maandag 16 november 2015

Png Ninigo Logan Island dag 853

De geur van kampvuren drijven de Nautilus binnen. Dorp is wakker. In de verte hoor ik de golven op het rif slaan. Seppe kruipt bij ons om te knuffelen, het is 6u. 
Steek voor de laatste keer mijn hoofd onder water in de rode koraal tuin. Bots op een groter stuk zwart koraal ( als je goed kijkt is het donker groen). " Pop dat zie je in heel je leven nooit meer" brobbel ik door mijn tuba. Fien begint helemaal in paniek te gillen "grote vis, ohhhhh grote vis! Hoog heel hoog en dik" flapt ze er achter. Napoleon vis natuurlijk! Kind heeft dat nog nooit gezien en zijn inderdaad imposante dieren. 
Oscar en Karen komen koffie drinken, Rellen komt met zijn 2 zoontjes even langst,...het is toch weer gek. Waren eventjes een stukje van dit dorp, voelde als familie ( vriendschappen zijn hier heel intens en oprecht) en besef dat we hen nooit meer terug zien. Pikt.
Namiddag brengen we door aan land. In het gezelschap van de families van Oscar en Chambell en iedereen dat zin heeft om tijd met ons door te brengen schuift aan. Eigenlijk weet ik nog altijd niet welke kinderen bij welk gezin horen. Alles loopt door elkaar. Wat een gemeenschap, " we share" is hun leuze. Allerbelangrijkste in hun leven: ' samen zitten en verhalen vertellen'. Mooi toch.
Verhalen die ik wil delen: Justin droomde om priester te worden maar hij mocht niet van de nonnen, hij was veel te knap!; kreeft eten ze eigenlijk helemaal niet graag dat geven ze aan hun varkens dan worden die heel tam; als ze met een kleine speedboot ( zonder kajuit) naar Vanimo varen hebben ze alleen een hand held gps en een compas aan boord en als ze terug komen tellen ze hun bussen diesel als ze er 1 te veel in kappen misten ze Ninigo en zijn ze te ver gevaren; bananen wijn of pompoenwijn het besta gebrouwen in deze atol; ... Zo zou ik nog uren kunnen doorgaan. Ninigo wat een verrijking voor ons gezin.