zaterdag 12 december 2015

Indonesië Pulau wayag - yangelo dag 878-881

Indonesië Yangelo dag 881
Frans heel de morgen Frans aan boord van de Nautilus. Krijg er een punthoofd van. Tijd om verkoeling te zoeken in de oceaan. Steken ons hoofd onder en paf gelijk in een andere wereld. Het is een aquarium maar met te veel vis. Het verschil deze keer is dat op 15 meter diepte er een meisje rond zweeft met een duik fles op haar rug met een mega smile. Haar 1ste echte duik. Dat op een plaats zoals dit. Benieuwd of zij ooit de Oosterschelde zo ga waarderen als haar mama. Vrees ervoor. Deze familie telt nu officieel 4 duikers :. Oh en na water, groenten en fruit zijn we deze keer 24 blikjes bier gaan kopen op live a board boot. Kwestie dat we onszelf af en toe eens kunnen trakteren. Naar een dorp varen om te bunkeren, dat is helemaal niet nodig.

Indonesië Yangelo dag 880
Wakker worden met de geluiden van regenwoud vogels.bedenk half slapend dat ik het misschien zou moeten opnemen. Voor later als we weet ik waar wonen en terug deelnemen aan de rat race. Zou wel kunnen leven met een wekker dat dit geluid produceert in plaats van zo een irritant piepje.
Gaan snorkelen. Natuurlijk gaan we snorkelen. Op een blog van een andere zeiler stond ' mooiste duikplaats ooit'. Durf eigenlijk niet zeggen dat dit het mooiste is dat we al hebben gezien ( al zo veel unieke dingen gezien) maar het is wereldschokkend mooi. Het water is kraak helder, heerlijk warm en overal maar dan ook overal vis. Groot, klein, in scholen of in bijzondere posities om zichzelf te laten poetsen door kuisvisjes. Hard en zacht koraal en dat in alle kleuren van de regenboog. Schilpadden, haaien en een manta. Tina en ik gaan voor een 2de ronde snorkelen, kinderen verdwijnen met hun kajaks naar het strand en Gustav en Hans gaan duiken. Het leven zoals het is in Indonesië.

Indonesië Yangelo dag 879
De nacht was easy. 14u gemotord en af en toe een boot dat voorbij kwam. Geen boomstammen of drijvende vis aantrek vlotjes. Wel veel sterren en lichtgevende spikkeltjes in het water, af en toe een dolfijn dat eventjes kwam spelen en geen maan.
Vlak voor Yangelo ( is geen open baai maar een geul tussen 2 eilanden) zetten we de motor af. 10u. Zon sta nog wat te laag. Riffen vallen niet te spotten. Koffietje drinken, boterhammekeeten, zeilen binnen halen, dinhy lanceren en lijnen klaarleggen. De ankerplaats is te klein om aan ons anker rond te draaien dus. lijnen spannen naar de mangroven. Hans vindt het geweldig, als het maar touwen en knopen is. Ik vind het spannend. " Ik dacht het al" wijst Hans " daar een walvis". Vlak voor onze neus komt een bultrug met zijn mond open aan de oppervlakte. Geloof me we blijven het imposant vinden.
Fien en ik nemen onze positie in op de punt. Tijd om binnen te varen. "Mams, wat is dat hier voor?" komt er heel bezorgd uit bij ons pop. " Duikers, we hebben duikers onder ons" roep ik naar Hans. Is weer eens wat anders. Draaien de kom in. Een uur lang prutsen we met touwen. Welke optie, 4 lijnen ( 2 voor en 2 achter) of toch maar anker gooien en 2 lijnen achteraan. Het wordt het laatste. Ploffen uitgeput en vol schrammen van de mangrove in de kuip. Kijk naar Seppe. Wat loopt daar nu over zijn haar? De luizen paraderen heen en weer. " och, dat is van de mangrove" zegt Hans. Dat noemen ze Wishful thinking. Vergeet het, boem vol. Moesten wij luizen opeten hadden we nu een goed gevulde buik. Gelieve te noteren dat wij geen wasmachine en geen diepvries hebben (om 24u lang alles in te steken) ook een stofzuiger is een ontbrekend item op de Nautilus. Maar gelukkig hebben we heel veel haarverzachter bij ( kunnen die beestjes niet opwandelen, gaan ze van glijden) en 2 flessen anti luizen spray.

Indonesië Wayag naar Yangelo dag 878
"Misschien kunnen we in 1 keer naar Yangelo varen" opperde ik gisteren voorzichtig. Tina en Hans reageerden dol enthousiast ( niet dus). Is een nacht zeilen, zo vermijden we 3 stops die veel te diep ankeren zijn voor ons. 40meter is niet echt ideaal meer . Deze morgen dachten we toch allemaal in dezelfde richting. Oef! Onze laatste 5 dagen samen ( Caminate vaart 300nm verder wij blijven nog even) willen we op een top locatie door brengen. Wayag verlaten voelt gek. Dit kleine paradijs was eventjes van ons. De wereld was terug overzichtelijk, voelden ons volkomen veilig en beschermd door al die kleine rotseilandjes. Niet nadenken over weer of stroming gewoon het dagelijkse leven. Toch tijd om een volgend stukje wereld tot de onze te maken.