donderdag 31 juli 2014

Tahiti dag 383

Grootzeil wordt afgespoeld, diesel gekocht, winchen uit elkaar gevezen en ingevet en ondertussen slagen we er ook in om 6 kinderen aan boord te hebben. Probeer het je even in te beelden het is maar 40 graden in de Nautilus, ze is maar 14 m lang en op het breedtse stuk 4m48, toch voelen we ons niet beperkt in ruimte, hebben er mee leren leven zeker. Gaat een beetje zo " voeten in de lucht, dan kan ik er even onder dweilen" of "klim maar via de zetel naar de trap want de luiken staan open". Engels en Frans wordt door elkaar gesproken en er is er maar 1 dat de 2 talen kan en dat is ons Fien. Haar eerste zinnen Frans rollen er uit en ik sta versteld...ze doet het perfect! De avond valt, Hans zit met handen vol vet een winch in elkaar te vijzen terwijl ik, Tony en Jaqueline hem voorzien van de nodige kommentaar met natuurlijk een biertje in de hand. Ondertussen verhuizen de gezelschapspelletjes naar de kaai en komen er nog meer kinderen bij. Was ik ooit bezorgt dat ons mannen geen contact meer gingen hebben met andere kinderen vanaf dat we de Pacific op gingen ?!? 

woensdag 30 juli 2014

Tahiti dag 382

Leerde ze kennen in Shelter Bay, Panama. Zagen elkaar terug in de Galapagos, ze leerde me de smaak van Moguito te waarderen. Staken samen de Pacific over ( wij liepen op de duur wel 4 dagen achter maar belde dagelijks). Hebben uren samen gespendeert van kaarten bestuderen tot eilandjes  verkennen...vanavond drinken we een glaasje ( zodanig dat we ook die gewoonte in ere houden ) en eindigt voorlopig onze tijd samen. Christine ( van Exocet) vliegt naar Europa voor familie bezoek. De volgende keer dat we elkaar zien wonen we misschien wel terug in een huis. Het is een gek gevoel. 

dinsdag 29 juli 2014

Tahiti dag 381

Wat valt er te melden? Niet veel: ons roer is in de koffer van een auto geduwd en gedropt bij een firma ( als dat maar goed komt, kunnen nu echt geen meter meer zeilen ons stuur is weg ), de motor heeft een groot onderhoud gehad ( weeral  denken jullie misschien maar hebben op 12 maand 684 motoruren bij gezet op het tellertje ), was dat over heel de boot te drogen hangt, Seppe zijn haar dat 10 cm korter is ( jommekes coupe) en uren water pret samen met de kinderen van Brizo en Fluenta. Lijkt niet veel voor te stellen maar kan jullie vertellen dat ons voeten pijn doen van het over en weer rennen. In een haven liggen dat doet je niet om te relaxen.

maandag 28 juli 2014

Tahiti dag 380

Liggen in de haven. Eerste gevoel, beklemmend, er is nog minder wind dan voor anker en je buren kleven nu tegen ons aan. Buurman aan stuurboord is dan ook een heel verdraagzame man en zou het liefst van al een geluidsmuur tussen ons steken terwijl hij helemaal niet beseft dat hij met zijn gemekker en geklaag meer geluid produceert dan wij allemaal te samen. Maar 1 doel nu, zo snel mogelijk terug ons anker laten vallen. Hans start onmiddelijk met het los maken van ons roer samen met Tony en Jean - Dominique. Binnen het uur ligt ons roer op de kant zonder 1 krasje. Tijd om ons te focussen op al dat zoet water dat nu in liters uit een kraantje loopt. Alles krijgt een zoetwatersopje over zich heen. Zelfs wij, we doen eens niet meer emmeren maar gewoon douchen!

zondag 27 juli 2014

Tahiti dag 379

125 km, meer is het niet, dan ben je heel het eiland Tahiti rond. Verloren rijden is onmogelijk, er is maar 1 weg. Christine rijdt met ons naar alle mooie plekjes die er te vinden zijn gaande van de botanische tuin tot de fluisterende grotten. Tahiti is groen: veel bloemen, naaldbossen en tropische wouden. De ene kant heeft witte stranden en ligt achter een rif, de andere kant heeft zwarte stranden en geen bescherming, golven hebben er vrij spel. Als we de bergen in rijden voor de prachtige vergezichten voelen en ruiken we voor het eerst sinds maanden koude lucht. Raampjes van de auto gaan helemaal naar beneden en genieten van de kippenboebeltjes die op onze armen verschijnen. Toch zijn we blij met onze keus om verder te reizen. Zweedse vrienden verwoorden het netjes: " de producten in de supermarkt zijn duurder als bij ons in Zweden!" Wil al wat zeggen en ja als je de kat bij de melk zet...ons mannen eten dus alle dagen ijsjes, vinden elk carrefour bezoek wel weer iets anders dat ze graag zouden hebben en ook de groten onder ons kunnen moeilijk nee zeggen aan dingen die we al lang niet meer hebben geproefd. Tahiti heeft ook iets afstandelijk, het is de metropool van Frans Polynesie en wat ons zo aantrok aan de andere eilanden ( vriendelijke mensen, 1 met de natuur, enz...) missen we nu een beetje.

zaterdag 26 juli 2014

Tahiti dag 378

Hans verdwijnt met Jean-Dominique, komt 2u later terug met het volgende " vanaf zondag liggen we in de haven, maandag halen we het roer er van onder, dan rijdt Jean-Dominique met het roer naar een firma om 3 dagen later ons roer met nieuwe lagers terug te halen". Voel me opslag misselijk worden, ons roer er af halen in het water en dan ook nog eens vanachter in de koffer van een auto...Als dat maar goed komt. Och pluggen genoeg bij, zinken zullen we niet en eh...ik heb een beroepsduiker bij he!
Kopen 3G internet. Eindelijk op een normale manier een e-mail binnen halen en een foto kunnen downloaden ( ja ook wij krijgen graag een fotootje van het thuisfront) en ik kan dan nu officieel meedelen dat onze route is verandert. De vezekeringen heeft groen licht gegeven. We blijven niet in Tahiti maar varen tot Nieuw-Zeeland om het jaar er op terug de Pacific op te draaien ( vinden het hier veel te mooi) en dan in november 2015 Australie binnen te lopen. Zetten er even de rem op. Hebben het voorbije jaar 11400 nautische mijl gevaren en 15 landen aangelopen nu is het tijd om te genieten van het stukje wereld waar je het meeste bent met een zeilboot en dat is voor ons de Pacific. 

