovenal genieten we van het prachtige uitzicht. De oceaan slaat stuk op het rif in de verte, voor ons ligt er een klein eilandje met een wit strand en palmbomen, wij zitten op een copie en achter ons zien we het eiland Mayreau liggen. Komen veel boten aan vandaag. Hebben al 1 aanvaring gezien:" he was comming straight to me" zeiden ze, " thats not possible the other boat is on ananchorage" riep iemand anders, terwijl zij die er los opgevaren waren gewoon door vaarden. Zijn redelijk op onze hoeden, alle fenders hangen. De lucht verandert van kleur, onze buurman ( voor zij die iets van boten kennen, een Oyster65) ligt nogal heel dicht. De regen valt met bakken uit de lucht, wind loopt op en onze buurman moet zijn boegschroef gebruiken om ons niet te raken. Och hele vriendelijke man, hele grote fenders, het komt wel goed. Pikdonker en het is geen squelsh ( dat is maar tijdelijk ), het duurt nu al uurtje of 2, zitten al aan 35 knopen wind ( storm). Op elke zeilboot zie je wel iemand rond lopen met een petzl om nog wat zaken steviger vast te maken en het anker te controleren. 24u, onze dagen bevatten maar 24u en nog nooit is elk uur zo intensief gebruikt geworden.

Tobago Cays dag 196

Ook wij hebben onze kleine zorgen. Gisteren avond: Seppe doet zijn zwemshort uit, wow wat is dat. 5 open wondjes, dorie gisteren was het er 1 kleintje. Heb er geen goed gevoel bij. Wat nu? Een dokter in Bequia dat ga niet zo evident zijn. Trek een foto en gebruik het enigtse mail adres dat op mijn laptop kleeft, dat van onze huisartse. Net nu is er geen interent. Kruip in het donker met mijn laptop naar de punt en "yes" terug internet. 21u bij ons, in Belgie 5 u verder, morgen hopelijk een antwoord. Een open wondje is geen drama maar in dit klimaat raakt iets snel geinfecteerd en dokters zijn hier dun bezaait. Zoeken in de pilot op ( boek met alle details van de eilanden) of er in Grenada een ziekenhuis is anders moeten we terug terug naar Martinique in het slechtste geval. Is 2 dagen varen ( zo besef je hoe verwend we in België zijn: gsm in de hand, internet overal, 2 auto's voor de deur en onze dokter inclusief apotheek achter de hoek)." ping" onvoortselbaar heb al een antwoord terug en heb de juiste medicijnen aan boord. Zijn de oceaan over gestoken en dat gaf me minder zorgen dan een kind dat geen 100% is.
Zon komt op, het anker komt los, verlaten onze zo geliefde baai en varen richting Tobago Cays. Gaan dus echt de andere kant op!!! Kijk achterom en zie in de verte Sint Vincent, daar ligt de Maranne, 'slik'. Rustige oceaan, beetje wind en geen zieken. Varen tussen Mayreau en Tobago Cays, " beetje meer naar daar" zeg ik tegen Hans " beetje meer naar waar?" antwoordt hij. Gek is dat, ondieptes en geen boeien om ze te markeren. Ja hier en daar een wrak, iemand die zich vergist heeft. Ondertussen geven we onze ogen de kost. Dit is het paradijs. Heb het al een aantal keer geschreven maar het ga in overtreffende trap. "Trrrrrrrrrrr" anker valt tussen het eilandje Petit Rameau en Petit Bateau. Zien ons anker liggen op de bodem, kristalhelder water en het witste zand dat ik al ooit heb gezien. "pfff,pffff,pfff" Hans pompt Nautilusje op. Gaan op expeditie. Seppe neemt een verrekijker mee en Fien haar foto toestel. Het eilandje waar we naar toe tuffen staat gekend voor zijn schildpadden en leguanen. Nog geen 5 meter gestapt of de eerste leguaan staat voor ons. Seppe is zo onder de indruk dat hij zijn verrekkijker neemt om het dier beter te kunnen bestuderen, beestje staat tochwel op 30 cm van hem! 10 meter verder een landschildpad die "ieeek" iets heel onsmakelijk aan het opeten is. Fien maakt ondertussen uitgebreide foto shoots van alle dieren, inclusief een rups. Vogeltjes overal en een uitzicht dat je denkt nooit in heel je leven in het echt te zien. Drinken een biertje, zien de zon ondergaan en eten heerlijke vis ( niet zelfgevangen ) in een omgeving waarvan je hoopt dat het er nog 100de jaren zo gaat uitzien.

