maandag 29 februari 2016

Indonesie Flores Labuan Bajo dag 960

Zwemmen, snorkelen en naar de stad gaan. Genieten maar toch onderliggend geraken de hersennen soms oververhit. Krijg een telefoontje vanuit Srilanka  ( Jacob van Kwispel). Als er iemand weet in wat voor ellende we zitten is het Jacob wel. Doet deugd om alle mogelijke obstakels en oplossingen samen te overlopen. Soms komen er dan onverwachts oplossingen uit de bus maar ....deze keer niet het blijft "Sierra Hotel India Tango" maar maar vrienden van ons hebben een orkaan over hen heen gekregen in SavuSavu Fiji ( onze eerste stopplaats daar). Geen gewonden, wel een zwaar beschadigde zeilboot. Laat je dingen weer relativeren.

zondag 28 februari 2016

Indonesie Flores Labuan Bajo dag 959

Hier liggen we dan terug in Labuan Bajo aan onze mooring ( die gelukkig nog vrij was). Tuffen met ons dinghyke naar de stad voor een pizzake. Hoofd even leeg maken. Stap voor stap en dag bij dag.

zaterdag 27 februari 2016

Indonesie Flores Noord Rinca 23 -25 feb 2016










Indonesie Flores Noord Komodo Gili Lawa Laut dag 958

Spelen op het strand, wandelen ( een slang van minstens een meter glipt tussen ons paps zijn voeten), snorkelen ( de 2 onderarmen van ons vader staan vol kleine blaasjes van de kwallen beten) en 101 mails de deur uit sturen. Heb ondertussen 2 moorings geboekt 1 op Bali en 1 op Lombok en 2 agenten gecontacteerd ( voor superjachten die hebben zo van die nood teams achter hun staan en kunnen we wel gebruiken nu) en 3 mechaniekers. Als alles goed loopt staat er dinsdag eentje op de Nautilus. 

vrijdag 26 februari 2016

Indonesie Flores Noord Komodo Gili Lawat Laut dag 957

9u, anker komt boven. Varen richting Rinca zuid. Beetje zenuwachtig. Een motor dat geen 100% is, een kanaal waar je door moet dat behoorlijke stroming tegen kan hebben ( 12 knopen). Het eerste uur loopt alles vlot. Zo vlot dat Hans zelfs een genakker wil trekken. Geen 10 minuten later is de Nautilus bijna onbestuurbaar. De richting dat we uitvaren bepalen we echt niet meer zelf. Caminate heeft een zwaardere motor en geraakt er door. " Nautilus we drop our anchor and wait for you, can we tow you?" vraagt Gustav. Tranen rollen over mijn wangen als ik terug antwoord " Sorry my friends we are unable to reach it just go further. Thank you for the nice evenings and we will miss you". Lees in een speed tempo over een volgende anker plaats. Tegen 7 knopen worden we er naar toe geduwd. " Beetje meer stuurboord" zeg ik tegen Hans "daar ligt een rif, daar waar je de golven zie breken". Antwoord " dat zijn golven van de stroming tegen de wind" en dan geef ik het op. Laat de boel de boel. Op tijd valt het euroke dat het wel degelijk een rif is. Anker valt op een idylische plaats ( gelukkig maar) en onderweg is er beslist om niet verder te varen met een motor dat stuk is. Het zal terug Labuanbajo worden binnen een aantal dagen. Nu eerst even bekomen.

donderdag 25 februari 2016

Indonesie Flores North Rinca dag 956

6u staan we met 9en aan land. Behoorlijke prestatie met 4 kinderen die gewoon zijn om zonder wekkertje wakker te worden maar alles om kennis te maken met onze dinosauriërs. Dinghy wordt geankerd en de eerste aap zit al te wachten op het pontonneke. " Seppeke er zitten krokodillen probeer om niet in het water te vallen en voor zo een draak ben je een lekker hapje" verwittig ik nog snel. Wandelen naar de ticketjes balie ( toeristen attractie prijs is ver boven het normale budget). Nog wat vroeg maar ...zien onze eerste draak. Valt niet te bevatten dat een beest dat op een vergrote hagedis lijkt minstens zo gevaarlijk is voor ons als een leeuw. Kan zo iets echt 18 km per uur lopen!?! Balie ga open. Nonkel Louis, de officier van dienst, heeft medelijde met ons en we krijgen een behoorlijke korting. Bobo en Marcus zijn onze 2 gidsen. Eerste stop, de keuken van de rangers. 8 van die joekels leven onder de keuken ( worden niet gevoederd, dat zal wel!). Toch ben ik nog altijd niet onder de indruk. Het wil niet doordringen dat deze dieren boven ons staan in de piramiden. Wandelen een half uurtje en dan geeft gids nummer 2 ( de hekkensluiter ) het op ( buikproblemen). Gids nummer 1 zie zijn kans en leidt ons van het gewone pad af. Ongelofelijk. Wel 5 water buffels ( caribouws) en 1 komodo draak zien we in het wild. Zelfs onze gids is voldaan " you are so lucky!". 
Terug aan boord gaan de gesprekken ongeveer zo " een mechanieker overvliegen", " nee varen tot 
Bali , morgen vertrekken", " in 1 keer to Malysia ". Voor de allereerste keer tijdens heel onze reis komt de volgende zin " als je nu wil verder varen vlieg ik met de kinderen voor 9€ per persoon naar Bali, ik ga geen dagen aan een stuk vechten tegen wind en stroming tegen". Een happy hour op Caminate met Cubaanse rum zorgt voor een nacht zonder al te veel doemdenken.