Tahiti dag 377

Een oceaan oversteken is minder stresserend dan naar een stad gaan. Jean- Dominique en Christine ( van Exocet, zij wonen hier) zetten ons af in de stad. Gaan ons inklaren bij de haven meester om nadien binnen te wippen bij de douane. Hans doet de laatste stop alleen want het is wat ver stappen voor ons mannen in een deze hitte. Spreken af aan een winkel. Zijn nog al snel uitgekeken in de winkel en gaan naar de volgende. Zet Fien aan de deur zodanig dat we Hans niet mislopen...moet ik nog verder schrijven of kunnen jullie al volgen. Na 3u, een cola, frietjes en 3 stokbroodjes verder vraag ik aan de winkel bediende van winkel 1 of er een man is geweest die opzoek was naar zijn vrouw en 2 kindjes: " oh die heeft lang gewacht en is al heel lang weg". Slik. Nog geen eiland gemist maar mijne man vind ik niet meer terug! Wandelen dan maar naar het toeristen bureau, gaan vragen waar we de bus moeten nemen, bel met onze Gsm naar de Gsm van de Jakker en zij roepen Hans op op de marifoon (die hij gelukkig had opgezet). Jacqueline belt " Hans ga wachten bij de dinghy, hij is onderweg naar de haven"." Och" zegt ons Fien je bent ons niet kwijt, ook den I pad  en je portefeuille heb je nog, 't is alleen maar onze papa". 

vrijdag 25 juli 2014

Tahiti dag 376

Hans vijst voor de 3de keer de ankerwinch uit elkaar samen met Tony en" trrr, trrr, trrr" 800€ bespaart, kunnen naar de Happy hour straks. Ook vandaag is de verste uitstap die we maken de Carrefour. Met ons volle kar ( doen alle zeilers karretje mee nemen naar het dinghy dock) passeren we langst Casa Bianca ( happy hour van 17u tot 18u) om 2u later verder te wandelen. Toegeven het begint terug wat te wennen de mensen, het geluid en de sfeer. 

donderdag 24 juli 2014

Tahiti dag 375

" Zou liefst van al nu vertrekken" is de eerste zin dat in me opkomt als ik mijn ogen open doe. Waarom? Honden blaffen je in slaap 's avond en 100de hanen kraaien je wakker 's morgens op een heel onmenselijk uur. Daar komt bij dat we hier echt met heel veel maar dan ook heel veel boten bij elkaar liggen, is niet erg ik hou van mensen, maar dit is misschien net te veel. Liggen bijna in rijtjes voor anker, horen de buurman snurken! Ok er zwemmen hier schildpadden en het is echt niet lelijk ( zicht op Moorea) maar wij zijn pareltjes gewoon, beetje verwend. Ondertussen hebben we een to do lijst die eindeloos is. Beseffen dat we dat niet geklaard krijgen op 7 dagen en is frustrerend maar gaan met die banaan. Gasflessen worden gevuld, carrefour wordt voor de 2de dag op rij geplunderd ( weer de basis bunkeren voor de volgende 3 maand), de was wordt in de waston gestoken, de helft van de foto's staan op de blog en dan dan krijgen we een mailtje dat er vandaag afscheid is genomen van een fantatstische man en vriend, doet pijn! 

dinsdag 22 juli 2014

Tahiti dag 374

De zon komt op, land in zicht, wat een gevoel, doen het toch maar. Krijgen nog alle soorten wind over ons met op het einde ineens een windvlaag van 33 knopen en dat met een volledig groot zeil en achterlijke wind... bijna klapgijp! Varen de lagune in. Moet port controle oproepen om langst de vlieghaven te mogen varen, onze mast is wat te hoog. Roep heel bewust in het Engels op, niet dat Frans niet kan maar die spreken toch altijd zo snel en dan nog via een marifoon helemaal Chinees, en hij antwoord in het Frans. Dju plan mislukt. Hebben al lang geleden beslist dat we een mooring gingen nemen bij marina Tahina. Zien niet 1 vrije boei, echt niet 1. Zien wel heel veel vrienden terug, lijkt wel of bijna iedereen die we kennen hier ligt. Droppen dan maar ons anker, och zijn we gewoon. Gaan aan land, al die auto's , zoveel mensen en een carrefour. Lopen er een beetje verdwaasd in rond. Zoveel dat we willen kopen maar nu eerst even biefstuk, verse tomaten en wat frans brood...feestmaaltijd! 

Tuamotus - Tahiti dag 373

12 maanden terug konden we er niet zo veel van...van zeilen. Vinden nog steeds dat we geen kraks zijn maar de dingen gaan wel soepelder. Zelfs in het donker halen we de boom van de genua weg, varen we in de wind om een grootzeil te heisen met 2 reven om een beetje later onder de prachtige sterren hemel door het water te klieven en dat is allemaal in pure harmonie gebeurd. Paar maanden terug zouden we er nog niet aan beginnen, hadden gewacht tot de eerste zonne straal maar nu, 20 tot 30 nautische mijl dat we meer gaan doen deze nacht door het veranderen van de zeilvoering. Daar kom ik graag voor uit mijn bed en Hans ga met veel plezier aangelijnd aan dek ( rustige zee, golven van 0,5 meter). Ijsjes van Tahiti roepen naar ons!

Tuamotus - Tahiti dag 372

Het is zo ver. We hebben ons losgerukt van onze prachtige ankerplaats, gaan op ons dode gemak door de pas ( waar geen golfje te bespeuren is) en zien Fakarava stilletjes achter de horizon verdwijnen ( heel traag want er is bijna geen wind). Unieke tijd hebben we beleefd in de Tuamoto's maar nu terug klaar voor internet, veel stromend zoet water, een wasmachine, Mc donalds en een lekker ijsje!

Tuamotus Fakarava dag 371

Waaien Jakker uit, varen naar Tahitit. Wij ook morgen. Alles wordt zeevast gezet en bereiden ons psychisch voor op een stad. Na 34 dagen terug internet...al ons paswoorden gaan vervallen zijn! 
"Nautilus, nautilus, nautilus this is Fluenta", ons kinderen worden gek, hun vriendjes zijn er. Konden ons verblijf op Fakarava niet fijnder afsluiten, een namiddag met zijn allen op het strand. 1 nadeel ons kinderen hun Engels is bijna perfect alleen hun Frans haalt dat niveau spijtig genoeg net niet!

Tuamotus Fakarava dag 370

Gaan voor de verandering snorkelen in de pas. Seppe blijft nog altijd bij elke haai even enthousiast roepen en Fien is betoverd door de kleine visjes! Water lijkt wel de draad door ons leven. Heen en weer varen naar de pas is elke dag op nieuw een uitdaging, we beperken de weg een heel stuk als we over het rif gaan. Lijkt wel een labyrint, zigzagent tussen het ondiepe koraal. Tot nu toe slaagde we er behoorlijk in alleen vandaag..." Seppe ligt overboord, Seppe ligt overboord!!!" Fien gilt alsof haar leven er van af hangt. Hans was kort afgedraaid naar BB om koraal te ontwijken, ik zit op het puntje de vaarrichting aan te geven.  Fien keek even naar haar broer om vast te stellen dat hij niet op zijn plekje zat. Zie nog een handje dat een litske vast heeft. Kijk over de rand en zie ons ventje met van die angstige oogjes vanuit het water kijken. Sleuren hem in het bootje, hartslag behaalt record tempo, heb heel snel door dat hij niks ernstig heeft maar toch alle 4 behoorlijk geschrokken. Staan weer met de 2 voeten op de grond, een ongeluk zit in een klein hoekje. 