vrijdag 24 januari 2014

Bequia Admirality Bay dag 195

Het was te gezellig gisteren avond bij Claire en James…te laat uit bed deze morgen en … er stond ook behoorlijk wat wind ( niet dat dat nog een probleem is maar het is harder werken en dat zagen we niet zitten). Dagje extra moet kunnen. Fien en Floortje vonden het niet erg. Toch lopen we er een beetje verloren bij. Waar zijn al de dinhy’s naar toe?!? Tijd om verder te gaan , nieuwe uitdagingen, nieuwe baaien en nieuwe avonturen.

donderdag 23 januari 2014

Bequia Admirality bay dag 194

7u30 ,strompel uit mijn bed. Kijk snel of ik Starship nog zie liggen maar nee hun plekje is leeg...tranen komen en blijven stromen. Plots kraakt de marifoon “ Starship, Starship, Starship this is Hecko Gecko” ik hoor de o zo bekende stemmen. Uschi en ik praten nog even over de marifoon,” Kathi heeft geteld… nog 791 dagen en ze ziet Fien terug”.
10u, drinken onze laatste tas koffie samen met Pros en Annelies. Proberen het vertrek uit te stellen. Dan komt het moment dat ook zij los gooien…en hup daar zijn de tranen weer. 
14 u, strand: varen het zand op en …niemand van de dinghy familie die ons helpt om het lekke Nautilusje door het mulle zand te slepen. Fien en Seppe spelen in het water, ik zit op mijn ( Dora ) handdoekje ( Fien is te groot voor deze handdoek volgens haar) en jah daar zijn de tranen weer.
15 u, Millport ( een Iers gezin dat wij de voorbije week hebben leren kennen ) vaart het strand op.
16 u, Floortje en haar mama ( hebben hen leren kennen in La Coruña) wandelen het strand op.
17 u, Claire en James van de Ocean Rainbow ( Las Galletas lagen ze naast ons ) liggen net voor ons aan een Mooring
21u , “ mama en papa, wanneer komen jullie naar huis, ik heb honger.” Seppe roept ons op via de VHF. Zijn aan het aperitieven bij James en Claire.
Het was een hele emotionele dag, tranen komen plots maar even snel is er ook terug een glimlach. Het is niet verkeerd, gelukkige mensen zijn wij dat we deze dingen kunnen beleven als gezin.

woensdag 22 januari 2014

Bequia Admirality Bay dag 193

Waarom, waarom ben ik nu geen getalenteerde schrijfster!!! Een dag zoals vandaag kan alleen maar omschreven worden door een top schrijfster. Mijn woordenschat is hiervoor veel te beperkt ( trouwens denk de laatste tijd meer in het Engels en Duits dan het Nederlands en mijn Nederlands was al zo rampzalig). Maar kom we proberen het.
” Happy Birthday to youuuuuu” zingend komen Fien en Kathi onze kamer binnen, de tafel buiten is versierd en Hans krijgt een prachtige kroon op zijn hoofd gezet met duidelijk 37 op. Hij kan er niet onderuit, hij is de oudste nu ( er was een tijd dat hij dat geweldig vond, begint te minderen nu). 14u, slepen een mega grote koelbox vol drank in ons lekke Nautilusje ( zinken net niet). Party time, de laatste dag samen en daar wordt elke minuut van benut, nee niet elke minuut, elke seconde!  Hans krijgt de verjaardag van zijn leven: chocolade taart, een kroon, een kaart van the Grenadines ( zodat we altijd herinneren waar we deze fantastisch week hebben beleefd) en last but not least een T-shirt waar iedereen zijn naam op zet. Eten Langoest met onze voeten in het lauwe zand toekijkend hoe onze kinderen samen liggen te ravotten op het strand en beseffen dat het de laatste uren zijn dat we samen door brengen. “De volgende keer dat we elkaar zien hebben we waarschijnlijk schoenen aan” zeg ik tegen Uschi. “Lossen we op “ deelt ze mee. Zie ons al een restaurant binnen gaan met een emmertje zand!!! Zetten ons aan het kinderkampvuur ( dat door Hans zijn toedoen het kampvuur van de volwassenen meer dan overtreft in grote) slaan af en toe een kakkerlak van onze benen ( geen grap, maar geen ramp), bewonderen de prachtige sterren hemel, genieten van de rustige oceaan  ( ja, ja soms kan de oceaan een spiegel zijn) en kijken terug op al die prachtige momenten dat we samen beleefd hebben. Deze mensen kennen ons door en door. Wat een voorrecht dat we hen hebben mogen ontmoeten. Gaan hen zo missen: hun stem, hun lach, hun liefde, hun bezorgdheid,…  Het was een week waar je niet van durfde dromen dat je ze ooit zou beleven en weet je wat…wij hebben ze beleefd.
Kinderen vallen in slaap op onze schoot, kunnen niet anders, moeten terug naar onze eigen drijvende huisjes. Laatste keer knuffelen, tranen, “no good byes but see you again”!
Hans pompt ons Nautilusje vol lucht, Dietmar en Pros duwen ons van het strand en dan …”Schat ik voel wel heel veel water aan mijn voeten”… “ Shit iemand heeft de dop er uit getrokken” deelt Hans mee “ terug naar het strand”. “We are sinking!” roepen we als iedereen verbaasd kijkt hoe we terug richting strand varen “What are you thinking?” klinkt er van op het strand. Kleine mis understanding!
Hozen al het water uit Nautilusje, steken de dop er in en varen richting grote Nautilus. Kijken achterom en zien een klein vuurtje op een verlaten strand…

