donderdag 31 december 2015

Insonesie Pulau Friwin dag 901

Met mijn voeten in het water, kijkend naar de opkomende zon peuzel ik met veel smaak aan een mango. In de verte vaart een catamaran. Zo veel cruisers varen er hier niet rond, kijk wat beter. Kan dat nu? Zie ik dat wel goed? Trekt een beetje op Lumbaz ( Spaanse familie met 4 kinderen) ...zou het? Als ik het zeker weet zeg ik stilletjes " Fien, Seppe kom eens kijken Lumbaz is hier". Met oogjes die nog half toe zijn struikelen ze in de kuip. Onze oudste begint te huilen ( van geluk echt niet van ellende) onze jongste springt bijna een gat in de vloer van de kuip, kunnen het bijna niet vatten. In juli 2015 zagen we ze in Fiji voor het laatst. Volle 4 weken vaarden ze heel de tijd achter ons. Hadden niet gedacht ze nog tegen te komen en nu...nu gaan we samen het Nieuwe jaar in. Schreef ik nu niet dat we onze cruisers vrienden miste?!?

woensdag 30 december 2015

Indonesie Pulau Friwin dag 900

6u en het begint. Houden van vogeltjes en ze zingen prachtig maar zo vlak naast je raampje elke morgen...Is niet het enigste, vogels ga samen met vogel stront. Liters water hebben we al opgevangen ( nee het is hier geen slecht weer, af en toe een mega plens bui das al) maar we kunnen het niet in onze tank kappen door...de vogeltjes vooral door wat ze achter laten.Gelukkig is hun muziekje eentje om je goed humeur niet te verliezen.
Hans heeft een nieuwe hobby...strandspelen in elkaar steken. Rana, Seppe zijn vriend en Fien haar bewonderaar ( schattig om te zien hoe verliefd hij naar ons zus kijkt), komt aan boord om hem te helpen met de vertaling. Afspraak 14u op strand. Het lukt, alle kinderen zijn er. Van kruiwagentje spelen ( wat ze nog nooit gedaan hadden), vlotten bouwen, om ter meeste koekjes eten tot het bouwen van prachtige hutjes met aangeharkte tuintjes. 3u lang wordt er gelachen, gegibberd en gejoeld. Gelukkig voor ons vertrekt op 2 januari elk schoolgaand kind naar Waisai anders wilde die van ons niet meer verder varen.

Indonesie Pulau Friwin 26-30dec 2015










dinsdag 29 december 2015

Indonesie Pulau Friwin dag 899

Mag ik iets eerlijk bekenen...we missen onze cruisers vrienden ontzettend. Als je zo dicht bij elkaar hebt geleefd zo lang en zo veel dingen hebt gedeeld is het niet meer dan normaal denk ik. De mails gaan uitgebreidt over en weer. Onze mooiste momenten en diepste zorgen delen we nog steeds met elkaar. Wie anders bergijpt zo goed wat we beleven. Ook nu, nu dat voor de meeste de laatste maanden zeilen in gaan. De eerste zeilboten staan al te koop, de andere volgen...ook de Nautilus ga 1 van de weken op de internet markt. Hoe zien we de toekomst, wordt er soms gevraagd door het thuisfront. Antwoord blijven we schuldig. Nemen het nog even van dag tot dag. Vraag aan Seppe wat hij wil en hij zal je met een grote smile antwoorden " gaan wonen in Nieuw Zeeland". Fien haar voorkeur gaat uit naar Amerika ( remember haar vriendin is Amerikaans en haar grote liefde ook)  maar Canada vindt ze ook wel ok en och Spanje overleeft ze ook wel. Wij zelf...geen flauw idee. We zien het wel. Voorlopig is Malysie ons laatste land dat we zeilend bezoeken maar je weet maar nooit. Nee geen gevulde bankrekening gewoon een andere ingesteldheid. 

