dinsdag 1 december 2015

Onderweg naar Raja Ampat dag 862- Indonesie Pulau Wayag dag 870

IndonesiePulauWayag dag 870
3 knopen stroming tegen, bijna boven op een rif ( binnen varen met de zon die verkeerd sta, geen goed idee) maar alles wat we gelezen en gehoord hebben over PulauWayag is meer dan waar. Limestone eilandjes die onderaan uitgesleten zijn door de golven, witte zand strandjes her en der , tropisch oerwoud met een beetje een verdorde uitstraling ( El Nino, grote droogte hier) en glas helder water. Zien manta's salto's maken, de kleinste baby haai ooit ( vinden hem zelfs schattig) en 3 napoleon vissen. Varen naar een live aboard boot. Moeten toch even zeker zijn dat er geen krokodillen zitten en vragen of er ergens een dorp in de buurt is waar we fruit kunnen kopen. Tros bananen, ananas, stokbrood, melk en een zal vol koekje ( "do the childrenlike candy?" vroeg de kapitein) belandt in ons Nautilusje. Feest. Avond eindigen we met een sundowner op het super jacht van Yatzek. Met 100de tips, een lonlyplanet van Indonesië en het besef dat Azië binnen varen echt de juiste stap was tuffen we onder een prachtige sterren hemel tussen de kleine eilandjes met onze I pad op schoot ( vind je woning maar terug in de pikken donkere ) naar de Nautilus.

Onderweg naar RajaAmpat dag 869
5u, wind shift, overslaand zeilen, motor wordt gestart. ' Hoe gaan we varen?' wordt besproken bij de opkomende zon. Niks idyllisch aan zenne als je nog maar net een half uurtje in bed ligt na een wacht van 4u. Reven om te vertragen is een moeilijke keus. Gelukkig hebben we ondertussen een ( acceptabele) manier gevonden om compromissen te sluiten waar we ons alle 2 goed bij voelen. Ik ben wat aan de voorzichtige kant en zou al lang op voorhand vertragen. Hans die houdt van dobberen voor de finish maar dobberen op een oceaan met deining en wind en 3 gezinsleden die een groene kleur krijgen .
Geen dag te vroeg dat we aan komen. de Nautilus is in een strijkparel ketting woning verandert. Als we nog 2 dagen langer varen zien we geen hout meer. Kinderen hebben energie voor 1000. "Droppen die 2 morgen op 1 van die kleine eilandjes ( PulauWayag bestaat uit 33 eilandjes)" zucht ik tegen Hans " ja, ja, ja" brult de jongste"met mijn e machette!!! Heb die al kei lang niet meer gebruikt".

Onderweg naar RajaAmpat dag 868
Tranen, heel de nacht geen wind. Moedeloos. Het is warm, varen boven op de evenaar wat hadden we verwacht, en we zijn moe. Moe gezeild. 4200 nautische mijl hebben we op 3 maand een half afgelegd. Tijd dat we het anker kunnen laten vallen en eventjes bekomen. Geen gevaar meer voor een cycloon, geen NW monsoen die ons gevangen kan zetten voor weken en de stroming is braaf blijven meewerken tot het einde. Alleen nu, gaan we echt 180nm moeten motoren. Het idee alleen al, 24u lang een ronkende motor is genoeg om terug te beginnen huilen. Na 2u dobberen, een genuadat tegen de verstagingen aan klopt, een giek dat kraakt en piept en een groot zeil da van links naar rechts klopt gaat de sleutel om. 4u lang bromt onze grote vriend en dan ." wind er is wind!!!".
" Mams, ik vind zeilen weer heerlijk, lijkt wel of Seppe en ik grote vakantie hebben" glimlacht Fien. Oef! Geen psychisch gestoorde kinderen , geen levenslange trauma's door al dat op zee zitten gedoe.

Onderweg naar RajaAmpat dag 867
Een spiegel, het water is een spiegel. Vol hoop bekijken we elke wolk. Zit er wind onder? Elke rimpeling op het water geeft een beetje hoop. Soms wordt de motor gestart. Half uurtje maar tot we bij zo een wolk zijn. Frustrerend. Lijkt alsof we meedoen aan een race opzoek naar elk zuchtje wind. Er komt slecht weer aan vanaf maandag. Zorgt er voor dat er een zekere spanning is. Halen we het of niet? Moeten we de motor opzetten? De tijd van een naft station op elke hoek is al lang voorbij. Diesel wordt hier vanuit een drum geleverd ( als er al diesel is) en overgeschept met een soeplepel. Meestal zwaar vervuild ( roest, water en wat nog allemaal). Motor starten gebeurd dus alleen maar als het niet anders kan.