dinsdag 21 januari 2014

Bequia Admirality bay dag 192

Woensdag, woensdag verlaten we allemaal de baai...wij zijn de enigste die zuid trekken. Raar gevoel, waar is de pauze knop? Het is een hele simpele maar bijzondere week. De voormiddagen bestaan uit: school, klussen en winkelen, de namiddagen uit strand en de avonden uit het ruilen van de kinderen vergezeld met de nodige slaapmutsjes (aan aperitieven geraken we niet meer, veel te gezellig op het strand). Het worden 2 intense dagen nu, voelen het ook aan de kinderen, ze willen verder reizen maar het liefst van al wetende dat in de volgende baai een stukje van onze zeilers familie ligt...

maandag 20 januari 2014

Bequia Admirality bay dag 191

Wat deden we zo al vandaag? School, de boegschroef proberen te herstellen (wat spijtig genoeg niet gelukt is ), strand volleybal met de hele dinghy familie en een slaap mutske in fijn gezelschap. Wat wil een mens nog meer! Uitspraak van de dag, Fien, "Goh mama, ik heb geen vlinders meer in mijn buik, ik ben nog wat te jong voor een lief." en dat heeft ze helemaal zelf bedacht, verstandige meid ons Fien.

zondag 19 januari 2014

Bequia Admirality bay dag 190

2u 's nachts, "trrrrrrrrrrrrrr tsjak" ankerketting snokt, heel veel wind, naar buiten met zijn 2en. Liggen nog juist maar waar is onze buurman? Oh, onze buurman ramt net de achterbuurman en dan het jacht daar achter, dat is dus de reden waarom je voor anker je fenders (stootkussens) hangt! De buurman slaapt rustig verder, op alle andere boten is iedereen wakker maar hij die aan het krabben is ( anker sleept over de grond) knort lekker verder. Slapen de rest van de nacht niet goed, liggen muurvast met ons fantastisch anker maar toch.
Fien huilt " ik ben lelijk, ik heb pukkels en ik ben dik, ik heb een dikke buik!". Staan er een beetje verbouwereerd bij, ik en Hans. Vanwaar komt dat nu? Zit dus toch voorgeprogrammeerd in de genen of zo want wij worden niet met media geconfronteerd en er is ook geen bende meiden van haar leeftijd in de buurt...jongens van haar leeftijd wel! Goh waarschijnlijk is het dat, vlinders in de buik!

zaterdag 18 januari 2014

Bequia Admirality bay dag 189

Op onze to do lijst staat...de mast inspecteren (18 meter hoog). Vermits ik het ben die er in moet op zee, is de eer aan mij om ook vandaag naar boven te gaan. Met 20 knopen wind ( stevig briesje) hijst Fien me naar boven ( met de elektrische lier, ze is geen Jerommeke geworden op die paar maanden!) en beveiligt Hans me. Moet me stevig klemmen aan de mast, anders waai ik weg. In stapjes richting de top en daar...daar is de sluiting waar de genua mee vast zit stuk. 3 keer gaat de emmer met materiaal naar boven en beneden. Uurtje later sta ik terug op dek. De vorm van  het bootstoeltje staat heel de dag in mijn achterste gedrukt maar onze genua is niet zeilend naar beneden gekomen.
De namiddag bestaat uit sport voor jong en oud. Zwemmen ( zitten zo lang in het water dat we helemaal gerimpeld zijn), snorkelen, balspelen en net voor het donker tuffen we terug naar huis.  
De voor en nadelen van verder reizen of hier blijven, worden regelmatig besproken met elkaar en met andere. Verder gaan is ' avontuur' hier blijven rondhangen is 'vakantie' (zoals Uschi het mooi verwoordde) ...er zijn er niet veel die verder trekken, het zeilen gaat er niet makkelijker op worden, ankeren wordt moeilijker, vers eten en water vinden ook, enz...Fien en Seppe worden ook betrokken in deze gesprekken, zij willen heel graag verder ook al vertellen we hen dat het niet makkelijk zal zijn. Zit misschien toch in de genen, het avontuur?!?