Indonesie Pulau Friwin dag 898

Wat liggen we hier nog te doen? Gewoon voelen ons hier alle 4 goed. Onze jongste zorgt voor het eten, uren staat hij te vissen op de dorps steiger. Dat is natuurlijk niet het enigste wat hij doet. Met zijn vrienden bommekes gooien hoort er ook bij ( heel de dag door wordt er hier vuurwerk afgeschoten en bommekes afgestoken). Als we naar onze zoon kijken lijkt hij ineens 3 jaar ouder. Zoals echte verlofgangers gaan we s'namiddags naar het strand. Gegarandeerd dat er iemand naast me komt zitten om mijn Indonesisch bij te schaven. Heerlijk vinden ze het dat ik meer en meer kan zeggen. Vooral het zinnetje " saya suka Friwin", ik hou van Friwin.
Donker en nee niet meer in ons bed. Zoals de echte gaan we wat rond hangen in het dorp. Kinderen sleuren uren met hun trommels door de starten en zij die zin hebben lopen er achter. Als je die bengels met hun kontje zie schudden smelt je helemaal. Wat een ritme hebben die.

maandag 28 december 2015

Indonesie Pulau Friwin dag 897

Onze Sep strompelt van zijn bedje de kuip in. " Ze zijn weg" klinkt er teleurgesteld. Yep de Damai II is al vertrokken. Alle 4 zitten we er wat beduusd bij. " Lijkt wel of we het gedroomd hebben" fluister ik. Gesprekken gaan allemaal over gisteren avond. Ons kinderen hebben minsten zo hard genoten als wij en niet omdat ze chocolade hebben gekregen maar door de ontspannen steer. Een sfeer van vertrouwen en vriendschap. " Ik vond Henri een hele leuke" zucht de jongste, "ik de 2 meisjes" glimlacht de oudste ( ze waren maar 26, 28 en 32 jaar). 
Kijken naar het strand en zien Otto staan waaien. Voelt goed om hier terug te zijn. Worden uitgenodigd om 's avonds naar het dorp te komen, rond 22u! Hadden al een vermoeden dat de mensen hier behoorlijk actief zijn 's nacht. 
Fien maken we wakker en Seppe is zijn goed humeur ergens de voorbije uren verloren ( scoren weer geen 10/10 voor goed ouderschap denk ik). Toch bijten we door, de band die we met dit dorp hebben is 1 van vriendschap, gaan we niet zo snel hebben op andere plaatsen. Het is de moment om te beleven hoe zij leven. Om 19u 's avonds start de mis tot...22u. Daarna gaan ze met zijn allen aan tafel om een half uurtje later de muziek door de straten (2 zand weggetjes) te laten schellen. Otto gids ons fier door het dorp. Kinderen staan te dansen her en der, ouders zijn aan het kletsen, een opa loopt met zijn kleinzoon in een draagdoek rond en de jeugd is aan het what's appen en komen rond ons hangen om hun Engels bij te schaven. Huisjes ( 2 kamers) zijn prachtig versierd. De ene Selamat Malam ( goede avond) na de andere rolt over onze lippen. Voelt helemaal niet gek, lijken wel of we familie zijn dat op bezoek is. Weet je dat wij soms vergeten dat we een andere huidskleur hebben als hen. Moeilijk te verwoorden maar bij ons aan boord klinkt regelmatig " oh kijk daar toeristen!". Het is door de allerkleinste die bang zijn de eertse keer dat ze ons zien en die voorzichtig aan onze armen voelen dat we terug met 2 voeten op de grond belanden, ook wij zijn toeristen.
 

vrijdag 25 december 2015

Indonesië Pulau Friwin Dag 896

Gsm piept (zijn terug modern, alhoewel ons Fien deze week zei " je telefoon rinkelt en ik weet echt niet hoe ik moet opnemen", dus zo modern nu ook weer niet ). Een smsje met een positie en de vraag ' komen jullie een glaasje drinken?'.  8 nm verder ligt de Damai II met aan boord onze Belgische 'duikertjes dokter' ( zoals Seppe de oorspecialits van Hans in de loop van de jaren is gaan noemen) met familie en vrienden. Zouden we? Kijk beetje zenuwachtig naar onze kroost...weten zij eigenlijk nog hoe ze zich beleefd en sociaal moeten gedragen volgens de Europese standaard? En ik en Hans? Zittend op een mat en eten met onze handen dat was onze norm het voorbije jaar. 
18u en we stappen met 4 aan boord. Voor het eerst sinds een jaar spreken we Vlaams met andere. Er zit wat vertraging op het begrijpen de eerste minuten. Hersenen zijn op zoek naar een vertaling die er niet is. Een glaasje drinken loopt uit in een uitnodiging om te blijven eten. Kijk naar ons kinderen die wat verder zitten. Vlot kletsen ze er op los met de volwassenen. Trots, ze zijn het niet verleerd. 
Deze avond was een onverwachts geschenk op alle vlakken. Hans heeft geen oorpijn meer ( consultaitie op verplaatsing), een pot Nutella in onze kast, een reep chocolade in de ijskast, Vlaamse tijdschriften her en der verspreidt door de Nautilus maar wat ons het meeste bij blijft is het sympathieke gastvrije gezelschap. Een avond met een gouden randje er rond.

