woensdag 13 augustus 2014

Moorea baai d'Opunohu dag 396

Slik...ons 3 de kind ( Titouan) stapt samen met Hans in de bus. Ze rijden naar de ferry die hen naar Tahiti brengt. Mijn hart pikt dat van Fien valt in 1000de stukjes. Deze eilanden verlaten ga moeilijk worden. Laten een heleboel fantastische mensen achter. " Och, schatti" zegt Hans " wij varen toch gewoon terug naar hier als we ooit beslissen dat dit het is". 
Jean-Dominique staat Hans in Tahiti op te wachten. Onze ankerwinch heeft het weer begeven. Als we het nu niet hersteld krijgen dan zal het met de hand ophalen worden tot in Nieuw-Zeeland ( leverd Hans natuurlijk wel een stel stevige armen op maar met slecht weer niet zo handig). Samen crossen ze van de ene winkel naar de andere terwijl ik en de kids onze Nautilus terug op orde brengen. 
14u horen iemand fluiten op het strand, Hans is terug. Uit zijn rugzak tovert hij...een ankerwinchmotor waar alles aan vervangen is wat maar kan vervangen worden, een nieuwe relais, loops ( bandjes om armbandjes te maken) en een pareo voor mij! "Goh papa, 't is precies zoals toen je van je werk kwam" glimlacht onze jongste blij. Hans is alleen deze keer geen 4 weken weg geweest maar maar 7u en we hebben hem gemist!
16u, 'le moment suprème', duwen op de knop en " bzzzzzzzzzz,bzzzzzz" ankerwinch loopt zoals nooit te voren. Wat een opluchting!