donderdag 16 januari 2014

Bequia Admirality Bay dag 188

Een schildpad, een echte land schildpad zat er vandaag bij ons op strand. Groot en klein waren gefascineerd door dit schepseltje. Volgens de jongste van onze bende was hij dood, ah ja het beestje had geen hoofd meer. Ja als er 17 kinderen aan mij komen zou ik mijn hoofd ook wegsteken. Na een uurtje durfde het beest stilletjes aan terug te voorschijn komen, voor welgeteld 5 minuten kon hij vluchten toen...toen zaten er weer 17 kinderen rond hem ( of haar). Het was een zalige dag met heel veel, hoe kan het ook anders, strand.

woensdag 15 januari 2014

Bequia Admirality Bay dag 187

Eerst school, dan een rond trip op dit immens grote eiland ( lezen als het tegenovergestelde) en als afsluiter de strand barbecue  (met gekochte langoesten). School daar heb ik niet zo veel over te vertellen want dat loopt perfect, Fien en Seppe hebben helemaal geen juf nodig ze werken volledig zelfstandig. De eiland tour, jah buiten 1 min punt is dit gewoon het perfecte eiland. Bequia heeft palmbomen, gras ( echt gras zoals bij ons in Europa), verlaten stranden, vriendelijke mensen maar, en hier komt het,... geen paarden. Niet te vatten voor Fien, geen paarden!!!
Avond, de hele dinghy familie ( zijn al met 11 dinghy's ) tuft naar het strand. 3 tafels, geen barbecue ( man kwam niet opdagen)  maar wel een gril en heel veel hout en dan Hans bij hebben... er wordt een kampvuur gemaakt, beton blokken aangesleept en ( levende ) langoesten in twee gedeeld en op de gril gelegd. Hebben een petzl nodig om ons eten te zien liggen en ons kinderen te vinden maar het is magisch. 

dinsdag 14 januari 2014

Bequia Admirality Bay dag 186

" Miranda, miranda, miranda this is Nautilus" ...we roepen de wasserette op via de VHF. 10 minuutjes later vaart er een ini mini bootje naar ons toe. Gek gevoel, je was afgeven aan iemand maar het is goedkoper dan de wasserette in het dorp. Ik ben niet gek dan mag Miranda hem doen. Goh de rest van de dag bestaat uit...strand. Wordt misschien wat saai om te lezen maar wij vinden het geweldig! 
Donker, op de VHF klinkt de volgende zin " is it time for pizza?"...3 duikers, waaronder natuurlijk Hans, gaan pizza's zoeken onder water ( code woord voor Langoesten ).Waarom? Morgen hebben we een strand barbeque en we willen eens iets anders dan kip. " Schatti die moeten dan wel in onze ijskast, we verdelen ze over alle boten" vertelt Hans snel voor hij bij Dietmar in de bijboot stapt. Zie je het al gebeuren, morgen vroeg trek ik de ijskast open en zitten er van die beesten in...ik denk het niet, gaan we anders oplossen. 
Uurtje later hoor ik het volgende via de marifoon  " honey you can shut down the oven, there were no pizza's ". Geen beesten in mijn ijskast. Wel een heel geslaagde avond! 

Bequia Admirality Bay dag 185

6 maand...al 6 maand zijn wij aan het reizen. Soms voelt het alsof we al 6 jaar weg zijn, zo veel hebben we al beleefd en soms lijkt het of we nog maar net vertrokken zijn. Voorlopige eind balans van de volwassenen: nog steeds getrouwd, praten nog steeds met elkaar en hebben meer plezier dan ooit samen. Voorlopige eind balans van de kinderen: zelfstandig, lief en heel veel plezier samen. 
Ochtend: " mama ik begin al met school" Seppe haalt zijn boeken al uit de kast. "Pauze moet niet hoor mama" zegt Fien.
Middag: strand zakken worden geladen, zonnecrème gesmeerd en  " ik start de motor al hé papa" Seppe zit ongeduldig te wachten in ons bijna zinkend Nautilusje.
Namiddag: een invasie op het strand. 9 dinghy's op een rij. Stilletjes aan palmen we heel het strand in. Andere strand bezoekers bekijken ons een beetje verward. Zo veel mensen, zo veel kinderen en we gedragen ons als 1 grote familie. De ene heeft cake bij, de andere koekjes nog iemand koffie. Kinderen brabbelen alle talen door elkaar om zich verstaanbaar te maken. 18 maand is de jongste, 14 jaar de oudste en iedereen hoort erbij.
"Wie vertrekt er wanneer uit deze baai?" Is de vraag die er gesteld wordt. Leven een beetje in een luchtbel nu, proberen er niet bij stil te staan dat deze kleine gemeenschap binnen niet meer zo een hele lange tijd ga splitsen maar... minstens nog een week lang zal het strand een dagelijkse invasie hebben van een dinghy familie.