Tuamotus Fakarava dag 369

Komen aan op het strandje aan de pas. Hebben onze 2 duikflessen bij met elks nog 100 bar op. Gaan wat spelen met de kinderen. De vrouw die in het huisje woont aan het strand komt zwaaiend met een stokbrood aan gelopen. " On a tros" zegt ze. Seppe brult van ver " merci, beaucoup" en sta 5 minuten later te huppelen met een stuk brood in zijn handen ( lijkt wel een ijsje dat hij heeft gekregen). De eerste die door het koraal gangetje duikt naar de muur in de pas is Fien. Zij een duikfles en Hans een duikfles. Ons duikuitrusting is natuurlijk niet voor kinderlijvekes gemaakt, resultaat: Hans hangt schuin boven ons dochter om haar fles vast te houden anders draait ons pop helemaal rond. Seppe sta ongeduldig zijn beurt af te wachten, dolgraag wil hij een fles op zijn rug maar dat werkt helemaal niet. Hij mag aan Hans zijn 2 de ontspanner. Ik volg hen met mijn fles op. Kijk naar onze zoon en Hans, 2 dolfijnen in het water...hart stroomt over, zo ziet voor mij het paradijs er uit. Iedereen voelt zich op en top thuis. Tutteren de flessen helemaal op, Hans en ik gaan naar de muur, jacqueline en ik doen het nog eens na, Tony ga onderwaterfotokes nemen, Seppe snokelt een dik uur rond met een aluminium fles van Tony onder zijn arm met een ontspanner er op. Duiken en snorkelen op 1 van de meest unieke duik plekken ter wereld, voor ons gezin een droomdag! 

woensdag 16 juli 2014

TUAMOTUS TAHANEA - FAKARAVA dag 360 - 368

Tahanea dag 360
En toen waren we nog met 3 boten. Jakker vaart verder. De Nautilus is er nog niet helemaal klaar voor om verder te reizen. Als we deze atol buiten varen gaan we terug naar de bewoonde wereld…dat stukje willen we nog even voor ons uit schuiven. Fien ga spelen bij Litorina, Seppe klust met zijn papa, ik en Hans gaan samen snorkelen, eten kokosnoot op het strand ( niet gekocht in de Carrefour maar vers geplukt), maken een vuurtje, drinken een glaasje wijn terwijl we de zon zien ondergaan, eten pasta ( veel te zoute, vergeten van half zout en half zout water te doen) en dan ga ik aan dek en ben overdonderd door de prachtige nacht. Kan er geen foto van nemen om het met jullie te delen ( zoals zoveel niet te pakken is op papier), veel te donker dus dan maar zo: de man geeft zo veel licht dat je de vissen kan zien zwemmen, onze ankerketting op de bodem ( 8m diep) zie liggen, zand van het strand reflecteert in het maanlicht, palmbomen werpen lange schaduwen, 1000 de sterren en op de achtergrond het geruis van de golven die stuk slaan op het rif…daar liggen wij met ons huisje!

Tahanea dag 361
Hoogtepunt van de dag … Seppe mag voor het eerst helemaal alleen met het Nautilusje varen. Hij is ineens 10cm groter van trots. Beetje later racen ze met de kinderen van Fluenta in 'Trickle' (klein zeilbootje) door de baai om thuis te komen met de vraag "gaan wij terug op het strand kamperen?". Deze keer is het aan mij om met onze spruiten aan land te gaan slapen. Knackworstjes in de zak, pot pasta, de grill, 123 tent en de matras. Maken een vuurtje, zetten de tent en dan zien we rat nummer 1 en och ze heeft heel haar familie bij ( het zijn gelukkig kleintjes). Zij zijn ondertussen gewend geraakt aan ons en lopen piepend rond tussen onze spullen. Geen ontbijt op strand dus al het eten mee terug naar de Nautilus. Schijnen nog eens naar een rat aan een kokosnoot maar zien een kokosnoten krab! Beest is zo groot als de kokosnoot, heeft poten zo lang als ons hand, een blauwe kleur en als Hans ze wil pakken sprint ze naar een boom en kruipt er in!!! Een krab dat zo snel in een boom kruipt en een gat in een kokosnoot kan knippen, wereld zit toch prachtig in elkaar. Val uurtje later in slaap met het geluid van slapende kinderen, het geruis van de zee en piepende ratten!

Tahanea dag 362
Hans komt ons oppikken en heeft een thermos koffie bij. Niks zo zalig als bij een ochtend kampvuur een tasje koffie drinken, kijkend hoe ons bengels zandkastelen aan het bouwen zijn in hun pyjama. De wind is gedraaid. Onze ligplaats is hobbelig. Tijd om deze prachtige plek te verlaten . Gelukkig heeft Hans de vorige keer onze trackinglijn, op de digitale kaart, bewaart en kunnen we met iets minder zenuwen terug varen naar onze vorige plaats. Hang voor alle veiligheid wel in mijn kraaiennest maar wat een geluk de koraal bommen zijn allemaal blijven liggen waar ze lagen. 2u later droppen we ons anker op bijna dezelfde plek als een week geleden, komt het peuter zwartpunt rif haaitje onmiddellijk dag zeggen en liggen we weer op een spiegeltje.

Tahanea dag 363
Gisteren zagen we een mega bult op Sepe zijn been verschijnen, leek beetje op een dazen ( horzel) beet. Vandaag klonk de volgende zin op de VHF" alle ships, all ships, all ships in the atol of Tahanea this is Nautilus, is there a boat with a medical advisor on board?" Onmiddellijk antwoordt er een Frans man, leggen het probleem uit: beet met er rond een rode cirkel. "Zijn er 2 puntjes te zien?" vraagt zijn vrouw, mijn alarmbellen beginnen even te rinkelen las deze week over een vlieg die zijn larven via was ( die te drogen hangt in de zon) in de huid van de mens deponeert, maar nee volgens de dame is het een beet van een 1000poot en hebben we veel geluk dat hij niet zwaar ziek is geworden. Klinkt aannemelijk maar toch even sms naar Kathelijne of ze voor ons een dokter kan contacteren. Blijven er rustig onder, zijn erger dingen maar heel eventjes mis ik een gsm en een telefoonnummer van een dokter in de buurt! Hans bekijkt gelijk of we nog door de pas kunnen maar met 25 knopen wind, een ruwe zee en pas Lw om 20u20 pas ik even. Laat ons duimen dat het weer ons morgen beter gezind is, Fakarava heeft een dokter daar zijn we dan binnen 2 dagen.

Tahanea dag 364
Wind draait helemaal naar NNW…geen Fakarava voor ons (wind op kop). Gelukkig is de infectie van de beet niet erger geworden en moeten we niet met spoed Tahanea verlaten. De Franse catamaran ( zij die gisteren vertelde wat voor beet het was en wat we moesten doen) roept deze morgen nog even op om te checken of alles ok is. Zij verlaten nu hun ankerplaats anders komen ze tot bij ons gevaren. Zalig toch, wildvreemde die met ons begaan zijn!
NNW geeft nooit harde wind in de Tuamotus, las ik paar dagen geleden in een boek, dat is dan toch niet zo de periode dat wij hier zijn. Liters water ( ons watersysteem faalt door te veel wind) en windvlagen tot 34 knopen. Bewolkte dag. Eindresultaat na 24u slecht weer, heb een trui aan en we hebben 20 liter regenwater. Yes!!! Tijd voor een handwasje.