Indonesie Pulau Kri dag 895

Start van Kerstdag...2 kinderen die met hun kerstmuts bij ons in bed kruipen. Pannekoeken als ontbijt (bakker was gesloten geen koffiekoekjes dit jaar). De pakjes moeten even wachten. Veel te warm. 2 u later en 100de vissen verder is het eindelijk zo ver. Pakjes tijd. Moet je eens proberen in België muizenstrontjes in cadeau papier te steken...voor ons Fien de cadeau van haar leven. Seppe zijn oogskes beginnen te glinsteren als hij vuurwerk ziet verschijnen van onder het inpakpapier. Poeh  coockies ( ja ja vertaal maar, ze smaken heerlijk) worden gebakken, kerstspel gespeeld en een heuse kerst wedstrijd ( 2 teams, schaar, plakband en een oud tijdschrift en  8 minuten om zo veel mogelijke kerst attributen te knutselen) gehouden. Zo zie een Kerstdag er in bikini land uit. 

donderdag 24 december 2015

Indonesie Pulau Kri dag 894

Kerst hoe vieren wij dat?
Laatste jaar zijn we een beetje Amerikaans geworden ( vooral de jongste in dit gezin) en toch ook nog steeds Europeaan. Houdt in dat we Kerst avond en Kerst dag uitgebreidt ( met blik eten is wat anders dan kalkoen, fazant of gebraad )vieren. Of houden we gewoon van feesten, kan ook.
2 dagen zijn volledig gepland met een heus Kerst scenario geschreven door Fien en Seppe.
Kerstavond start dan ook met een aperitief ( gaan we helemaal mee akkoord), nadien hotdogs en dan een filmpje ( home alone 2 , kwestie dat we toch sneeuw zien). 
Alleen het dorpje vlakbij heeft een kerk...18u50 en wij wandelen met zijn 4 tjes over een onverharde weg tussen de palmbomen en hutjes door naar een mooi afgewerkte prachtig verlichte grote kerk. Zetten ons voorzichtig op het achterste bankje. Meisjes lopen rond in prinsessen jurkjes van disney, inculsief kroon en hoge hieltjes. Jongens met basketters aan die licht geven of met piepertjes er in. Mensen vallen in slaap tijdens de mis, de pastoor hoort zichzelf graag praten en het koor zingt vals. Een spin die de grote heeft van Seppe zijn hand en van op de deur post toe kijkt naar de kerkbezoekers zorgt voor afleiding. Toch maakt dit Kerstavond af. Voor de zoveelste keer tijdens deze reis worden we met een glimlach onthaald, de hand geschud en voelen we ons welkom in een vreemde gemeenschap. Is dat niet waar Kerst om gaat?
 ' Selamat Hari Natal', Zalige kerst iedereen.


woensdag 23 december 2015

Indonesie Pulau Kri dag 893

2u09, midden in de nacht, " hello, hello" hoor ik in de verte, past niet in mijnen droom van dat moment. Iets geeft aan dat ik best wakker word. Heb geen kleren aan ( zij die deze info niet willen weten doen alsof ze het niet gelezen hebben) kan dus zo niet naar buiten. " Schatti, schatti, er is iemand aan onzen boot!". Hans springt uit bed, wat later hoor ik hem praten. 2 mannen met een bootje liggen naast de Nautilus, ze willen bier of vodka.
Dan wordt je niet wakker gezongen dan komen ze bedelen voor alcohol.
Beseffen dat we een te lakse houding hebben. Deur zit er niet in en die mannen zijn niet tot bij ons gepeddeld maar met een buiten boord motortje ( veel lawaai) aangekomen. Niet ik of Hans zijn er van wakker geworden. Realiteit, de dag dat ze ons willen overvallen staan ze in de living zonder dat we het weten. Vanaf vandaag de deur opslot.
14u. " zrrrrrrzrrrrrzrrrr". Een drome ( zo een helicoptertje met een fotocamera er aan) vliegt bijna binnen in de Nautilus. Een live a board dat naast ons geankerd is heeft blijkbaar een gast aan boord die heel graag wil weten hoe wij leven. Heel eerlijk, dat voelde niet prettig, inbreuk op onze privacy. Denk je voor anker te liggen in een rustige baai!