Indonesie Flores North Rinca dag 955

Vertrekken. Telefoneren nog snel even naar Caminante" how is the anchorage there?". Het komt er op neer dat het hobbelig en bobbelig is en ze naar noord Rinca varen. 30 graden stuurboord...wij varen ook naar Noord Rinca. Vinden onze weg deze keer redelijk vlot tussen de riffen. Alleen maar ons grootzeil dat niet wil vallen maar dat is een detail. Morgen tijd voor de Komodo dragons.

maandag 22 februari 2016

Indonesie Flores Labuan Bajo dag 954

Zien we de apen nog lopen op het eilandje voor ons? Ja net. Ons kindjes maken ons er wel attent op. Nog 1800 nm tot we aan onze eindbestemming zijn. Hangt een beetje als een zwaard boven ons hoofd ( de motor en ons moeke haar gezondheid) en niet alleen dat hoe zien we de toekomst nu...
Ondertussen gaat het gewone leven ook verder. Regent, was tijd. Ons paps zet zich met een stukske zeep aan dek en begint te schrobben. Dat stuk hebben wij al lang opgegeven proper gaan onze spullen niet meer worden, weken in wat zeepsop volsta.
Bel voor het eerst met ons moeke. Zoals steeds 1 brok positiviteit. " Moems, we moeten nog even varen maar dan kom ik voor een paar dagen af" zeg ik. " Moet ge niet doen is veel te duur, kom je dan nadien voor goed terug?" zegt ze voorzichtig. Heel eerlijk vertel ik dat we misschien eerst even op bezoek komen en dan nog terug moeten om de boot nog wat verder te varen naar een verkoop plaats. Niks ongemakkelijk gewoon praten over de realiteit. Ook Fien en Seppe wordt verteld wat de plannen zijn. Is ver af en toch ook heel dicht bij. Als ik aan ons moeke denk is alles veel te lang als ik aan de wereld denk waar wij nu in leven is het allemaal veel te kort. Kijken we er naar uit om naar België terug te komen? Nee. Wel om de mensen te zien die we graag zien maar verder ...wij komen uit een heel andere wereld nu ( geen droom wereld mensen hebben veel minder dan wij in Europa ). Wat is het beste, leven in de onwetendheid en denken dat iets niet besta of leven met de kennis dat het besta. Kom er even niet uit. Lopen door Labuanbajo. Een horde toeristen passeert. Niks goeie avond, geen glimlach, geen knik zelfs geen blik. Kijk rond en zie de vriendelijke ogen van de Indonesier achter zijn kookvuur die straalt als we " selamat malam" zeggen. Wat gaan we hier van meedragen, hoe snel gaan we het vergeten zijn? 
Nog even een technish gedeelte. Het is bijna voor 98% zeker onze diesel injectie pomp. Kan hier zonder 1 woord te overdrijven neer schrijven dat dat echt waar ' Sierra Hotel India Tango' is. Heeft een behoorlijk kostenplaatje en heb je een gespecialisseerd mechanieker voor nodig. De 2 zijn niet aanwezig maar ...alles komt altijd goed.


zondag 21 februari 2016

Indonesie Flores Labuanbajo dag 953

Voor de 2 de keer op rij varen we bijna boven op een rif. Ons paps krijgt een zware doop. Heeft in eens door dat varen in deze streken geen simpel verhaal is. Probleem. Je moet vroeg vertrekken want anders haal je de eind bestemming niet met goed licht. Vaar je dus buiten met de foute stand van de zon op het vertrek punt. Ook deze keer loopt het goed af.
" caminate, caminate here Nautilus". Na 6 weken liggen we terug op dezelfde anker plek. Hun stemmen terug horen, heerlijk. Eindigen met 9 in de beste pizzeria van heel Indonesie. Eventjes geen zorgen of logistieke oplossingen zoeken.