maandag 13 januari 2014

Bequia Admirality Bay dag 184

" Piep, piep, piep" ankeralarm, 2 u ' s nachts, gaan rustig naar buiten ( heel verschil met in het begin toen stormden we naar buiten). Eigen schuld dikke bult, gisteren aan het dansen en lachen tijdens het ankeren en ankeralarm fout gezet. Plof neer in de kuip en geniet even van de nacht: de lichtjes van de boten, de wind, het geluid van het water en de prachtige sterren hemel. Dankbaar dat we dit mogen beleven. Ochtend: onze boot komt tot leven, als we rondkijken beseffen we dat we nu in het paradijs liggen met al onze vrienden...zalig! Kanaal 72 ( VHF kanaal ) wordt ingenomen door ons: kinderen worden geruild, strand afspraken worden gemaakt, Hecko Gecko spreken we terug voor het eerst, het is gewoon echt vakantie! Namiddag bestaat uit...strand, strand en nog meer strand. Denk wel minstens 20 kinderen die samen uren liggen te dollen in het water en de volwassenen die genieten van elkaars gezelschap met een biertje in de hand, meer moet het niet zijn!

St Lucia - Bequia dag 183

" Het regent en het is nog donker" fluister ik als de wekker om 5u45 afloopt ( ook in ' paradise ' rinkelt er soms een wekker) . 6u15 ons touw glijdt uit het ringetje van de mooring, tuffen uit deze prachtige baai, de zon komt op... St Lucia voor bij zeilend is maar op 1 manier te omschrijven, het is mooi. Voor ons vaart er een boot met 3 mannen op. Als wij zeil reven zij ook, als wij koers wijzigen zij ook, uren zwalpen ze naast ons en voor ons van stuurboord naar bakboord. "Nautilus for the sailing yacht before us with the 3 man on it" roep ze op met de marifoon, ze maken het te bond, plaats zat ( het is hier niet de Grevelingen maar wel de Atlantische oceaan hé) en ze kleven toch vrij dicht bij ons, geen reactie! Geen reddingsvest aan ( valt ons vaak op dat wij telkens onze vesten aan hebben en zij die hier maar 3 weken vertoeven niet, het is nochtans dezelfde oceaan en ook voor hen stond er 6BF), geen marifoon op en veel te veel zeil staan ( ze hebben een ander soort boot als ons dus onze zeilvoering is niet correct voor hen, kwamen ze op de duur wel achter), zijn er mensen die vonden dat wij iets onbezonnen deden?!?
" Nautilus, Nautilus, Nautilus dit is Maranne over" Annelies van de Maranne op de marifoon! 3 maand geleden was dit een vaak gehoorde stem op onze marifoon en nu die stem terug horen, doet iets met een mens! Varen Admirality Bay in en al van ver zien we de Oostenrijkse vlag van Star Ship en iedereen staat aan dek te waaien! Spontaan beginnen we te dansen, te lachen, te roepen...! 17 u ons anker raakt de grond, 17u10 worden geënterd door 2 dinghy's, 17u 15 staan op het strand met zijn allen, mannen knuffelen elkaar (vrouwen ook natuurlijk) en tranen zijn er ook, gewoon dat wij hier met zijn allen samen terug staan...niet te vatten! Alleen zij weten wat het is, wat het doet met iemand en hoe het iemand verandert ( voor vele gaan wij terug komen en gaan ze ons blijven zien zoals we waren voordien maar nooit gaan we nog dezelfde zijn, we zijn zachter en tegelijkertijd harder, onze grenzen hebben zich verlegd en onze gevoeligheid en emotionele kant is veel meer naar boven gekomen, even tussen door ). Drink mijn eerste rumpunch ooit ( en kruip nadien naar mijn bed) in het beste gezelschap dat een mens kan hebben, onze vrienden. Soms vroeg ik aan Hans " Zijn we nu niet wat te snel aan het reizen?" en nee we waren niet te snel aan het reizen....nu, nu is de tijd gekomen om een week lang te blijven liggen waar we liggen en te genieten van het gezelschap van deze pracht mensen!!! 

