maandag 16 november 2015

Png Ninigo Logan Island dag 848

Waar moet ik beginnen, het is te veel. 
Begin met het snorkelen. Zien voor het eerst zwart koraal ( waarschijnlijk ook ineens voor het laatst) en waaiers ROOD koraal, niet sporadisch hier en daar nee overal en het is PRACHTIG om te zien. Zacht koraal in verschillende kleuren maakt het plaatje helemaal af.
Verfrist doen we onze zondagse kleren aan. Uitgenodigd bij Oscar en zijn familie voor lunch. De tafel sta vol heerlijke gerechten: gerookte vis, pompoen, casava,...en heel de familie is er ( bijna het hele dorp dus). Mensen zijn zo zacht en oprecht dat ook dit dorp ons helemaal inpakt. " Mama, ik moet naar het groot toilet" fluistert Seppe stilletjes in mijn oor. Als we terug naar de Nautilus peddelen ( want plots had ons motortje er geen zin meer in en dat met een dode kip tussen mijn voeten) zegt Seppe " Fien ik heb een putje moeten graven met mij schoen op het strand , daar diarree in gedaan en dan putje toe". Als we het hem horen vertellen beseffen we terug dat ons mannen het toch maar gewoon doen allemaal, hun aanpassen elke keer opnieuw.
Onze dag eindigt met half lege kleerkasten. Ook de badhandoeken zijn behoorlijk geslonken. Rellen had gisteren gevraagd of hij kleren mocht kopen van ons. Ruilen willen we graag was ons antwoord, liever dan centjes ( hoe kunnen wij nu centen aan nemen van mensen die elke rotte frank nodig hebben om een kind school te laten lopen en die geen regelmatige bron van inkomsten hebben). Er komt geen bevoorradingsboot met kleding en voeding ( suiker/rijst/bloem). Vers eten hebben ze voldoende maar kleren, zeep en waspoeder groeit natuurlijk niet aan de bomen. Soms is er een gezin dat het riskeert om naar Vanimo te zeilen met een zeil kano ( mond viel open van verbazing, daar mee op de oceaan!). Nooit zeker dat ze terug geraken en de overtocht overleven, maar alles om spullen te kunnen kopen.
5 trossen bananen, 4 vissen, een kip, 10 kilo zoete patatjes, lemoenen, appelsienen, komkommer die eerder naar zoete meloen smaakt, tomaatjes, pompoen en watermeloen is het resultaat. Hebben meer aan boord dan dat je op de fruit en groenten markt van Kavieng vond. Iedereen verlaat de Nautilus met een zak met kleren en een stuk zeep. Ze smeken of bedelen niet, mensen zijn zeker niet zielig, het is door ons te verdiepen in wie ze zijn en hoe ze leven dat we er stillekes aan achterkomen dat deze mensen echt een hard leven hebben. Probeer je in te beelden dat je moet kiezen tussen je kinderen wie er wel en niet naar school mag en dat een onderbroek, t shirt of broek niet tot de basis kledij behoort...Geven op het einde gewoon kleren weg die we zelf nog dagelijks dragen en weet je, nog voelt het niet goed. Wil niet weten hoe het moet voelen om ergens met wat fruit naar toe te gaan en te hopen dat deze mensen je graag genoeg hebben dat ze je kleren willen geven in ruil voor jou gift. Dit eiland heeft echt kleren nodig op de andere waren we meestal een aanvulling, een extraatje.