Indonesie Flores 17 feb-20feb 2016








zaterdag 20 februari 2016

Indonesie Flores Sabibi Island dag 952

Blunder van formaat. Om 8u proberen ankeren....zie je de riffen echt niet liggen. " Anker laten vallen" roep ik naar Hans en dan, dan zitten we niet meer op 15 meter diepte maar op 4 meter. " Achteruit!" klinkt er van op de punt. Bijna er boven op. Na wat geklungel en gepruts slagen we er in om toch los te geraken zonder er een Nautilus rif van te maken ( hebben het dus niet geraakt). Beslissen om 10 nm verder te varen. Nog moeilijker binnen te varen maar staat de zon hoog. Zien we op zijn minst waar we varen. Papa en Fien staan op de punt riffen te spotten, ik sta in mijn kraaien nest orders te brullen naar Hans. Schilpadden verdwijnen in de diepte vlak voor de Nautilus. Anker valt en de motor ruimte ga open...kunnen officieel bevestigen dat het dieselpompje niet het probleem was. 1,5 lieter diesel bij de olie op 30u motoren. Wil efkens niet meer denken. Hersennen bereiken hun limiet. " Laat ons maar eerst eventjes apen gaan bestuderen op het strand" zucht ik. Iedereen is akkoord.

Indonesie Flores richting Labuan Bajo dag 951

Zon komt piepen en anker ga op. Ons paps vaart uit de riffen. Kindjes slapen nog. Geen wind en geen vlakke zee. Tegen 2,5 knopen kruipen we langst de kust richting Labuanbajo.
Goed dat we op zee gaan geeft mijn hersenen wat ademruimte. Moet bij de les blijven. Lukt maar toch zijn de tranen niet verweg. Hoe moeten we dit weer allemaal oplossen?!? Ons budget is ruim voor Azie maar een paar maanden België... 
Zon ga onder en 100 de dolfijnen komen spelen rond de Nautilius. Fien springt bijna van euforie over boord " het zijn 2 soorten door elkaar, dat hebben we nog nooit gezien Wie!". De nacht brengt zware gesprekken, wind, regen, golven en stroming tegen.

donderdag 18 februari 2016

Indonesie Flores Pulau Rutong dag 950

Hoe dat ik dit moet verwoorden dat weet ik niet. Ben altijd vrij eerlijk op de blog geweest maar mijn gevoelens en de gebeurtenissen omschrijven nu is moeilijk. Mijn grootmoeder, ons moeke, heeft terug kanker en het is uitgezaaid. Ben oud genoeg omdat te kunnen plaatsen alleen het stuk dat het mij nu pas verteld wordt valt me rauw op mijn dak. Het is hier niet Europa met 100de havens en een vliegveld op elke hoek. Daarboven op hebben we nu stroming tegen en geraken we zelfs niet tot de engiste haven dat nog tot de mogelijkheden behoort en papiertechnisch is het ook allemaal niet zo simpel. Indonesie vlieg je niet zomaar buiten en terug binnen. Die paar weken extra hadden me andere keuze mogelijkheden gegeven. Kijk naar ons kinderen die spelen op het strand en voel me verscheurd. Zou elke minuut met mijn grootmoeder willen doorbrengen maar wil ons kinderen dit ook niet afnemen. Het is geen geheim dat we er al langer over aan het denken zijn om niet terug te komen naar Belgie alleen wat nu. Zo i zo moeten we tot in Malysie varen dat kan niet anders heb het dus wel over juli, nog 6 maand veder. 6 maand dat ik (of wij ) niet kunnen vliegen. Mails vliegen de deur uit. Havens worden gezocht, visa mogelijkheden nagevraagd. Durf eventjes niet te veel nadenken over wat ik nu echt voel.

Indonesie Flores Pulau Rutong dag 949

5u50, Nautilusje wordt gelanceerd. Willen verse vis dan moet je op de vismarkt staan als de boten binnen varen natuurlijk. Mijn 2 heren komen toch wel terug met diepgevrozen vis zeker. Kijk wat versuft. Die kanokes hebben toch genen diepvries aan boord? Nope, der was gene grote vis dus Bedu helpt ons uit de brand en is vis gaan kopen van iemand in het dorp die een diepvries heeft. " trk, trk,trk" eindelijke na 19 dagen ( is het langste dat we al ooit op een ankerplaats hebben gelegen) komt ons anker nog eens boven. Varen niet ver 2 nm. Ons kinderen willen de Wie leren snorkelen en Pulau Rutong is een prachtige start. Nemo komt in ons tenen bijten, het strand is prachtig en ons paps snorkelt voor het eerst tussen 100de gekleurde vissen. Loopt goed op de Nautilus.