vrijdag 10 januari 2014

Marigo bay dag 182

Zalig geslapen. Drinken koffie en jah ook school is terug bij ons gestart. Dweil met regen water de Nautilus ( jullie lezen dat volledig correct), kijk naar buiten en besef dat dit echt uniek is. Dat we dit allemaal mogen beleven, zo een mooie dingen mogen zien, het is fenomenaal! Namiddag is pure strand pret. Voor ons alle 4 heel ontspannen. Spijtig dat jullie niet kunnen zien hoe we nu met ons Nautilusje rond tuffen, er wordt lucht bijgepompt tijdens het varen ( kan ook geen foto trekken te druk met pompen!).Morgen 10 u zeilen misschien wel 12u, Bequia here we come.

St Lucia Rodney bay- Marigo bay dag 181

' It is raining in paradise' kan je je dat inbeelden, het regent hier nooit in de deze periode en wij hebben een grijze dag. 1 verschil met Belgie, je ga gewoon in zwemspullen in de regen staan, lekker verfrissend! "Pfffffffffff" ....serieuze lek in onze dinghy! Dorie eerst een oplossing zoeken en dan pas verder varen, het probleem ( is eigenlijk geen probleem, is gewoon zalig) is dat wij niet meer in havens liggen maar voor anker en ja een bijbootje is redelijk belangrijk als je eens van boord wil natuurlijk. Kost niet niks een nieuwe, voor mensen met een beperkt budget is het even slikken zelfs voor mensen met een gewoon budget zou het slikken zijn, ik ben het zeker. Mogen even aan een steigertje liggen van een Engelsman en hij zal kijken of het te herstellen valt. Uurtje later verdict: valt niet te herstellen en een nieuwe is een te grote hap uit ons budget. Hans wordt gewoon de beste dinghy klever ter wereld, er zit niks anders op. Rodney bay is voor een duikend gezin wat tegen geslagen dus richting Marigot bay. Marigot bay is ...wauw! Een betalende mooring ( ze vragen nog pittig door ook) maar we liggen in sprookjes land. Je vaart een baai binnen, smalle ingang en overal  op de bergflanken prachtige koloniale woningen ( morgen eens uit zoeken of die betaalbaar zijn, ik gok van niet), hagel wit zand strand met palmbomen en een swing voor de kinderen ( geen fotokes regende belletjes op dat moment )! Aurora ligt net voor ons aan een mooring ( kennen hen van las galletas), aperitieven samen. Het is zo fijn om bekende terug te zien en zoals ik al zo vaak schreef, deze contacten zijn zo intens, zo echt, zo puur, zo eerlijk, het is zo eenvoudig allemaal. Gisteren met Starship en Maranne geskypt...gaan St Lucia voorbij racen nu, willen ze terug zien. Afspraak Bequia maandag 13 januari of vroeger, moet lukken.

woensdag 8 januari 2014

Martinique- St Lucia Rodney bay dag 180

Laten de mooring los en zeilen naar St Lucia. Moeilijk vinden we het, elke keer vertrekken op een mooi plekje en niet weten of het volgende even mooi is. Scherp aan de wind ( wil zeggen dat de Nautilus behoorlijk scheef hangt) met een gemiddelde van 25 tot 30 knopen wind ( harde wind ) en met mooie golven ( het zeewater rolt een aantal keer over de buiskap)  varen we richting het onbekende. Het is genieten terug de oceaan op. Fien en Seppe vinden het maar niks, doordat ze kleiner zijn is het voor hen moeilijk om zich schrap te zetten. Tellen de minuten af want ze willen terug snorkelen. Soms denken we dat het vissen zijn onze kinderen ( och wij zijn niet veel beter, onze dagen bestaan ook uit uren snorkelen ). De onderwaterwereld is hier dan ook prachtig. " Fien, iets groot in die golven!" roep ik. Een school grinden die door de golven springen. Wat een traktatie! Varen Rodney Bay in...slik, het is hier groot, voor velen het paradijs maar wij waren al gewend aan een pittoreske baai. Niet erg morgen vroeg anker op en 2 u verder varen naar de volgende baai. " Kijk een schildpad!" Hans heeft ze gespot vlak achter onze boot. Zo veel mooier om al die dieren in de vrije natuur te zien. Hopelijk geven we dat een beetje mee aan onze kinderen.