Tahanea dag 365
Dag 365!!!Ongelofelijk, we zijn een jaar weg. Lijkt gisteren dat we vertrokken zijn en toch weer niet. Als we terug kijken valt het niet te bevatten dat we zo veel beleeft hebben op maar 365 dagen, zo veel mensen leren kennen, zo veel avonturen doorstaan en zo veel grenzen verlegd. Zij die dachten dat we het na 1 jaar voor bekeken gingen houden hebben het mis…we reizen nog wat verder. Er valt nog zo veel te ontdekken: nieuwe plekjes, nieuwe mensen en nieuwe dingen over ons zelf. Het was een jaar met grote hoogtes en diepe dalen zowel op persoonlijk vlak, als gezin en als koppel maar weet je…dit nemen ze ons nooit meer af!
Gaan ons nieuw jaar dan ook zeilend in. Beslissen om met Hw slack om 15u38 door de pas te gaan en richting Fakarava zuid te varen. Halen ons anker op "trrrr,tik,tik,…" niks meer, kapot. Gelukkig maar 50 meter ketting binnen te halen…met de hand! Hans lijkt Jerommeke wel. Anker op en richting de pas, gevolgd door 3 andere zeilboten. Zien de pas en het is slikken, geef een klein kind een bord soep en laat het er ongecontroleerd in roeren, dat is waar wij met 4 knopen stroming mee door moeten. Golven meters hoog die tegen elkaar op botsen en brekers overal. Kindjes worden verteld van zich schrap te zetten, alle luiken zijn toe en alle 4 aangelijnd. De angst is van Seppe zijn gezicht af te lezen. Golven spoelen over dek en binnen in de Nautilus hoor je van alles door de leefruimte vliegen. Fluenta zie hoe wij te keer gaan en draait terug, zij proberen morgen nog wel eens. " Vaar maar ineens naar Tahiti" zeg ik tegen Hans, hij kijkt me verbaasd aan " allé schatti, dat viel toch mee?". De momenten dat ik het heb gehad zie Hans het zitten en andersom, dat is waarom wij een goed team zijn! De ene squelsh na de andere raast over ons heen. Dachten een rustig tripje te hebben. Is voor ons niet weggelegd. Zouden onder begeleiding van volle maan naar Fakarava varen alleen zien we de maan niet door de wolken. Volgende uitdaging: maximum snelheid mag niet boven de 2,6 knopen gaan ( 50 nautische mijl en daar hebben we 19u voor, Lw slack om 10u28 in Fakarava). Heel karwei.

Fakarava dag 366
"Nautilus, Nautilus, Nautilus hier Jakker", 8u 's morgens, varen 6nm voor Fakarava, Jacqueline heeft ons gezien op de Ais, zalige uitvinding! Zo blij haar te horen, lijkt of we elkaar maanden niet gezien hebben. Ze vertelt ons dat de pas heel vlot ga. Kan terug ademen, was toch wel een beetje zenuwachtig, deze pas heeft ergens een maximum diepte van 3.5meter ( wij zijn 2meter diep). Komen dichter, zien minstens 5 bootjes buiten varen met duikers en zich aan bakboord leggen, aan stuurboordkant zitten surfers op de juiste golf te wachten, in de verte hutjes van een klein resortje en een duikcentrum…zoals in de reisbrochures, prachtig! Spiegelglad is de pas, eens binnen draaien we naar bakboord. Gsm rinkelt terwijl we tussen de riffen en koraalbommen door aan het manoeuvreren zijn. Het is mijn papa, na 28 dagen de stemmen van mijn ouders horen, doet ons alle 4 iets. 28 dagen hebben wij in een coconnetje geleefd, alleen wij met ons drijvend huisje, de zee en andere cruisers. Raar gevoel, terug in de bewoonde wereld (nog altijd geen internet en ook geen Carrefour)maar gsm bereik maakt de wereld al terug wat groter.
Anker valt, liggen achter een rif met 3 andere boten, nummer 4, de Jakker, komt niet veel later bij ons liggen. Zo fijn hen weer dicht bij ons te hebben!
Hans dropt het Nautilusje in het water, kruipt zelf even in bed en wij 3tjes gaan op expeditie naar eilandje (echt tje) nr 1. Fien en Seppe bouwen het Panamakanaal na op een landtong om niet veel later mij een rondleiding te bezorgen in hun dierentuin die toch wel 3 zeekomkommers en een hermiet kreeftje bezit..
Sluiten de dag af met …een apero samen met de Jakker. Kwestie dat we ons nieuwe jaar op de juiste manier starten!

Fakarava dag 367
Gaan driftsnorkelen in de pas. " oh onze boot moet op slot" zeg ik beetje beduusd en " jee we moeten geld mee nemen" raar gevoel , hebben we al 29 dagen niet meer nodig gehad.
Varen achter Jacqueline en Tony met ons Nautilusje. Moeten een rif over en dan is volgen luxe. Plonsen in het water en ook deze keer is het eerste wat we zien een volwassen grijze rif haai, daar achter een grote barracuda en dan vallen gelukkig de 1000de koraal visjes me op. Ze leiden mijn aandacht wat af. Lijkt of we aan het snorkelen zijn in een aquarium waar ze elke koraal vis die er bestaat in hebben gestoken ( behalve clown visjes). Zien pauwoogkeizervissen, oranjeblauwe dwergkeizersvis, reuze mureen, zee gepen, trompetvissen, vlek vin eekhoornvissen, wimpelvis, gestreepte dwergbaars, geelvin barbeel, oogvlek koraalvlinder, masker koraalvlinder, snavellip vis, bultkop papegaaivis, blauwvintrekker vis, koekopvis en nog 10tallen andere soorten. Geraken op een ondieper stuk, een zwart punt rif haai en nog 1 en nog 1. "mama naast u" zegt Fien ( snorkel taal ), op 20cm van mij zwemt een haai, pak Seppe vast en mijn ander hand ga naar mijn mes ( ben dus veel minder stoer dan ik me voor doe) daar vlak achter zwemt een Napoleonvis, de grote van onze Seppe en nog 1 en nog 1. Zo veel natuurpracht. Seppe en Fien zien blauw van de koud maar willen niks missen van deze duik. Dan cirkelen er minstens 10 haaien rond ons. Nog nooit zo snel in ons bootje gezeten, dat is wat te veel van het goeie!
Namiddag bestaat uit verkenning van eiland nummer 2 en 3. Het valt echt niet te omschrijven hoe mooi het allemaal is. Hagelwitte stranden, azuurblauw water en palmbomen en dat allemaal achter een beschermend rif waar de oceaan op inbeukt. Elke twijfel die we ooit hadden was ongegrond dit is MOOI!

Fakarava dag 368
Gaan onze duikflessen op pikken bij het duikcentrum, praten even met de uitbater en het raakt mij wat hij vertelde.
Zijn verhaal: dit jaar zijn er ontzettend veel zeilers ( niet 10 boten zoals anders maar 100de), waar wij nu geankerd liggen ligt heel veel koraal ( ik en Hans hebben het er als duikers zijnde vaak moeilijk mee dat we koraal stuk doen met ons anker) en dus gaan ze dat stuk afsluiten voor zeilers en worden de ankerplaatsen beperkt. Maar het is niet alleen dat, ze moeten ook alles op slot doen, er worden dingen gestolen van spullen tot voeding en natuurlijk ook water. Diefstal was een volledig vreemd gegeven voor hen bovendien hebben ze zelf ook geen supermarkt achter de hoek (bevoorradingsboot 1 keer per week) en misschien verbazingwekkend want meer en meer zeilers hebben het wel aan boord, ze hebben geen watermaker. Zoals nu heeft hij zelf beperkt water en daar moet hij een slot op zetten want anders stelen de zeilers ( sommige hé niet alle 100) zijn regenwater. Zeilers komen ook gewoon wandelen op zijn stuk grond, hangen hun dinghy's overal waar ze zin hebben zonder te vragen of het privé is of niet, trekken foto's van wat zijn huis is ( hier is de tuin minstens even belangrijk dan het gebouw) en dan deponeren ze ook nog eens hun afval. "Ik ben niet meer zo blij als ik een zeiler zie binnen varen" zegt hij. Triest verhaal eigenlijk, velen eigenen zich alles toe omdat ze vinden dat ze dat recht hebben en houden geen rekening met de inwoners en hun cultuur. Aan iedereen die een reis wil doen zoals wij aub hou rekening met de plaatselijke bevolking, behandel hen en hun woonplaats ( waar geen omheiningen rond sta ) met eerbied want de mensen hier zijn: niet geldbelust, lief, zacht, zorgzaam , 1 met de natuur en eerlijk. Laat ons dit klein stukje paradijs niet stuk maken door onze Westerse houding! De Kuna indianen in de San Blas eilanden hebben op een bepaald moment zeilers verboden om nog in hun territorium te varen door het weinig respect dat er werd getoond voor hun leefomgeving en cultuur, het zou spijtig zijn als Frans Polynesië beperkingen ga opleggen aan de zeilers. Einde pleidooi.
Hans, Tony en Jacqueline gaan duiken, ik blijf met 2 dinghy's aan elkaar gebonden wachten met de kindjes. Er zijn vorige week meer dan 600haaien geteld in de pas en nog stuk of 300 buiten de pas, ons Katrientje zie liever kleine viskes en daar zwemmen ook genoeg haaien rond.
Fien en Seppe krijgen hun 2 de duik les. Vraag me op een bepaald moment af of we de kinderbescherming niet op ons afgestuurd zouden krijgen: Fien duikt op 2 meter diep met 5 haaien op 1 tot 3 meter afstand van haar terwijl ze een Napoleon vis aan het bestuderen is die minstens even groot is als zijzelf! Toen ik leerde duiken heb ik 12 weken lang naar de zwembadbodem mogen kijken. Verwend zijn ons mannen en wij ook en echt haaien doen niks zolang we hun territorium en manier van leven maar respecteren ( werkt het zo niet altijd?!?)!