dinsdag 16 februari 2016

Indonesie Flores Riung dag 948

Ons paps houdt ontzettend van motor rijden. Een land verkennen met 2 rollende wielen is zijn favoriete manier van reizen. Zetten ons dus om 9u30 op een brommertje. Zijn knieën zitten aan zijn oren, zijn ellebogen staan naar buiten en met schoenmaat 45 schakelen dat is niet evident maar...pas om 18u stappen we van ons race monster met een pijne poep en heel wat Flores kilometertjes extra. Fien achterop bij ons paps zien scheuren door de zandvlakte, zand wegen en slechte banen is een beeld waar ik melig van wordt. Zie me zelf nog zitten als klein ding op de moto bij mijn paps, nu zit ons pop daar. Seppe crost weer als volleerde chauffeur mer Adam achterop over de wegen van Flores. 
Starten met een ritje naar de waterval. Brommertjes worden 1 kilometer voor de vallende waters geparkeerd. Verlekkerd door het voorruizicht van een zoetwaterbad beginnen we aan onze wandeling. 1,5u later, lek gebeten van de muggen, klets nat van het zweet, bloedend van de doornen waar we in zijn blijven haken bekent Adam( onze gids) dat hij verloren is gelopen. Komen aan een beek , steken onze t shirts in het kleine stroomje, gieten een aantal keer een fles water over ons heen en sleffen terug naar ons brommerkes. Geen waterval gezien maar maar deze keer is niet op ons flipflops maar met echte bergbotten aan, het kan niet allemaal lopen volgens plan. De volgende 3 u besluiten we niet meer te wandelen maar gewoon te genieten van het verfrissend briesje op onze 2 wieler. 



maandag 15 februari 2016

Indonesie Flores Riung dag 947

Maandag: markt voormiddag in Riung. Zweet parelt om 8u al van onze gezichten. " Het is misschien wat warm om naar de markt te gaan" zeg ik voorzichtig aan ons paps. Gaat iedereen mee akkoord. Nog een hele klus lijst, starten we daar mee. Nieuw pompje gaat er in en de Nautilus heeft terug een gewone blower! Als de eerste druppels vallen durven wij het aan om naar het dorp te gaan met zijn 5en. Iets minder warm.

Indonesie Flores Riung dag 946

"oh wat ga ik blij zijn als ik de Nautilus zie" zegt onze oudste als ze haar ogen open doet. Zij niet alleen. Eerst crossen we nog de markt van Bajawa af (handig 2 dragers). Staan klaar met ons 5 koffers en 10 kilo vers fruit en groenten. De chauffeur van Riung rijdt de parking op, niet alleen. 4u lang hotsen en knotsen we met zijn 7en, 5 koffers, 60 liter water en 2 reserve banden ovet de beste weg van Flores. Ons poep voelen we niet meer en ons knien kraken. Dan zien we de Nautilus in de baai liggen. Wat een zicht. Trots vaart Bedu ons naar de Nautilus. Alles is pico bello in orde. Koffers worden gefumigeerd, verse spullen krijgen een zoutwater sopje en ons Nautilusje wordt gelanceerd. Tijd om " papa Katrien" in het dorp te gaan voorstellen!

zaterdag 13 februari 2016

Indonesie Flores Bajawa dag 945

Ontbijten zoals koningen ( 5 donuts voor onze Seppe), 2u zwembad ( dankzij onze paps die dacht dat we om 10u vlogen in plaats van 12u en dus vondt dat 6u een menselijk uur was om ons allemaal uit bed te halen), een vlucht van 20 minuutjes met prachtig weer ( kan al onze toekomstige ankerplaatsen van uit de lucht bestuderen en zien zelfs onze Nautilus liggen in Riung) en een rondrit in de streek van Bajawa. Bezoeken een traditioneel dorp waar de hoge kaste hoger op de berg woont, je een mama en papa huis hebt met bij huisjes per clan, waar ze katholiek zijn maar toch nog offers brengen en waar we katoen zien maken van de katoenplant. Sluiten de avond af met een wandeling over de markt van Bajawa en een capcai ayam ( tjop tjoy kip) in een simpel restaurantje met als aflsuiter een Fien die zucht  " ik ga blij zijn als we morgen terug op de Nautilus zijn".