Martinique Grande Anse dag 179

"Au" knijp mezelf even in mijn arm. Kan dit echt zijn? Het is echt! Zit op een knalroze handdoek op een hagelwit strand omringd door palmbomen te kijken naar de 3 mensen die ik het liefste zie en die samen aan het snorkelen zijn in de azuurblauwe zee, met op de achtergrond de Nautilus. Wauw! Het is ons niet cadeau gegeven, we hebben er veel voor gelaten en zijn heel diep moeten gaan, ook nu doen we opofferingen: letten op ons budget, heel beperkt water hebben, enz...maar het samen leven en genieten is onbetaalbaar. Steek mijn hoofd in het water en" Een zeepaardje, een zeepaardje!!!" . Beetje later " Fien nu uit het water, er zit hier een water slang!" roept Hans. Ok het is nog steeds het paradijs, de slang is een min puntje!

Martinique Grande Anse dag 178

Tuffen met onze bijboot naar de supermarkt. 16 € voor 4 kippen filetjes, 4 van die kleine stukjes! Vlees op Martinique is duur daar zijn we dan uit. Er zijn maar 2 oplossingen: of we worden vegetariër of we vangen vis. Halen ons anker op en varen naar les Anses d' Arlet. Onze eerste keer zeilen na de oversteek...we zijn het nog niet verleerd! Kunnen kiezen tussen de baai grande Anse of petite Anse. Wij gaan voor Grande Anse. Prachtige baai met een aantal heel mooie stulpjes op de flanken van een berg en gratis moorings ( beton blok dat op de zeebodem ligt met een lijn aan bevestigd en een boei, moet je zelf niet je anker gooien). 'Plons' liggen nog maar net vast en onze 2 donderstenen liggen alweer te dobberen in het water. Eten wraps met gouden kippenfilet maar heel eerlijk.... het was heerlijk en dat met op de achtergrond een prachtige zonsondergang. Kan wel wennen aan dit leven.

maandag 6 januari 2014

Martinique Sainte-Anne dag 177

Zalig geslapen. Eerste werk van Hans, een duik in de oceaan! 9 u en we zijn al aan het zwemmen. Koffietje drinken met een prachtig uitzicht. Schilderen de vlag van St Lucia en dan ... dan is het tijd om ons Nautilusje te water te laten en op expeditie te gaan. Seppe vaart ons naar de kant. " Fien kijken of het niet ondiep wordt hé" deelt hij even mee. Seppe beslist waar hij het Nautilusje legt en ik en Hans, ja wij zitten er voor spek en bonen bij. Welke verantwoordelijkheid droegen wij op ons 7 jaar?!?
Wandelen door het dorpje, varen naar het strand, spelen uren in het water en dan is het aperitief tijd. Het is zo veel meer dan we er van verwacht hadden! 

Martinique Sainte-Anne dag 176

Staan op het punt om de trossen los te gooien. " Ah non" zegt onze buurman " vous devez vraiment voire la plage la plus belle de Martinique!" 15 minuten later zitten we met zijn 5en in een klein tuuteke op weg naar het mooiste strand van Martinique 'Saline beach'. Het is zoals de fotootjes in een reisbrochure: palmbomen, wit strand en azuur blauw water! 2 uurtjes genieten we van dit aards paradijs. Hup auto in, boot op, nog wat goeie anker tips van de buurman en trossen los. Naar het volgende stukje paradijs 'Sainte-Anne'. Nog nooit voelde ankeren zo goed aan. Ah ja met dat nieuw anker. Liggen binnen de 5 minuten muurvast, volgens ons, tussen minstens 50 andere boten ( kunnen er even goed honderd zijn, ben niet zo goed in schatten). Duik bril op en even checken of we echt wel vast liggen... Niet dus ons anker ligt op een rots!!! Hans graaft het van pure ellende dan maar zelf in. Het uitzicht is prachtig, het water heeft de temperatuur van een bad en Seppe en Fien zien 100de vissen. It's paradise! Vieren drie koningen, Fien is 'the queen of the day', dat is minder leuk, het is geen lieve koningen. 24 u, soms lijkt het onmogelijk om zo veel te beleven op 24 u, elke dag, elk uur, elke minuut is een nieuw avontuur. Afsluiter van de dag: " hoeveel talen spreken we in Belgie?" vraag ik, " 3" deelt Seppe mee " plat Antwerps, Vlaams en Nederlands".