dinsdag 22 december 2015

Indonesie Pulau Kri dag 892

14 nm verder, weg van de drukte van de stad. Geen kano's die op elke minuut van de dag langst je heen razen, geen Allah meer die je 's morgens om 4u30 uit bed roept, geen disco muziek en trek bommetjes meer. Nee terug schilpadden rond onze Nautilus, papegaaien en zwaluwen die over vliegen en een babyhaaitje die Fien blijft lastig vallen op strand.
De zon ga onder, golven kletsen tegen de rotsen, trommels weerklinken vanuit het dorpje wat verder en de vogels starten hun avond serenade. Meer moet het niet zijn.

maandag 21 december 2015

Indonesia Waisai dag 891

Waisai...een verhaal apart. Een mini eifeltoren siert de kade, bewaakt door 2 monsters van beelden die de vorm van een dolfijnen hebben. Voetpaden zijn versierd met speciale tegels en pergola's die erover heen geplaatst zijn zorgen voor schaduw maar... hier en daar is er een stuk niet gedaan. Met wat geluk is het gewoon wat modder, met wat pech een put. Lijkt of ze grootse plannen hadden met dit dorp en het niet gelukt is of het is nog niet af kan ook. Zoeken ons te pletter naar vlees en kip. De eerste supermarkt ( waar er meer mieren in het pakje suiker zaten dan suiker) had worstjes, kippennuggets, enz...maar maar allemaal ontdooid. Overdag gaat de stekker uit het stopcontact. De volgende 2 daar werden de vriezers afwisselend in het stopcontact gestoken. Van ellende wat extra vishaken gaan kopen. Nu maar hopen dat we snel iets mega groot vangen!

Indonesie Waisai 21 dec 2015




zondag 20 december 2015

Indonesia Waisai dag 890

Bijna had ik het uitgesproken ' laat ons nog een dagje blijven' maar de ijskast is tot op de bodem leeg. Dolfijnen doen nog een ere rondje rond de Nautilus en dan anker los richting Waisai. Hans ga alleen van boord opzoek naar diesel. Ik verzamel ....regen en tover de Nautilus om in een wasserette alleen 1 probleem de droogkast weigert dienst vandaag. 

zaterdag 19 december 2015

Indonesia Pulau Friwin dag 889

Wanneer leg je je er bij neer dat je je boot moet schuren met zout water...als je 2 maand geen regen hebt gezien. Dat is dus vandaag. Geen 20 minuten later regent het. Natuurlijk!
Otto komt langst en deze keer niet met een boekje maar met een heuse vis, een tonijn. Voor ons gevangen. Nodigt ons ineens ook uit om bij zijn familie op het strand te komen zitten. Het is weer eens gelukt, zouden hier zo nog wat langer kunnen blijven. Weer een dorp met fantastische inwoners!

indonesie Pulau Friwin 17-19 dec 2015










vrijdag 18 december 2015

Indonesia Pulau Friwin dag 888

Wat een schattige woorden heeft de Indonesische taal. De godganse dag weergalmen ze door de Nautilus: Matahari ( zon), lumba-lumba ( dolfijn), pisang ( banaan), babi (big), selamat pagi ( goeie morgen), berapa ( hoeveel kost het), laki-laki ( jongen) en ga zo maar door. Oto bracht gisteren een heel simpel boekje, Indonesisch- Engels. Het ga lukken we gaan eten kunnen kopen in Waisai ( onze volgende stop) want hier " Tidak beli disini Buah et Savuran"( hier kan je geen fruit en groenten kopen). 
Seppe sta uren op de pier en gilt  " breng eens wat water" als ik weiger om voor de derde keer tot de pier te varen, we hebben al een nieuwe haak en een emmer gehad, volgt er " ik ben hier dus wel voor jullie eten aan het zorgen!". Zij die mij kennen weten dat dit niet heeft gepakt. Met 4 grote en 4 kleine ( groot is dus klein en klein is mini) komt hij terug. Zo trots als een pauw. Onze zoon van 9 heeft dus inderdaad voor eten op de plank gezorgd.