Onder weg naar RajaAmpat dag 866
Hans komt binnen met alle kussens en dekens vanuit de kuip ( houten bankjes zijn wat hard). Half slapend staar ik hem aan. " Er komt een waterhoos onze richting uit!" vertelt hij bezorgd. Ping, klaarwakker. Motor op, goed wat gas en met 3 ( ons Fien is ne geruste ziel die knort rustig verder) bestuderen we onze vijand. Je ziet zo een ding vertrekken uit geen poezelig wit wolkje natuurlijk maar uit een donkergrijze bijna zwarte bombast. Ergens waar je het helemaal niet verwacht ( waarom weet ik niet maar je gaat er automatisch van uit dat het in een rechte lijn loopt) zie je op het wateroppervlak water dat naar boven gezogen wordt. Bliksem, piraten maar een waterhoos daar hebben we nooit over nagedacht. Vlak voor ze in onze buurt komt lost de hoos op ( de volgende keer neem ik foto's beloofd) . zuchten opgelucht. Hans kijkt achter zich en 15 meter van ons drijft een .slapende walvis. Geen half uur later proberen we de ene na de andere tak, boomstam en plank te ontwijken. Elk stuk drijvend hout bevat een hele wereld. Krabben staan in aanvalshouding ( scharen in de lucht en benen wijd ) om de vogels die op hun territorium willen landen te verjagen. Vissen zoeken beschutting onder het drijvende gevaarte. Ons vervelen..neuuuuuuu dat is niet echt het geval.

Onderweg naar RajaAmpat dag 865
Zit in de kuip. Mijn wacht.1000de sterren, een maan die de oceaan zilver kleurt en een vlakke zee. Blij voor de tijd die ik alleen heb, de rust die het water me bezorgt. Ga terug naar vorig jaar. Zeilden toen Nieuw Zeeland binnen. Een zware oversteek en het verlangen om mijn ouders te zien was groot. Fien en Seppe maakte tekeningen voor Wie en Maya en Hans en ik poetste als gekken. Toen stopte de wereld voor een moment met draaien. Het meest onwerkelijke telefoontje ooit.
" Het lijkt wel of het gisteren was dat ons Maya gestorven is" zei ons zus een paar dagen terug " soms vergeet ik dat het gebeurd is, dan denk ik dat ze gewoon bij de Wie in België is, heb ik terug veel verdriet". Zij niet alleen.
Het was een raar jaar. Wilde soms stoppen met reizen om dichter bij onze familie te zijn. Maar de liefde, de energie en het enthousiasme van ons paps zorgde er mee voor dat we verder zeilden. " Je hebt al een halve wereld verkend" e-mailde hij op een dag " nu nog de andere helft". Buiten dat ik nu het liefst van al bij mijn papa wil zijn is er voor mij geen betere plaats om deze dag door te brengen.op de Nautilus midden op de oceaan met een zee van tijd om tranen vrij te laten lopen omdat ik ons Maya mis maar ook om te genieten van de herinneringen aan alle prachtige momenten die ze ons gegeven heeft.

Onderweg naar RajaAmpat dag 864
Seppe sleurt de pot met kleurtjes in de kuip en begint heel geconcentreerd te kleuren. Half uurtje later:" Geachte heer Sinterklaas, ik zou graag nog een beetje van Lego willen eender wat, maar het liefst Lego star wars. Ik hoop dat ik flink ben geweest". Moeilijk moment. Tijd voor een gesprekje. Aan deze kant van de wereld komt die lieve man niet. Zijn euroke valt. " Het is dien chocolat dat wat moeilijk is voor de Sint weet je wel" zucht ik.

Onderweg naar RajaAmpat dag 863
Het doet deugd op zee te zijn. Alle indrukken van een grote stad eventjes uit ons systeem laten vloeien. De kerst muziek die door de luidsprekers galmde en de kilo's kerst versiering dat overal te koop was overviel ons. Ik die zo hield van de kerstboom versieren, huisje gezellig maken met kaarsjes en kerstrozen. Zou nu liefst van al terug draaien naar 1 van de eilanden waar ik weet dat er geen kerstbal in hun bezit is maar waar Kerst een gezellig dorpsfeest is. Met je handen eten, zittend op een boomstronk vol mieren , rond een kampvuur verhalen vertellend. De eenvoud zouden we het blijven vast houden of lopen we binnen 6 maand ook terug met 2 gsm's, een I pad en een laptop de man, druk met whats'appen ( of misschien is het ondertussen al iets anders geworden)?
Het zeilen loopt soepel. Alhoewel vlinderen, of melkmeisje ( aan elke kant een zeil) echt niet tot onze favoriet behoort. Door de wind die nog al veranderlijk van richting is bomen we de genua niet uit. Energie slurpend is het proberen in evenwicht houden van de Nautilus. Gelukkig beslissen de weergoden om over te gaan naar halve winden lopen we de rest van de dag 6 knopen. Leven aan boord is relaxt. Slapen veel, douchen buiten ( werd tijd, gesprek tussen onze kinderen: Seppe " amaaiFien u deo ruikt zuur" Fien " en u oksles stinken"), eten lekker en genieten van de zee. Caminante vaart binnen Vhf bereik.

Onderweg naar RajaAmpat dag 862
Sta te snikken in de supermarkt van Tenerife. " Katrien wat is er ?" vraagt ons Maya bezorgd." Ik heb zoooooooooooooooooooooooo ne schrik dat ons kinderen honger en dorst gaan hebben op de oversteek" zeg ik terwijl ik als een bezetennen kar nummer 7 aan het vol laden ben. " Maar meiske toch, ge hebt eten gekocht voor een heel jaar" lacht ons Maya. Nu, 2 jaar later, vertrekken we voor 10 dagen zee, wetende dat we nadien ook geen winkel gaan vinden , met 2 kilo appelsienen, 1 kilo citroenen, 1 pompoen en voor 2 keer chickennuggets. Zouden we veranderd zijn ?!?
11u, het proteïne gedeelte is gedekt voor de volgende 4 dagen.verse Mahimahi ligt in onze ijskast.