dinsdag 15 juli 2014

13 juli 2014

Pos 16°31'S 145°28'W
We liggen weer op een prachtig plaatsje. 1 jaar onderweg en ingang van een nieuw jaar gevierd samen met de Jakker.windstil nu. Sevens snorkelen met honderden haaien. Brr! 

maandag 7 juli 2014

NUKU HIVA - TUAMOTUS dag 339 tot 359

Nuku Hiva baai Hakatea dag 339
Verlaten de baai dat 10 dagen lang ons dorp was. Na een oversteek hebben we nood aan winkels (om de verse voeding wat aan te vullen) en internet (nieuws van het thuisfront blijkt toch van groot belang), dan komt er een gevoel van onrust om op het moment dat we ons anker binnen halen te beseffen dat we eigenlijk liefst van al in een baai liggen zonder al het vorige.
Ruwe zee (wat wil je na zo een slecht weer), roer tikt hard, kijken elkaar aan en slikken, nog 800nm op deze manier, denk dat ik dopjes moet in steken dan, alleen nu nog even geen oversteek voor ons maar een baai met weinig deining (volgens de Marquizianen). Surfend over de golven draaien we de baai van Hakatea in. Eens achter het hoekje komen we aan in een prachtige, bijna vlakke (wateroppervlak), baai waarvan we ankeren in de meest Oostelijke kant. Palmbomen, strand, 1 huisje en dat alles omgeven door meters hoge bergen. Zandkasteel met ophaalbrug wordt er gebouwd, schelpjes gezocht ( paars en roze kleuren, prachtig!) en geaperitieft met medezeilers (terwijl onze jongste samen met zijn vriendje van boot naar boor peddelt om dag te zeggen).Moe maar voldaan kruipen we in een redelijk stabiel bedje. Dit is echt genieten, zo mooi hier ( begint misschien afgezaagd te worden maar echt de wereld heeft ontzettend veel unieke plekjes)!
Deze baai heeft ook een minder mooi verhaal: enkele jaren terug lag er hier een zeilboot met een jong koppel. Hij werd uitgenodigd om mee op geitenjacht te gaan…en is nooit terug gekomen! Er zijn botten gevonden van hem bij een uitgedoofd kampvuur ( wetende dat kannibalisme vroeger deel uitmaakte van de cultuur hier). Er zijn 100de versies van wat er gebeurd is, alleszins Hans mag niet mee op geiten jacht, voor de rest liggen we er niet wakker van.

Nuku Hiva baai Hakatea dag 340
Kindjes spelen op het strand samen met hun vriendjes onder toezicht van Hans. Ik stap met Lydia en Dimitri (van Brizo ) naar het dorp aan de andere kant van de baai. Waden door een ondiepe rivier, zitten verdorie kreukeltjes in met stekels op hun schelpen, en komen aan in een dorp ( dorp is een groot woord, het heeft welgeteld 10 inwoners, allemaal familie) dat gewoon WAUW is. Zo een dorp daar fantaseer je over als kind ( ik dan toch). Overal gras, fruitbomen ( pompelmoezen, advocado's, sterrenfruit, passievruchten, mango's, papaya's,…), kleine verzorgde huisjes, loslopende varkentjes ( loopt er 1tje tussen dat denkt dat hij een hond is, is verschieten een blaffend varken), paarden, honden, poezen, kippen en reuze gaten waar krabben in wonen. En dan…dan zie ik een telefooncel die werkt door een klein zonnepaneeltje, zo raar in de tuin van Eden een telefooncel! Als de telefoon rinkelt neemt hij die er het dichtst bij sta op.
Maken kennis met een aantal inwoners, ook deze keer weer prachtig getatoeëerd, maar geen vrouwen …die komen pas morgen terug , de vrouwen zijn naar een feest in de grote stad ( baai waar we net vandaan komen). Geladen met zakken vol fruit komen we terug aan op het strand.
Ons bengels hebben een hut gebouwd en een kampvuur dat ze toch wel heel graag zouden zien branden. Sleuren voor de zoveelste keer heel ons hebben en houden naar het strand om opgegeten te worden door de zandvlooien en zand te voelen kraken tussen ons tanden bij elke beet die we nemen van onze zwart geblakerde kip maar…" it was an amazing day!".
Oh ja, bij valavond gaan de koeien in de zee staan hier. Wat een eiland!

Nuku Hiva baai Hakatea dag 341
Waterschoenen aan, insecten spray overvloedig gebruikt, Tony en Jacqueline oppikken ( van de Vlaamse zeilboot Jakker) en hup naar de 2 de hoogste waterval ter wereld ( je geraakt er niet met een auto, alleen cruisers die hier in de baai liggen kunnen er naar toe wandelen). Gaan door het dorp, oma van het 3 de huis vraagt of we na onze wandeling bij haar komen eten, en beginnen aan onze tocht ( normaal 1uurtje) door de jungle.
Zwarte vlinders met blauwe stippen, bloemen in alle kleuren, paradijsvogels hoog in de lucht, salamanders, meters hoge bomen met lianen,…te veel om hier allemaal neer te pennen. Zien de waterval , moeten nog 3 keer de rivier oversteken, de bus insecten spray is leeg en wij zijn lek geprikt maar na 3u stappen (niet over de verharde weg) komen we onderaan de waterval aan en ….het is FENOMENAAL!
2u later staan we helemaal uitgehongerd en uitgeput terug in het dorp bij oma voor de deur. Rauwe vis, kip, rijst, bananen beignets en verfrissend citroen water staan klaar op de tafel voor ons. Heerlijk! Liefdevol roept oma Fien bij haar en smeert haar beentjes in met zelfgemaakte olie om de muggen beten te verzachten. Nu is het niet meer alleen Fien dat hier wil blijven maar ik ook.
Trekken terug naar onze boot, net voor we het dorp willen verlaten maakt Taiki ( huisje nummer 2) nog een speer voor onze jongste. Ons klein ventje kijkt met hele grote ogen naar de machette die vliegensvlug een scherpe punt aan zijn tak maakt. Dolgelukkig huppelt hij het laatste stuk naar onze dinghy met zijn speer gekregen van een echte 'krijger' zoals Seppe hem noemt.
Wat is het leven zo heerlijk eenvoudig hier!