donderdag 17 december 2015

Indonesie Pulau Friwin dag 887

School bij Seppe ga razend snel. " Ben klaar mag ik gaan vissen?" roept hij. De rest van de Nautilus crew doet poetsen, poetsen en nog meer poetsen. Dolfijnen zwemmen ondertussen rond de Nautilus, muziek van het dorp galmt door de boxen en Seppe zien we in de verte op de steiger vreugde dansjes maken bij elke vis die hij vangt.

woensdag 16 december 2015

Indonesie Pulau Friwin 16 dec 2015







Indonesie Pulau Friwin dag 886

Pulau Friwin, een eilandje als tussenstop op onze weg naar de stad Waisai, dachten we.
Zijn gelijk verkocht. Prachtig geel zand strand, ongelofelijk mooi helder water, schattig dorp ( ons eerste dorp sinds Yajapura) en regenwoud. Ons anker ligt nog maar net vast of er komt een bootje langst. Simon spreekt geen letter Engels maar we komen er uit dat hij ons een wandeltour wil aanbieden op het vaste land. Vriendelijke man, helemaal over zijn toeren verteld hij ( nog steeds in het Indonesisch) dat onze buurman ( een Usa catamaran) hem echt onvriendelijk heeft behandeld. Eigenlijk toch wel triest. Zal maar eens iemand een tent in je voortuin zetten en dan wil jij die mensen ontmoeten behandelen ze je nog slechter dan een hond. Hebben deze boot al ontmoet in Yangelo. Weten dat hun catamaran al 6 maand te koop staat en ze steken niet onder stoelen of banken dat ze het zeilen echt beu zijn, na 11 jaar. Werken ze dan blijkbaar uit op de lokale bevolking. Zonde.
Sleuren ons kinderen weg van lego land, proppen hun in onze dinghy en varen naar het dorp. Seppe zucht, hij heeft er echt geen zin in. Snap het ook, het is warm, al 5u gemotord en dan niet het water in kunnen springen omdat er weer ontzettend veel stroming sta ( als je van boord valt verdrink je ). Maar het geeft ons een goed gevoel dat we ons gaan voorstellen aan de Kepale Kampung ( chief) en toestemming vragen om hier te mogen ankeren ( wij komen van de Pacific, zijn goed opgevoed op dat vlak dan toch).Geloof me zitten nu echt een level verder. Niemand spreekt Engels. Kinderen komen op ons af, vrouwen ook en dan een paar mannen. Met de paar woorden Engels die ze kennen helpt de jeugd mij met veel gelach opweg om nog wat meer Indonesisch te leren ( hebben dus geen woorden boek aan boord). Kan trots vertellen dat ik al mijn eertse kort zinnen in het Indonesisch ken en ze verstaan me nog ook.
Seppe blijft achter in het dorp. Vissen vangen op de ponton. Blijft me verbazen dat zo een gesloten ventje zich gewoon bij mensen zet die zelfs geen Engels spreken. 6 visjes is zijn vangst. " Heb ze aan de mensen op de steiger gegeven" zegt hij glimmend van trots. De zon is weg, een kano vaart langst met een kreeft, de kerk muziek klinkt tot in de Nautilus, het is windstil en de oceaan is een spiegel. Durf  heel eerlijk toegeven dat na exact 1 maand geen dorp gezien te hebben het heerlijk voelt om weer mensen rondom ons te hebben ( het zal dan toch geen verlaten eiland met 1 palmboom op worden voor ons).

Indonesie Manta Sandy 14 dec 205


onderwaterwereld Indonesie Wayag - Yangelo 30 nov-13 dec 2015






Indonesie Yangelo 9 - 13 dec 2015





Indonesie Wayag 30 nov -8 dec 2015