vrijdag 12 februari 2016

Indonesie Flores Labuanbajo dag 944

Weet je hoe dat voelt een aardbeving? Wij nu wel. Stond niet op mijn bucketlist moet ik eerlijk bekennen. Zeker niet terwijl we ons alle 5 op de 5 de verdieping van een hotel bevinden. Fien en ons paps voelden zich niet 100% in hun buik ( al 3 maand in Indonesië, 2 dagen hotel en ziek). Regende al heel de dag dus kleine onderbreking, allemaal even uitbuiken op bed. Lig op bed, ogen toe. Bed schudt, zoals een massage tafel. Denk " Hans kruipt ook in bed". Dan gaat het snel want Hans zit gewoon nog in de stoel te lezen als ik mijn ogen open doe. " Aardbeving, ons kinderen!" zeg ik. In mijn t shirt en onderbroek loop ik de gang op en klop op hun deur die ze weigeren open te doen. Hans is al dagen aan het grappen en grollen met ons mannen en ja ze dachten dat hij voor de grap hun kamer liet schudden. " Toen kon ik geen tv meer kijken want het beeld beefde wat te hard en hoorde ik mama roepen" gibbert onze jongste later als we op de parking aan het bekomen zijn. Ik klop bijna door de deur van frustratie. Ondertussen loopt Hans naar de kamer van ons paps die net buiten komt. Druk op de knop van de lift en besef onmiddelijk dat dat niet de juiste keus is. Iedereen via de trap. Ik gris nog snel een jeans uit de kast en mijn rugzak. Als ik de trap af ren ploept er in mij hersenen " moeten we nu naar beneden voor gevaar van een instortend gebouw of moeten we juist boven blijven voor een eventuele tsunami?" Het wordt toch beneden. Ons pop sta in haar ondergoed op de parking samen met alle andere hotel gasten en personeels leden. Beven is voorbij. Manager zit er op een dorpeltje wat stillekes bij. " Do you have this often?" vraag ik hem. Och gelukkig het is maar den eeste keer dit jaar. Op de vraag of er meestal nog schokken na komen antwoordt hij wat bleekskes " neeeeeeu". Daar zitten we dan beneden met een Fien en ons paps die hun niet super voelen en een Seppe die het allemaal een geweldig avontuur vindt. Bellen eventjes naar ons Moeke. Spreken op voorhand af dat we niks zeggen over een aardbeving ( dus zij die dit lezen en naar ons Moeke gaan mondje toe). Seppe komt naast me staan als ik aan het bellen ben en hoor hem tegen de Wie zeggen " waarom mogen we dat nu niet vertellen, zijn toch niet dood!". Dan maakt hem iets spannends mee kan hij het niet vertellen. Oh ja een 6,4 en wij slapen deze avond gewoon weer op de 5 de verdieping en daar gaan we niet van wakker liggen. Gek als je in je zetel zit en zo iets op het nieuws zie denk je dat iedereen op straat slaapt maar zo gaat dat dus echt niet.

Indonesie Flores Labuanbajo dag 943

Eindelijk vertrekt de shutlle bus naar de luchthaven. Herken mijn paps nog. Wat voelt het heerlijk zijn armen rond me. Uren kletsen. Een jaar geleden zeiden we tot gauw in de luchthaven van Auckland. Het was een lang jaar. Veel avonturen in beide werelden en toch voelt alles zo vertrouwd. Alsof we gisteren nog samen koffie dronken. Zwemmen, cadeautjes open doen, slenteren door het dorp ( de ankerplaats voor binnen een maand wordt uitvoerig bestudeerd en ...het wordt geen pretje maar dat is voor binnen een maand) en pizza eten. 

woensdag 10 februari 2016

Indonesie Flores Labuanbajo dag 942

Slapen heerlijk. " Wat een zacht bed" was Fien haar commentaar. Het ontbijt heeft donuts, wafels, croissants, pannekoeken, ...er komt geen eind aan de verwennerij. 2u zwembad en dan de shuttle bus in. Hans kan ons paps zo niet onder ogen komen. Gaan opzoek naar een kapper en de sfeer van de stad op snuiven. Van alle kanten word je aangeklampt " mister you want to dive?", " taxi?", " boattrip?"    elke keer antwoorden we even vriendelijk "tidak terima khasi" ( nee dank u). Ons Indonesisch redt ons van de opdringerigheid. Elke duikcentrum, elk boot gebeuren is eigendom van Westerse mensen waar Indonesiers aan een klein loontje werken...dubbel. Missen de glimlach, de vriendelijkheid en de openheid. " Deze morgen stond ik en Seppe in de lift met een toerist en die zei zelfs geen goeie dag terug" vertelde Fien als we wat verbouwereerd door de straten lopen. De shutlle bus pikt ons terug op. De chauffeur vertelt dat hij zijn vrouw en dochtertje van 3 elke maand 1 keer ziet. Hij moet 4u reizen en transport is duur. " I am only in Labuanbajo to earn money". Het is maar dat we zouden beseffen hoe verwend we allemaal zijn gewoon door de plaats op de wereld waar we geboren zijn.
Smsje van mijn papske " ik ben aangekomen in Bali". Nu tel ik dus niet meer de minuten af maar de seconden.