Nuku Hiva baai Hakatea dag 342
Verse groenten zijn beperkt maar fruit in overvloed en in de Tuamotus is alles heel beperkt buiten kokosnoten. Resultaat wandelen naar het dorp en hebben nu aan boord: stuk of dertig pompelmoezen, 2 trossen bananen ( Seppe eet er gemiddeld 7 per dag is moeilijk bij te houden), 17 appelsienen, 21 mango's, over de honderd citroenen ( zijn maar ini minikes zenne) en 1 papaya (zijn we geen 1 van de 4 gek van maar bon ne mens moet alles leren eten). Vitaminen genoeg aan boord van de Nautilus. Klaar voor de volgende sprong. "Moeten we echt morgen vertrekken?" vraagt Fien sip. Snap het wel dit eiland heeft ook mijn hart gestolen. Mensen zijn 1 met de natuur, zo veel verschillende kleuren, zalige temperatuur, …doet altijd pijn een mooi plekje verlaten want is wat komt echt mooier?

Nuku Hiva baai Hakatea-Tuamotus dag 343
Varen nog snel met de dinghy naar het dorp. Moet je de rivier op, kan enkel met hoog water. Willen nog wat pompelmoezen bij en kunnen er water tanken. Hans en de kids hadden deze trip gisteren al gewaagd en zijn klets nat terug gekomen, een golf gebroken boven het Nautilusje. Vandaag moest de mama mee en hoopte ze heel hard op een herhaling van gisteren. Wat een avontuur maar tot grote spijt van mijn lieve engeltjes komen we droog aan op de Nautilus. Halen de weerkaarten binnen en zoals het er nu naar uit zie wordt dit onze eerste echte normale zeil trip, 10 tot 15 knopen halve wind ( alle zeilen mogen open), en golfjes van maximum 1 meter. Normaal zeilweer bestaat dus echt!
Is met een klein hartje dat we vertrekken, hadden hier graag meer tijd doorgebracht maar wat voor moois ligt er misschien achter de horizon!

Nuku Hiva – Tuamotus dag 344
0u, zacht briesje, sterrenhemel, plankton dat de oceaan verlicht ( heel soms een lichtflits van uit de diepte, durf niet te veel nadenken over wat er allemaal onder ons zwemt), Nautilus die door het water klieft aan 7 knopen en in de verte het toplicht van de Jakker die samen met ons vertrokken is, er zijn minder leuke dingen in het leven!
Seppe en Fien kennen ondertussen alle Suskes en Wiskes van buiten en het blijken heel leerrijke strips te zijn. Las een stuk voor aan Hans over de nucleaire proeven die tot 1995 werden uitgevoerd in de Tuamotus (straf dat de mensen hier ons Europeanen nog steeds met open armen ontvangen terwijl ze als proefdieren gebruikt zijn door Europa), zegt Seppe " noemde die bommen dan atoombommen?". Kwam uit een Sus en Wis, wie zei dat kinderen niet slim worden van strips lezen?!?

Nuku Hiva – Tuamotus dag 345
Voor het eerst sinds bijna 12 maanden (ja, ja al bijna een jaar aan het reizen) kookt Hans eten, kan hij er nadien nog van eten en doet hij zelfs de afwas (tijdens het zeilen wel te verstaan als we stil liggen draait hij gewoon mee in de dagelijkse beslommeringen). Fien haar commentaar " amaai papa dat vind ik wel straf , 21 dagen op zee zitten en niks kunnen zonder ziek te worden en nu alles!" volgens Hans is hij genezen of voldoende ingeslingerd door de schommelbaai ( zoals Seppe ze noemt) van Nuku Hiva! Hopelijk een blijvende genezing, nog heel wat nautische mijl te gaan en dagelijkse klussen kunnen delen maakt het minder pittig voor mij.

Nuku Hiva – Tuamotus dag 346
Gisteren zat Seppe te spelen met iets blauws, bestede er geen aandacht aan maar tijdens mijn 4u durende schoonheidsslaap had ik daar dik spijt van…"trrrr, trr,…"ons reiswekkertje loopt af! Eer dat je dat ding gevonden hebt, afgezet en terug aan 't slapen bent liep het voor de 2 de keer af, fout knopje! Goede morgen deze morgen.
Word de 2 de keer wakker met de geur van koffie…zalig dat Hans zich beter voelt. Wel heel eerlijk zijn, het is mogelijk om te zwemmen in de oceaan, heel rustig weer. Zitten met zijn 4en in de kuip voor het eerst deze reis zonder reddingsvest. Staan van kop tot teen vol met beten van nonokes ( 1mm groot zijn die beestjes maar ze bijten zoals een mug), het is warm en de zee is een spiegel, het kan wel eens. Muziek sta op, cake wordt gebakken en de Jakker vaart vlakbij. Heerlijke dag!

Nuku Hiva – Tuamotus dag 347
Gisteren avond starten het, 'hoe snel gaan we, hoeveel mijl nog, enz…'
Na een paar uur motoren kwam er terug wat wind. Bij de minste zucht is de Nautilus een raket. 10 knopen wind en 6 knopen snelheid, de wind loopt op naar 15 knopen en wij naar 8.
0u, kom uit bed, " we hebben nog 120nm te gaan en daar hebben we 30u voor" zucht Hans. Moeten van ons raket een slak maken dus.
Even uitleggen waarom (misschien wat technisch dus slaag het gerust over): de Tuamotus zijn atollen, een atol is een koraal rif ontstaan op de krater van een vulkaan die in de oceaan ligt, vandaar een ronde of ovale vorm. Het zeewater loopt in de atol en vaak hebben ze 1 of 2 grotere doorgangen, soms maar een paar meter breed en diep. Als het hoog of laag water wordt stromen er door de doorgangen massa's water met als resultaat soms wel 8 knopen stroming in zo een geul. Beste moment voor een boot om binnen te varen is bij dood tij, dan heb je geen stroming of minimaal. Daar komt boven op dat deze eilanden niet hoger zijn dan de palmbomen die er op staan, als die er al op staan, je vaart er dus bijna op voor je de atol zie liggen. Laatste moeilijkheid, het is niet alleen de rand die van koraal is maar binnen in de atol liggen er koraal bommen ( zoals ze dat zo mooi verwoorden), paddenstoelen van koraal die willekeurig verspreid zijn. Zoals ik al eens heb geschreven, alleen in Europa liggen er overal boeien, hier is alles persoonlijk te ontdekken en die dingen staan vaak niet op de kaart. Het beste zie je deze dingen liggen met de zon hoog of de zon in je rug. Een atol 's avonds of 's nachts binnen lopen is dus gewoon onmogelijk.
Wil zeggen dat we woensdag 2 kansen hebben, om 8u20 met laag water en 14u34 met hoog water. Dinsdag is geen optie, geraken we niet voor 20u. Deze reis blijft 1 groot avontuur. Elke keer denken we dat we het moeilijkste hebben gehad om een beetje later voor het volgende te staan. Grenzen worden hier dagelijks verlegd! Bon dit was even tussen door.
Varen nu dus met dubbel gereefd grootzeil een met 1m2 genua en lopen nog steeds 4 knopen. Tegen het eind van de dag hebben we elke zeilvoering uitgeprobeerd en het resultaat is…te snel. De wind houdt zich dan ook absoluut niet aan de voorspellingen, krijgen windstoten van 27 tot 31 knopen over ons heen terwijl de weerkaarten spreken over maximum 17 knopen. Varen nu dus voor het eerst deze reis met een derde rif in ons grootzeil. Duimen dat het weer morgen anders is, zo geraken we die atol niet binnen