zaterdag 4 januari 2014

Martinique dag 175

“You are ready to go?” de havenmeester staat naast onze boot en wil onze trossen los gooien. Nee wij zijn niet klaar om te vertrekken! Hans loopt naar het havenkantoor en krijgt het geregeld dat we hier nog 1 extra nachtje mogen blijven liggen. Oef! De vermoeidheid, de spierstijfheid en de emoties zitten op hun piek vandaag, niet het moment om te vertrekken. Morgen ja, vandaag niet.  Doen nog wat laatste klusjes en trakteren de kinderen op een Mac Donalds. Feest voor hen maar ook voor ons. Vanaf morgen gaan we voor anker in een baai. Waar… daar zijn we nog niet uit. St Lucia misschien ( moeten de vlag nog schilderen, komt niet goed ) of een baai hier op Martinique…met ons weet je nooit, zou nog Dominica kunnen worden.

vrijdag 3 januari 2014

Martinique dag 174

4u, de volle 4 u breng ik door in de wasserette. Hans voorziet me van eten en drinken en ik...ik leer er een hele hoop mensen kennen. Mensen die hier 6 maanden per jaar op hun boot door brengen en 6 maand in Frankrijk en 2 dames die hier sinds kort wonen. Zij die hier 6 maand per jaar door brengen zijn heel gelukkig, zij die naar hier zijn gekomen en werk moeten zoeken hebben het wat moeilijker. 1 voor 1 geweldige mensen. 
Varen met het Nautilusje naar de supermarkt. Er is een dinghy aan leg plaats! Worden ook heel blij als we zien wat we er allemaal kunnen kopen ( worden tegenwoordig van hele simpele dingen heel blij: was dat lekker ruikt, supermarkt dat veel heeft, een douche waar water blijft uit komen, een tochtje met zijn 2 met de dinghy naar de supermarkt, enz...). 
Het was een simpele dag in een prachtig decor. Dit is het, dit is puur genieten! Geluk is zo simpel en gelukkig dat zijn we alle 4.

woensdag 1 januari 2014

Martinique dag 173

Eerst en vooral ' een spetterend 2014 gewenst aan iedereen van de hele Nautilus bende'
Het heeft wel iets met zijn 4tjes van voor op de punt staan kijken naar het vuurwerk dat ze afsteken boven de baai. Voor het moment beseffen we het nog niet goed. Het lijkt alsof we naar een film aan het kijken zijn en er zelf geen deel van uit maken. 19 dagen lang alleen water en nu een hele andere omgeving dan voordien. De haven is omgeven door mangrove ( bomen die met hun wortels in het zoute water staan), palmbomen, prachtige victoriaanse huisjes met zonnige kleuren, vogels die lijken op merels maar een heel ander deuntje spelen, steltlopertjes die 's avonds over de steigers lopen, krekels die ook iets anders zingen dan in het mediterraans gebied, oerwoud in plaats van een loofbomen bos, kan zo nog uren doorgaan, heel onwerkelijk allemaal.
Slapen onze eerste nacht terug met 2 in een bed, drinken onze eerste koffie na 20 dagen en eten pannenkoeken als ontbijt en dan...dan beginnen we op te ruimen, lijnen en schoten na te zien. Liggen maar een beperkte tijd in Martinique en als we spullen zouden moeten aan kopen is het hier vandaar nu even klussen en dan binnen een aantal dagen voor anker en pure rust! Even tussen door, als jullie binnen kort een aantal dagen niets zien verschijnen op onze blog geen paniek maar internet ga moeilijker en moeilijker te vinden zijn.

Martinique dag 172

2 uurtjes na ons vaart de Smiles binnen. Ook zij hebben de oversteek als pittig ervaren en daar boven op Aren ( hun zoontje) dat gekwetst was, niet makkelijk! Allemaal moeten we het even laten zakken. Tuurlijk reizen we verder maar welke route? Gaan we echt nog eens 30 dagen op zee zitten binnen 4 maand? Lees de blogs van onze andere vrienden en ook zij hebben het niet makkelijk gehad. Het was geen oversteek, zoals ik ooit gelezen had op een blog, die nog gerust een week langer mocht duren. Allemaal blij dat we er zijn. Ook de mensen hier in Martinique zeggen het " al een maand een half hebben we hier heel gek weer, veel wind, reuze golven en veel regen ( in het Frans natuurlijk, want we zijn hier in Frankrijk, de Franse Caraiben ). Met kerstavond zijn er op St Lucia 5 mensen gestorven door het nood weer, bruggen ingestort, mensen die in de supermarkt hebben moeten overnachten of boven op tafels in een restaurant,...Och gaan deze avond een hapje eten ( strand bar, eigenlijk een haven bar) drinken een goed glas en tot aan Curaçao beslissen we niks. 1 voordeel gaan zeilen met 30 knopen wind stelt niks meer voor.