dinsdag 9 februari 2016

Indonesie Flores Labuanbajo dag 941

De Imaan start zijn eerste gebed, tijd om op te staan (4u30). Ga aan dek. Plankton verlicht de zee, sterren schitteren, eerste vissersboten varen binnen en dorp begint te leven. Fien springt uit bed, Seppe duurt iets langer. Bedu komt aan gevaren met zijn 'perahu' ( iets groter dan een kano). Varen naar de steiger. Zon komt op, hemel ga over van roos naar oranje en prachtig geel. Fruitvleermuzien vliegen terug naar hun mangroves. Vissen worden uit de netten gehaald, vrouwen staan klaar om de vangst op te halen en iedereen dat we tegen komen wenst ons een goede reis. Onze auto draait op de parking van de haven (eigenlijk beseffen jullie wel goed dat wij met haven bedoelen? Een pier met 7 perahu's en een half geasfalteerde modderige weg met 2 vuilbakken is de parking). 3u lang hotsen en knotsen we richting de vlieghaven in Bajawa. De afsalt heeft het op veel plaatsen begeven, de putten daar past met momenten bijna een nijlpaard in en de honden gaan niet van de weg. 100de keren moet onze chauffeur afremmen, uitwijken en wachten tot een hond opsta. Niet 1 keer hoor je hem vloeken, zuchten of roepen nee altijd met een even grote glimkach. Zien rijstvelden, bananplantages en mais velden. De dorpen in het binnen land hebben iets minder toeristen dat is er aan te zien. Toch zijn ook deze mensen zo netjes. Hun kleren altijd piekfijn gewassen en hun tuintjes aangeharkt.
De luchthaven heeft zelfs tarmac...zonder putten. Ook deze keer moeten ons kinderen weer op de foto. Seppe is de favoriet. Iedereen knijpt in zijn kaken en wrijft over zijn haren. Braaf blijft hij lachen. Aan ons flessen met water wordt eens geroken, mijn schaartje moet uit de bagage om nadien terug in dezelfde zak te belanden want eigenlijk weten ze niet wat ze der mee moeten. Vliegtuigje landt. Vrij recent ding met prachtig blinkende propellers.
Binnen de 5 minuten zit iedereen aan boord en hangen we in de lucht. Geen 20 minuten later bel ik het hotel in Labuanbajo dat we geland zijn. Dan begint een andere wereld voor ons. Het hotel is wauw. Ga ver boven wat wij nu gewoon zijn. Droppen onze zakken in de 2 aangrenzende kamers. De jongsten onder ons slapen apart. De 2 oudste ( die meestal dan ook het wijst zouden moeten zijn) beslissen dat het dorp niet zo ver is en we er even naartoe wandelen. Als we 40 minuten flink aan het doorstappen zijn zie onze Seppe donker paars ( zwaar over verhit). Hebben we dus niet zo goed gedaan. Belanden in een plaatselijke eettent. Koelen af, eten rijst met van alles en nog wat en worden te veel afgerekend. Daarna brengt de eigenaar ons met de brommer naar immigratie en probeert hij ons nog eens te bedotten...deze keer zijn we echte toeristen ( het is hier laagseizoen maar ze zijn echt massa toerisme gewoon). Wat missen we Riung. In ons eettentje gaan we regelmatig niet akkoord met de rekening omdat ze ons te weinig laat betalen! 
Immigratie loopt vlot ook al verlangen ze veel meer kopies dan in Ambon. Duiken een Toko in ( kleine supermarkt) en kopen een zak vol snacks en de rugzak duwen we vol drank. Het voelt echt gek. Mensen in Riung geven ons korting, in het hotel betalen we het 6 voudige ( nog altijd behoorlijk minder dan in een hotel in Europa maar voelt eventjes alsof we bedriegers zijn. Bedu slaapt voor 14€ elke nacht in onze kuip en wij zouden voor een ritje van 10 minuten 7€ betalen aan het hotel....). Sluiten de dag af met wat zwembad tijd, uren douchen ( was wel 3 keer mijn haar en 4 keer al de rest, heerlijke zeepjes) en genieten van het apperitieven met 4 samen op bed en een prachtig uitzicht ( water en eilandjes natuurlijk) van op onze 7de verdieping! 

maandag 8 februari 2016

Indonesie Flores Riung dag 940

" oef mama het is avond" zucht ons Fien. Vandaag werden de minuten afgeteld. Poetsen, school en gaan eten in het dorp. Iedereen dag zeggen. Alle afspraken nog eens contorleren. Zou moeten lukken. Maar paar kleine details. Immigratie in Labuanbajo wil de originele garantie brief van onze agent toegestuurd krijgen alleen is onze agent al 4 dagen onbereikbaar en het betaalsysteel van Labuanbajo ligt plat dus ons hotel is nog niet betaald. Voor de rest loopt alles volgens planning! 