Nuku Hiva – Tuamotus Tahanea dag 348
Anders?!? Niks anders, gemiddeld 20 tot 25 knopen wind.
Vanaf 2u ( 's nachts) wordt het zelfs nog beter, gaan naar 30 tot 34 knopen wind, golven zijn ook alweer behoorlijk.
5u, Jakker roept op, "Nautilus wat denken jullie?". Bespreken samen de opties en die zijn maar heel beperkt. Slechtste geval moeten we door naar Tahiti. Zou wel heel spijtig zijn maar zoals het weer nu is geraken we geen enkel atol binnen.
6u, zakken af naar 20 knopen wind, meestal zon af en toe regen.
7u30 de Deense boot Liv , cruisers die we kennen van Nuku Hiva, vaart Tahanea uit. "It was like a washing machine, I would wait untill 8u20 and close all your windows when you get true it, but once in it is great!".
7u40 Trees van de Nederlandse boot Santana, die in de atol geankerd ligt, roept ons op. Zij hebben onze gesprekken onderling gehoord. Staan ons bij met raad en daad, speuren met hun verrekijker de geul af opzoek naar verandering van golven ( teken van slack water) en geven om 8u25 groen licht. Kennen deze mensen helemaal niet en toch zo begaan met ons, geweldige wereld is de cruisers wereld, volk apart ( stel me soms de vraag waar wij gaan bij horen als we terug op het vaste land gaan wonen).
Jakker gaat als eerste door de geul. "Het is goed te doen" roept Jacqueline op " en binnen is het water vlak!". Droppen ons anker rond 9u30 aan een strand met veel palmbomen in kraak helder water waar je op 20 meter diepte nog de bodem ziet. "Goed slapen zou ik zeggen maar dat kunnen jullie niet hé" roept Tony. Nee inderdaad ons kids hebben netjes 12u geslapen deze nacht storm of geen storm. Ze zien na 5 dagen terug land en zijn niet te houden. Volgens ons Fien is het hier de San Blas ( eilanden aan Panama) en gelijk heeft ze. Hans legt het Nautilusje in het water , gaat met Seppe zijn fuik uitgooien en maakt de snorkeltas klaar. Ik vlieg snel met stoffer en blik door onze woonst, maak erwten soep en dan donderen allemaal het Nautilusje in om de prachtige visjes te gaan bewonderen. Het is bewolkt en van het weinig slapen heb ik het koud, " blijf wel in het Nautilusje zitten als jullie gaan snorkelen" zeg ik." Goh als jij niet zwemt ik ook niet" deelt Hans kordaat mee. Is waar er zitten hier haaien en Hans vergeet dat die haai toch eerst hem kiezen en dan pas mij en de kids, om iedereen gelukkig te houden spring ik snel in het azuurblauwe water. 100de kleine appelblauw zeegroene visjes, doopvondschelpen met koningsblauwe binnen kant, papegaaivissen, markiezinnetjes, een kleine manta en dan, echt waar…een zwartpunt rif haai!!! Blauw van de koud kruip ik snel uit het water ( ook een beetje voor de haai!) maar ons mannen zijn tevreden en Hans…die ga hier niet veel zwemmen. Was zo blij dat ik een duiker bij had op deze reis en dan nog ene die aan boten kan werken maar ik had geen rekening gehouden met de haaien!

Tahanea dag 349
"Schoolpoort blijft toe" deel ik van uit mijn bed mee " excursie vandaag". Dinghy in en naar het vaste land.
78 atollen waar we uit konden kiezen, waarom Tahanea?
In Nuku Hiva vroegen we aan alle cruisers wie naar welke atol ze gingen en voor welke reden. Tahanea, wist iemand ons te vertellen, is onbewoond en een natuurreservaat. Alleen cruisers komen er. Wilde we wel eens zien een eiland niet bezoedelt door mensen.
Met de dinghy aan land geraken is een heel avontuur, vlijmscherp koraal overal. Vinden een klein spotje zand, trekken Nautilusje er op en gewapend met onze waterschoentjes beginnen we aan de tocht. Schelpen in alle formaten en vormen, aangespoeld koraal, aangespoeld afval ( iedereen die deze blog leest aub gooi nooit noch afval in de zee, het is zo een intriest zich tussen al deze natuurpracht!), poeltjes, inhammen waar baby zwartpunt rif haaitjes in zwemmen en uitzicht op de oceaan die inbeukt op het rif. Zwaar beladen, ah ja van al die schelpen, komen we terug aan boord. Hans topt onze duikflessen op en voor het eerst sinds jaren duiken we met ons 2tjes het sop in. Hand in hand palmen we van de ene koraal blok naar de andere, lijkt op een wandeling in het park maar dan onder water. Terug aan boord merken we dat de jongste zijn gezichtje helemaal rood is van het huilen, hij wil ook duiken. Maken we goed met nog een snorkeluurtje met zijn 4tjes. Zwemmen met 2 peuter zwartpunt rif haaien, bouwen het stilletjes aan op van baby naar peuter en vinden het al iets minder eng. Het zijn ook maar gewoon dieren en eigenlijk best schattig zo klein.

Tahanea dag 350
Bak 2 broden ( voel me soms ma Flinstone), kinderen vinden de verf en houden zich creatief bezig en Hans schrobt de Nautilus langst buiten. Muziekje op, volle zon en op de achtergrond een eiland met palmbomen.
Trekken onze duikpakken aan ( water is hier maar 27 graden en vinden wij al frisjes) gaan op een ander plekje snorkelen. Paars, roos en blauw koraal, visjes dat we nog nooit gezien hebben en een zee-egel van 1 meter doorsneden, de onderwaterwereld blijft ons verrassen. Plots draait er een zwart punt rif haai voor mijn neus het koraal op, deze was toch al 1.5 meter. Vol bewondering staar ik dit sierlijk dier na, gek hoe snel een mens went en heel eerlijk, Hans begint zich stilletjes aan ook wat relaxter te voelen in het water. Gelukkig maar!
Eergisteren werd de volgende vraag door ons aan tafel gesteld " wie wil er verder reizen en wie niet?". Zowel Fien als Seppe willen verder, ook al missen ze hun vriendjes ( regelmatig wordt er nog over België gesproken) en ook al heeft het weer ons al behoorlijk pittige Zeeën bezorgt. Loop over van trots dat ons kinderen dit leven zo weten te waarderen.

Tahanea dag 351
Knopen les van meester Hans. Na bijna 12 maanden zee leer ik eindelijk de paalsteek tegen een normaal tempo in elkaar te flansen ( bloos, bloos!). Vervolgens een wandeling in onze onderwater tuin om nadien een nieuw stukje land te gaan verkennen. Bestuderen de hermiet kreeften die hun schelp over het strand slepen, waden door ondiep water om ons dood te schrikken van een haai die zich dan weer een ongeluk verschiet omdat hij maat 39 voor zijn neus zie verschijnen en zien om de hoek…kindjes! Onze Canadese vrienden van uit Nuku Hiva wandelen het strand op.
Gaan snel hapje eten aan boord, dan terug het water in om nadien nog ergens anders aan land te gaan en ook dat stukje eigen te maken. Voelen ons de familie Robinson. Seppe zit uren in poeltjes vissen te bestuderen, Fien en ik zoeken schelpen en Hans opent een kokosnoot voor ons. Avond sluiten we af met een biertje samen met Tony en Jacqueline. Weer een dag met een gouden randje er om.

