woensdag 16 december 2015

Indonesie Pulau Friwin dag 886

Pulau Friwin, een eilandje als tussenstop op onze weg naar de stad Waisai, dachten we.
Zijn gelijk verkocht. Prachtig geel zand strand, ongelofelijk mooi helder water, schattig dorp ( ons eerste dorp sinds Yajapura) en regenwoud. Ons anker ligt nog maar net vast of er komt een bootje langst. Simon spreekt geen letter Engels maar we komen er uit dat hij ons een wandeltour wil aanbieden op het vaste land. Vriendelijke man, helemaal over zijn toeren verteld hij ( nog steeds in het Indonesisch) dat onze buurman ( een Usa catamaran) hem echt onvriendelijk heeft behandeld. Eigenlijk toch wel triest. Zal maar eens iemand een tent in je voortuin zetten en dan wil jij die mensen ontmoeten behandelen ze je nog slechter dan een hond. Hebben deze boot al ontmoet in Yangelo. Weten dat hun catamaran al 6 maand te koop staat en ze steken niet onder stoelen of banken dat ze het zeilen echt beu zijn, na 11 jaar. Werken ze dan blijkbaar uit op de lokale bevolking. Zonde.
Sleuren ons kinderen weg van lego land, proppen hun in onze dinghy en varen naar het dorp. Seppe zucht, hij heeft er echt geen zin in. Snap het ook, het is warm, al 5u gemotord en dan niet het water in kunnen springen omdat er weer ontzettend veel stroming sta ( als je van boord valt verdrink je ). Maar het geeft ons een goed gevoel dat we ons gaan voorstellen aan de Kepale Kampung ( chief) en toestemming vragen om hier te mogen ankeren ( wij komen van de Pacific, zijn goed opgevoed op dat vlak dan toch).Geloof me zitten nu echt een level verder. Niemand spreekt Engels. Kinderen komen op ons af, vrouwen ook en dan een paar mannen. Met de paar woorden Engels die ze kennen helpt de jeugd mij met veel gelach opweg om nog wat meer Indonesisch te leren ( hebben dus geen woorden boek aan boord). Kan trots vertellen dat ik al mijn eertse kort zinnen in het Indonesisch ken en ze verstaan me nog ook.
Seppe blijft achter in het dorp. Vissen vangen op de ponton. Blijft me verbazen dat zo een gesloten ventje zich gewoon bij mensen zet die zelfs geen Engels spreken. 6 visjes is zijn vangst. " Heb ze aan de mensen op de steiger gegeven" zegt hij glimmend van trots. De zon is weg, een kano vaart langst met een kreeft, de kerk muziek klinkt tot in de Nautilus, het is windstil en de oceaan is een spiegel. Durf  heel eerlijk toegeven dat na exact 1 maand geen dorp gezien te hebben het heerlijk voelt om weer mensen rondom ons te hebben ( het zal dan toch geen verlaten eiland met 1 palmboom op worden voor ons).