zondag 7 februari 2016

Indonesie Flores Riung dag 939

Hans ga gaan winkelen. Krijgt een lift tot aan de markt en terug. Als hij wil betalen schudt Adam lachend nee. Op de markt krijgt hij een andere prijs dan 2 weken terug ( dingen nooit af, zitten niet op toeristische plaatsen en voor voeding betalen we echt maar peanuts meer als de locale bewoners ga over 0,70€ of 0,14€ de toeristische attracties dat is iets anders dat zijn andere prijzen ). In ons restaurantje betalen we nog maar 3,5€ voor ons 4 in plaats van 7€...we zijn defenitief geadopteerd door Riung! Op onze weg terug naar de Nautilus wordt er nog snel een papaya in onze pollen geduwd  en worden we bij Bedu en zijn vrouwtje op de thé gevraagd. 
Douchen op het achterdek. De vissers  varen buiten voor de nacht ( elke nacht, niks zaterdag en zondag vrijaf). Fruitvleermuizen komen met 100de aangevlogen. Wolken gaan van donkerblauw en lichtblauw over naar roos en oranje. Zucht diep. Voelt alsof we hier al maanden zijn. Bespreken aan tafel de route naar Zuid Afrika ( als we dat willen vertrekken we begin mei) maar...zoals het er nu voorsta zal het toch Malysie worden. Tot aan Afrika graag alles daar achter is een beetje te veel oceaan voor ons gezin. Geen boten markt in Afrika dus de balans slaagt door naar Azië.

zaterdag 6 februari 2016

Indonesie Flores Riung dag 938

School, inpakken ( vooral uitpakken want een dochter van 12 wil heel graag heel netjes rondlopen in een hotel maar we mogen maar 10 kg per persoon mee nemen op het vliegtuig, het zijn moeilijke compromissen), snorkelen, gaan eten in het dorp, aperitieven en een familie film. Doorsnee eenvoudig dag in een adembenemende omgeving. Oh ja liepen door het dorp. Fien en Seppe een serieus eindje voor ons. Stopt er een jonge kereltje en bied hen een lift aan naar de haven. " Hoe zaten jullie dan op de brommer?" vraag ik aan Seppe. "Ikke tussen Fien en die jongen natuurlijk mama!" komt er heel kordaat uit. Vraag me af of Fien, als ze een lief heeft zijn bemoeienissen nog ga waarderen!

Indonesie Flores Riung dag 937

Bewolkt en alle mogelijke klussen zijn gedaan. Kan er niet meer onderuit. Tijd om Fien haar schoolwerk te verbeteren. In de loop van de jaren zijn bepaalde termen toch wat anders gaan klinken en wat ooit mijn mindere vakken waren dat is niet verandert. Lv ( lijdend voorwerp), mv ( meewerkend voorwerp), wwg (werkwoordelijk gezegde), ...pure marteling. " Wat moet ge daar nu in hemelsnaam mee!" sis ik regelmatig. Maar het is niet anders wie weet wordt Fien wel tolk of zo. Boeken zijn er wel op vooruit gegaan zowel de layout als de opbouw. Alle ik snap het wil al wat zeggen. Gelukkig voelt wiskunde nog altijd alsof ik in een speeltuin ben losgelaten. Na 4u non stop lezen en verbeteren is het hogen tijd om mijn hoofd leeg te maken en viskes te kijken. Nemo komt in onze vingers bijten, een spookvisje kunnen we aan onze lijst van nieuwe soort toevoegen en we hebben het 30 minuutjes koud. Gebeurd ook niet vaak. 

donderdag 4 februari 2016

Indonesie Flores Riung dag 936

Wat zijn Indonesiers toch nacht mensen. Door het slechte weer wordt er in de baai gevist ( lees rond de Nautilus) in plaats van op zee. Best gezellig op die visserbootjes alleen slapen wij nu ook niet meer 's nachts. 
Komt een mailtje binnen van een Nederlands stel dat Hans en Seppe vorige week op de markt tegen kwamen.  "Neem een prive auto tot in Bajawa en vlieg vandaar naar Labuanbajo voor nog geen 12€  de man en maar 40 minuten vliegen" schrijven ze. Bekijk de link die ze mee doorgestuurd hebben. Een uurtje later zijn onze ticketjes geboekt. In plaats dat we de 9de 11u in de auto zitten kunnen we nu de 9de 's namiddags bij immigratie in Labuanbajo binnen stappen. Wil zeggen dat we de 10de kunnen uitslapen in dat heerlijk hotel bed en al die andere uren van die dag sta ik onder de douche (als ze een bad hebben vind je mij daar in terug, nooit gedacht dat ik in deze temperaturen ooit naar een bad ging verlangen). 