Tahanea dag 352
Varen met slack water de pas in met ons Nautilusje ( doorgang van de oceaan naar de atol), duikpakken en duikbrillen aan en ploep alle 4 het water in. Grijpen ons aan een touw vast dat aan het Nautilusje hangt en laten ons de atol in drijven visjes kijkend. Mijn hand ligt geruststellend op Fien haar been. Hans snorkelt dicht bij Seppe. De vissen en haaien hebben hier een volwassen formaat, vandaar. Het eerste wat we zien is…een grijze rif haai!!! Is toch even slikken als ouder met je kind naast je, je wil het goede voorbeeld geven maar 5 tellen lang zou ik het liefst van al terug in ons bootje kruipen. De grijze rif haai heeft een iets andere uitstraling dan de andere rif haaien. Hij (of zij) is zenuwachtiger, dominant zwemt het dier rond, heel duidelijk uitstralend dat dit zijn domein is. Heb dan natuurlijk ook gelezen dat deze haai aanvalt als ze zich bedreigt voelen. Slik!!! Heb alle 2 een duikmes bij , zijn niet volledig gek ( maar klein beetje)! Beetje later zwemt een witpunt rif haai gemoedelijk onze richting uit. Doet ons niks. 5 dagen terug riep elke haai hetzelfde gevoel op ' angst', nu zien we al een onderscheid in hun manier van ons te benaderen en kunnen we zelfs ontspannen genieten van snorkelen met sommige soorten in de buurt. We are growing!

Tahanea dag 353
Zoals een vriend ons een tijdje gelden mailde " een wereldreis met je boot is klussen aan je boot op paradijselijke bestemmingen!". Wat was het vandaag? Een verstopte toilet door urinekalk. Heel de dag heeft Hans met zijn hoofd in, tussen en onder de toiletbuizen gezeten. Geur is walgelijk, de opkuis is niet niks maar vermijden kan je het niet dus prijzen ons gelukkig dar we dit niet op de oceaan hebben moeten doen. Ne mens is snel tevreden hier zenne.

Tahanea dag 354
Verkassen vandaag. Wind gaat de volgende dagen draaien, liggen we niet meer beschut ( verduidelijken, blaast de wind ons naar land in plaats van er van weg, geen beschutting meer van de palmbomen en als het anker lost knal je op ondiep koraal, gaan we niet uit proberen). 2u varen om aan de andere kant van de atol te geraken, 2u lang hang ik in mijn touwladder (volgende keer bestel ik er een afdakje bij, behoorlijk warm in volle zon) op zoek naar koraal bommen. Onze kaart geeft ze redelijk goed aan, 1 klein detail, volgens de kaart liggen ze 5 meter diep, gek dat je dan koraal boven water zie steken. Anker valt en ik er naast om af te koelen. Bijbootje in en strand verkennen. De weg naar land is varen over een aquarium, koraal bommetjes liggen her en der verspreid op een bodem van wit zand in kraakhelder water, visjes in alle kleuren en formaten zwemmen onder ons door. 1 ding slaagt tot nu toe wel wat tegen…paradijs stond gelijk met gekleurde vogels voor mij maar buiten grijs, wit en zwart is er hier niks gekleurds met vleugels te vinden!

Tahanea dag 355
Een kampvuur, hotdogs, chocolade wraps, 7 kinderen, 8 volwassenen en dat allemaal op een adembenemend ankerplek. "Look were we are standing" zeggen we regelmatig tegen elkaar. Nieuwe vriendschappen worden gesloten: Seppe en Victory ( 10 jaar) zitten uren mieren en kevers te zoeken want hun salamander heeft honger, Fien is helemaal gek van Benjamin (6 maand) en zwemt naar een verlate eilandje samen met Casendra ( 8 jaar), Oliver (12 jaar) helpt Seppe en Jonathan (8 jaar) om het kinderkampvuur aan te steken, ik en Elisabeth houden beiden van chocolade en rode wijn en vooral van het beeld van spelende kinderen op een wit strand en palmbomen, Hans en Tony zijn gefascineerd door de eventuele kreeften die ze gaan vangen …een avond uit de 1000.
Even tussen haakjes, voor ons is dit het paradijs maar niet vergeten ons maximum verbruik van water is 10 liter (afwassen, douchen, eten koken en drinken) per dag voor ons 4, brood bak ik zelf en is niet binnen de 10 minuten klaar, Hans brengt gemiddeld 2u per dag klussend aan de boot door, onze voeding komt uit blik, limonade maken we zelf, als er slecht weer over komt lopen we 's nachts regelmatig aan dek rond om alles te checken ( je zou niet willen dat je huis op een rif eindigt of nog erger tegen de boot van de buurman) en kleren en lakens wassen hoe doe je dat nu weer?!? Wij doen dat voorlopig niet want daar hebben we geen water voor en toch…we zijn nog nooit zo gelukkig geweest!

Tahanea dag 356
Liters water zijn er deze nacht over ons heen gekapt, kon maar niet stoppen met bedenken hoe lekker fris onze lakens wel niet zouden ruiken met zo veel water…Buizen worden gehalveerd, plastieke darmen geplooid, emmers vast gesjord, met ander woorden een heel wateropvangsysteem bezitten we nu alleen…geen regen meer!

Tahanea dag 357
School (doen rustig verder zodanig hebben we vrij op andere momenten), snorkelen, kampvuur en overleg voor morgen. De kinderen willen op het strand slapen morgen. 5 bengels in zo een 2 persoonstentje van de Decathlon dat wordt stapelen.

Tahanea dag 358
6u30, "mijn rugzakje om de kamperen is klaar alleen nog mijn woefke" zegt de jongste als hij bij ons in bed kruipt. Fien roept " mama, ik heb een rol toiletpapier nodig om te kamperen".
9u30, Hans begint aan de voorbereidingen op strand met de kinderen. Hout voor het kampvuur wordt aan gesleept, bomen gekapt om een tafel te maken en banken (Hans is toch echt een knopen specialist, hij wil dan wel niet in de oceaan duiken als er iets mis is door de haaien maar volgens mij kan hij de Nautilus met gemak bij elkaar knopen!), geit wordt gemarineerd ( Fluenta had een stuk geit in de diepvries steken en wij zijn de gelukkige die er mee van mogen genieten) en gaat van 13u onder de gloeiend hete kolen , tent wordt opgezet en de matras opgeblazen.
16u iedereen komt samen op het strand dat ondertussen omgetoverd is tot een luxe camping. Er staat zelfs een kom met water voor de tent van de kindjes zodanig dat ze hun voetjes er in kunnen steken en er geen zand binnen komt (helpt niet echt, ja een knuffel is er wel in verdronken maar minder zand dat is niet gelukt). 2 hangmatten hangen klaar voor Hans en Max.
17u, de geit komt van onder de kolen en …ze is heerlijk. Wat een feest!
20u, de camping sluit zijn deuren voor dag bezoekers. 6 kinderen en 2 papa's blijven achter op het strand. Benieuwd hoeveel er geslapen ga worden deze nacht!

Tahanea dag 359
5 was net te veel voor ons mini tentje. Gelukkig is onze hangmat voor 2 personen…Seppe heeft heel de nacht op Hans zijn buik geslapen nadat ze eerst de inwoners van dit eiland bestudeerd hadden. Wij dachten dat het een onbewoond eiland was, maar zwaar overbevolkt door de ratten!
Vol verhalen komt mijn bende tegen 8u aan op de Nautilus. Stik kapot, met een salamander ( Seppe kijkt met van die smekende oogjes maar nee deze keer hou ik mijn been stijf een gekko oké maar geen salamander) en zonder tent. Die 3 seconde tentjes staan wel op binnen de second maar terug in het zakje is net iets anders.