Indonesie Flores Rivng 3 feb 2016







frivt vleermivs


woensdag 3 februari 2016

Indonesie Flores Riung dag 935

2 brommertjes huren we. Ik bij Hans achterop en Fien en Seppe bij Adam. Kennen de weg hier niet en op deze prachtig verharde wegen zonder 1 put leek het ons wel handig om een persoon met kennis bij te hebben. Wat een prachtig eiland is dit. Wat een heerlijke mensen. Rijden door vissersdorpjes, zien onze eerste wilde apen ( nee niet Hans of Seppe), vlinders fladderen rond onze gezichten en ons kinderen stralen. Seppe mag rijden van Adam. Zijn eeste brommer ervaring op zijn 9de en ineens met 3. Fien zit achterop en zwaait zoals een prinses dat hoort te doen naar iedereen die we tegen komen. Mensen vragen of we even willen stoppen. Willen zo graag een foto met ons kinderen. Laat 1 van deze mensen door Antwerpen rijden met een brommer, dat moet de grootste schok ter wereld zijn. Niemand dat lachend naar je zwaait. 

dinsdag 2 februari 2016

Indonesie Flores Riung dag 934

Regen en nog meer regen. Heerlijk verfrissend alleen zo zonde dat al ons raampjes toe moeten. Stikkende heet binnen. School, wandeling door het dorp en voor de 1000ste keer de tekeningen van een motor bestuderen. 

maandag 1 februari 2016

Indonesie Flores Riung dag 933

Ons Fien is nog steeds niet top. Lippen wit, draaierig en beperkte eetlust. Een bezorgde mama. De Wie ( mijn paps) mag nog eens langst de apotheek in België voor vitamine pillen voor ons meid. Zo geraakt echt elk gaatje in zijn koffer vol gepropt. Voor de rest lopen de dingen hier wel. Bedu komt eens zien waar hij binnen kort 6 nachten ga slapen. Ons hotelletje wordt geboekt ( wordt weer eventjes een andere wereld voor ons, stromend water, zeepjes, een zwembad en iedereen spreekt Engels) en gaan een paar uur naar strand. Hans en Seppe duiken schelpjes op voor ons avond eten. Fien kijkt toe en ik zet me even apart om eens goed uit te huilen. Kan soms deugd doen.

Indonesie Flores Riung dag 932

Olie wordt weer uit de motor gehaald...1 liter extra op 13u motoren. Het zal dus over land worden. Kruipen alle 4 in ons Nautilusje, tuffen naar de kant en de eerste die ons aanspreekt "car?" daar gaan we op in. Half dorp staat er rond om de deal mee te sluiten. Ondertussen neemt Hans Bedu apart ( leerde hem kennen op het strandje van Pulau Rutong toen we hier voor het eerst aankwamen) en vraagt of hij tegen betaling op onze Nautilus wil letten als we afwezig zijn. Stillekes aan leggen we ons neer bij het feit dat we de Nautilus 8 dagen achter gaan laten. Wandelen verder naar de markt. Kinderen van het dorp rennen over de straat met zelfgemaakte autootjes. Brommers razen aan en af. Regelmatig stopt er iemand om wat te kletsen met ons. Beginnen alweer deel uit te maken van het decor. Weet je wat ik zo prachtig vind. Een Moslima is hier openlijk bevriend met een Christene ( zal bij de mannen ook wel zo zijn alleen is de hoofddoek er niet om ons het onderscheid te laten maken). 1 verschil met bij ons. Zowel Christenen als Moslims lopen hier zedig gekleed. De toeristen halen we er zo uit. Vrouwen lopen met korte topjes en shorts of mini rokjes rond. Paar Jaar terug liep ik ook in Egypte op de markt met spaghetti bandjes en een rokje...zou ik nu niet meer doen. Niet omdat het ongepast is ( ze hebben geen probleem met toeristen) maar door de kledingsdracht zet je jezelf duidelijk als buitenstaander neer, als anders zijnde. Je creert een afstand. Het zijn niet alleen de vrouwen. Mannen lopen meestal rond met een hemd en glad geschoren. Officiele gebouwen ga je binnen in lange broek en zeker niet op flipflops. Heeft helemaal niks met Moslim of Christene te maken, het is de cultuur van dit land. Trouwens al van in Fiji ( dat 100% Katholiek is) lopen wij met onze knieen en schouders bedekt en Hans en Seppe hadden een hemd en hun mooiste broek aan als we ons gingen voor stelllen aan de chief. Ik en Fien zwemmen nooit meer in onze bikini, altijd met een zwem t shirt en short aan. Voelen wij ons daar lastig door nee. De 2 keer dat ik dacht dat we op een toeristische plaats kwamen en we een korte short aan hadden zei ons zus" ik voel me ongemakkelijk mama, het voelt alsof ik geen respect heb voor de plaatselijke mensen die hier werken".

indonesie Flores ring 25-31 januari 2016




ons restaurantje


naai les


vissersdorp


gedroogde vis!